Υπάρχει μια περίοδος στην επαγγελματική ζωή πολλών στελεχών ξενοδοχείων που κάτι αρχίζει να μην τους “κολλάει”. Δεν έχει συμβεί απαραίτητα κάτι σοβαρό. Δεν υπήρξε κάποιος τσακωμός, δεν αποφάσισαν ξαφνικά να παραιτηθούν, ούτε έχουν ήδη κάποια καλύτερη πρόταση στα χέρια τους. Απλώς αρχίζουν να αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
Πηγαίνουν πια στη δουλειά χωρίς την ίδια διάθεση. Πράγματα που παλαιότερα τους ενδιέφεραν, τώρα τα αντιμετωπίζουν σχεδόν μηχανικά. Το βράδυ του ρεπό η διάθεση πέφτει κατακόρυφα όπως τις Κυριακές πριν το σχολείο.
Όταν οι καταστάσεις αυτές επαναλαμβάνονται κάπου εμφανίζεται ξαφνικά η σκέψη:
“Μήπως πρέπει να φύγω;” Και σχεδόν αμέσως έρχεται η δεύτερη “Μήπως κάνω λάθος;”
Αυτή είναι ίσως η δυσκολότερη εξίσωση. Όταν αισθάνεσαι πράγματα αλλά δεν ξέρεις ακόμη αν υπάρχει ουσιαστικός λόγος να το κάνεις. Όταν το υποσυνείδητο μιλάει αλλά η λογική κάνει τον δικηγόρο του διαβόλου.
Εδώ θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε και να αποκωδικοποιήσουμε κάποια χαρακτηριστικά που μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να καταλάβει συνειδητά, αν είναι όντως ώρα να φύγει ή όχι.
Πρόβλημα 1 – Όταν σταματάς να μαθαίνεις
Μια ερώτηση που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας κάθε χρόνο είναι: «Τι ξέρω σήμερα που δεν γνώριζα πριν από έναν χρόνο»; Εδώ φυσικά δεν εννοώ μόνο ένα καινούργιο λογισμικό ή μια νέα διαδικασία. Όταν μιλάμε για στελέχη θα πρέπει να αποκτά κανείς, σταδιακά γνώσεις που να καταδεικνύουν τη μεγαλύτερη εικόνα της επιχείρησης. Να συμμετέχουν σε περισσότερες αποφάσεις, να καταλαβαίνουν καλύτερα το οικονομικό κομμάτι, όπως το revenue, το payroll, το budgeting, το quality και τη διαχείριση προσωπικού.
Αν είσαι Front Office Manager, F&B Manager, Operations Manager ή Department Head και εξακολουθείς ουσιαστικά να κάνεις ακριβώς ό,τι έκανες όταν ανέλαβες τη θέση, ή ακόμα χειρότερα ότι έκανες σχεδόν, στην προηγούμενη σου, τότε υπάρχει θέμα.
Μπορεί να έχεις γίνει εξαιρετικός σε αυτό που κάνεις. Αλλά δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εξελίσσεσαι κιόλας. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην προαγωγή και στην εξέλιξη. Μπορεί να έχεις πάρει τον τίτλο, αλλά ποτέ να μην πήρες τη θέση. Αυτό είναι κάτι που συναντάται αρκετά συχνά στα ξενοδοχεία.
Κάποιος μπορεί να έχει έναν εντυπωσιακό τίτλο στην επαγγελματική του κάρτα και στο Linkedin, αλλά στην καθημερινότητα να μην έχει ουσιαστικά τις αρμοδιότητες που αντιστοιχούν σε αυτόν τον τίτλο.
Παραδείγματα από την πράξη:
Ένας F&B Manager μπορεί επί χρόνια να εκτελεί μεγάλο μέρος της δουλειάς ενός F&B Director, χωρίς ποτέ να πάρει τον τίτλο.
Ένας Front Office Manager μπορεί να λειτουργεί ουσιαστικά ως Room Division κάθε φορά που υπάρχει πρόβλημα, αλλά να μην παίρνει τη θέση ή όταν ανοίξει η θέση, η εταιρεία να αναζητήσει κάποιον από την αγορά.
Ένας Restaurant Manager μπορεί να εκπαιδεύει προσωπικό, να κάνει προγράμματα, να ελέγχει το payroll των τμημάτων του, να διαχειρίζεται παράπονα στα εστιατόρια και να καλύπτει συνεχώς κενά παίρνοντας ακόμη και πόστο σερβιτόρου, αλλά να μην συμμετέχει ποτέ στις αποφάσεις που αφορούν το ίδιο του το εστιατόριο.
