Tα περισσότερα ξενοδοχεία δηλώνουν περίτρανα ως child friendly, ενώ το παιδί συνεχίζει να αντιμετωπίζεται απλά σαν μια παράμετρος πτώσης του F&B cost στην high season. Σε αρκετά ξενοδοχεία υπάρχει ένα παιδικό μενού «για να υπάρχει», λίγη ανοχή στον μπουφέ και η ευχή να φάει γρήγορα για να ησυχάσει επιτέλους ο χώρος.
Κι όμως, ειδικά στο all inclusive, το παιδί μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο asset για επανάληψη διαμονής, διαφήμισης στα social media και reviews, αρκεί να σταματήσουμε να το βλέπουμε με αυτόν τον τρόπο.
Το παιδικό μενού δεν είναι αγγαρεία, είναι ευκαιρία
Το βασικό λάθος είναι ότι το παιδικό ταυτίζεται με το πρόχειρο. Nuggets, πατάτες, μακαρόνια σκέτα. Όχι επειδή το παιδί τα θέλει, αλλά επειδή έτσι «βολεύει». Στην πραγματικότητα, το παιδί θέλει κάτι που να αναγνωρίζει και να νιώθει ότι είναι φτιαγμένο για εκείνο. Όταν του δίνεις καλές επιλογές, ακόμα και απλές, νιώθει έλεγχο. Κι όταν νιώθει έλεγχο, τρώει πιο εύκολα και χωρίς δράματα.
Για τον γονιό αυτό μεταφράζεται σε ηρεμία. Και η ηρεμία στο τραπέζι είναι το πρώτο βήμα για ένα θετικό review.
Στα All inclusive δεν σημαίνει ότι δεν πουλάμε τίποτα, πουλάμε εμπειρία και επιδιώκουμε πιστότητα
Στα all inclusive το παιχνίδι δεν είναι η άμεση χρέωση, αλλά η δημιουργία συνήθειας. Ένα παιδικό mocktail στο pool bar, σε ωραίο ποτήρι, με χρώμα και όνομα, δεν είναι κόστος. Είναι ανάμνηση. Το παιδί νιώθει «μεγάλο», ο γονιός βλέπει φροντίδα και το ξενοδοχείο κερδίζει εικόνα, φωτογραφίες και εκείνο το σχόλιο που λέει «τα παιδιά μας ένιωθαν πολύτιμα».
Το ίδιο ισχύει και στο γλυκό. Μικρότερες μερίδες, λιγότερες αλλά καθαρές επιλογές, παρουσιασμένες στο ύψος του παιδιού. Όχι για να φάει περισσότερο, αλλά για να φάει σωστά. Οι γονείς δεν ενοχλούνται όταν το παιδί τρώει γλυκό. Ενοχλούνται όταν τρέχουν πίσω του με πέντε διαφορετικά πιάτα και τύψεις.
Η συνεργασία των επισιτιστικών με άλλα τμήματα
Εξίσου σημαντικό είναι το πώς το F&B συνεργάζεται με τα υπόλοιπα τμήματα. Όταν το kids club τελειώνει και τα παιδιά βγαίνουν πεινασμένα, εκεί υπάρχει ένα παράθυρο ευκαιρίας που συχνά πάει χαμένο. Ένα απλό, οργανωμένο kids snack, με σταθερή ώρα και σταθερή ποιότητα, δείχνει επαγγελματισμό και φροντίδα. Οι γονείς δεν το βλέπουν σαν «άλλο ένα φαγητό», αλλά σαν απόδειξη ότι το ξενοδοχείο σκέφτεται μπροστά. Και αυτή η αίσθηση οργάνωσης είναι που χτίζει εμπιστοσύνη πολύ πριν γραφτεί το review.
Τιμή vs Ανάμνησης
Υπάρχει και κάτι ακόμα που τα ξενοδοχεία συχνά αγνοούν: το παιδί θυμάται με το σώμα, όχι με τη λογική. Τη μυρωδιά από τις τηγανίτες το πρωί, τον ήχο του πάγου στο ποτήρι, το χρώμα του πιάτου. Αυτές οι μικρές αισθητηριακές λεπτομέρειες είναι που μένουν. Αν το F&B καταφέρει να δημιουργήσει τέτοιες στιγμές, τότε το ξενοδοχείο δεν ανταγωνίζεται πια τιμές ή πακέτα, αλλά αναμνήσεις. Και οι αναμνήσεις δεν συγκρίνονται εύκολα στο internet.
Το προσωπικό είναι ο πιο υποτιμημένος κρίκος στην εμπειρία Child friendly
Δεν χρειάζεται οι σερβιτόροι να γίνονται ανιματέρ στο εστιατόριο. Χρειάζονται άνθρωποι που ξέρουν πώς να μιλάνε στα παιδιά χωρίς να ακυρώνουν τον γονιό. Ένα απλό «να σου προτείνω αυτό που αρέσει στα περισσότερα παιδάκια;» ειπωμένο στο παιδί, ρίχνοντας ταυτόχρονα ένα βλέμμα προς τον γονιό αναζητώντας την επιβεβαίωση του, αλλάζει όλο το κλίμα.
Ο γονιός νιώθει ότι τον σέβεσαι. Το παιδί ότι το υπολογίζεις. Και η εμπιστοσύνη χτίζεται χωρίς καμία πίεση. Τα reviews δεν τα γράφουν τα παιδιά αλλά τα υπαγορεύουν
Κάνε το παιδί πρεσβευτή του brand σου
Το παιδί θυμάται αλλιώς. Δεν θα θυμηθεί αν το φαγητό ήταν «σωστά κοστολογημένο» ή αν το concept ήταν το trend της χρονιάς. Θα θυμηθεί πώς ένιωσε. Τη μυρωδιά από τις τηγανίτες το πρωί, το δροσερό ποτήρι στα χέρια του, το ότι κάποιος το ρώτησε τι θα ήθελε να πιει και πιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. Αυτές οι στιγμές χαράζονται χωρίς φίλτρα και χωρίς λέξεις.
Αν το F&B καταφέρει να δημιουργήσει τέτοιες μικρές, αληθινές εμπειρίες, τότε το ξενοδοχείο παύει να πουλάει διαμονή και αρχίζει να χτίζει αναμνήσεις. Και οι αναμνήσεις δεν μπαίνουν σε λίστες ούτε κρίνονται με αστεράκια.
Αργά ή γρήγορα, έρχεται και η στιγμή της επιστροφής. Στο αυτοκίνητο, στο αεροπλάνο, στο σπίτι, όταν το παιδί πει αυθόρμητα «θέλω να ξαναπάμε», ο γονιός δεν σκέφτεται παροχές ή πακέτα. Σκέφτεται ότι εκεί ένιωσε οικογένεια. Ότι δεν χρειάστηκε να απολογηθεί για το παιδί του, ούτε να το μαλώσει για να “χωρέσει” στον χώρο.
Το F&B έχει ήδη κερδίσει χωρίς να πιέσει, χωρίς να πουλήσει επιθετικά, χωρίς να φωνάξει ότι το ξενοδοχείο είναι child friendly. Γιατί το πραγματικό child friendly δεν δηλώνεται. Φαίνεται. Και όταν φαίνεται, γράφεται. Στα reviews, στις αναμνήσεις και το πιο σημαντικό στην απόφαση να επιστρέψουν.