Ένας Operations Manager, ενώ θα πρέπει σταδιακά να αποκτά συνολική εικόνα της λειτουργίας του ξενοδοχείου, να συμμετέχει στη συζήτηση για το budget, να γνωρίζει το CAPEX, να καταλαβαίνει τους στόχους ποιότητας, να έχει εικόνα του payroll, να συμμετέχει στον σχεδιασμό των μεγάλων events, τελικά να μην μπαίνει στα ενδότερα της λειτουργίας γιατί όλα αυτά ή μέρος τους σχεδιάζονται ή αποφασίζονται εν απουσία του.
Πρόβλημα 2. Όταν οι άλλοι εξελίσσονται και εσύ καλείσαι να τους εκπαιδεύσεις
Είναι μία από τις πιο άβολες στιγμές στην καριέρα ενός στελέχους. Ανοίγει μια θέση που θεωρούσες ότι θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα σου.
Η εταιρεία επιλέγει κάποιον άλλο. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Μπορεί πράγματι ο άλλος άνθρωπος να έχει περισσότερη εμπειρία ή διαφορετικά προσόντα. Το ενδιαφέρον όμως αρχίζει μετά.
- Όταν σου ζητείται να του εξηγήσεις πώς λειτουργεί το ξενοδοχείο.
- Να τον ενημερώσεις για την ομάδα.
- Να του δείξεις τις διαδικασίες.
- Να του εξηγήσεις τα προβλήματα.
- Να τον κατατοπίσεις για τα reports
Να τον βοηθήσεις ουσιαστικά να ετοιμαστεί για να αναλάβει τη θέση για την οποία εσύ δεν θεωρήθηκες ακόμη έτοιμος.
Πρόβλημα 3. Όταν η σιωπή εξαγοράζει την εργασιακή ειρήνη
Υπάρχουν επιχειρήσεις που θέλουν ανθρώπους με τίτλους στελεχών οι οποίοι όμως να εκτελούν απλώς αποφάσεις.
Αν κάθε πρόταση αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, αν οι αποφάσεις λαμβάνονται χωρίς τους ανθρώπους που έχουν την ευθύνη να τις εφαρμόσουν και αν η πρωτοβουλία θεωρείται περισσότερο απειλή παρά προσόν, είναι πολύ πιθανό κάποια στιγμή να σταματήσεις να προτείνεις.
Και αυτό θεωρώ ότι είναι ένα από τα πιο ανησυχητικά σημάδια. Όχι επειδή η διοίκηση οφείλει να συμφωνεί μαζί σου. Προφανώς και δεν οφείλει.
Αλλά επειδή όταν ένας άνθρωπος που κάποτε είχε ιδέες φτάνει να λέει “άστο, δεν έχει νόημα να το συζητήσω“, τότε κάτι έχει ήδη χαθεί.
Πρόβλημα 4. Όταν αρχίζεις να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις
Υπάρχουν περιβάλλοντα όπου ένας δυναμικός προϊστάμενος μπορεί να αναπτυχθεί. Υπάρχουν όμως και κάποια περιβάλλοντα όπου μαθαίνει σιγά σιγά να μη μιλάει πολύ, να μην παίρνει πρωτοβουλίες, να μην αμφισβητεί διαδικασίες και κυρίως να μην ξεπερνά τα άτυπα όρια που έχουν δημιουργηθεί μέσα στην επιχείρηση.
Στην αρχή σε ενοχλεί έντονα. Μετά προσαρμόζεσαι και κάποια στιγμή σου μοιάζει φυσιολογικό.
Αυτό ίσως είναι το πιο επικίνδυνο στάδιο γιατί πλέον δεν σκέφτεσαι πώς θα μπορούσε να γίνει κάτι καλύτερα. Σκέφτεσαι απλώς πώς να βγει άλλη μία ημέρα χωρίς προβλήματα.
Μην μπερδεύεις όμως την άνεση με την ικανοποίηση. Μπορεί να νιώθεις άνετα.
- Ξέρεις τους ανθρώπους.
- Ξέρεις ποιο τηλέφωνο θα χτυπήσει όταν συμβεί κάτι.
- Ξέρεις ποιος υπάλληλος μπορεί να λύσει ένα πρόβλημα στις 23:30.
- Ξέρεις τους πελάτες που επιστρέφουν κάθε χρόνο.
- Ξέρεις ακόμη και ποια προβλήματα πρόκειται να εμφανιστούν πριν εμφανιστούν.
- Γνωρίζεις όποια πέτρα και να σηκώσεις, τι θα βρεις από κάτω
Αυτό δημιουργεί άνεση και η άνεση είναι πολύ εύκολο να μπερδευτεί με την επαγγελματική ικανοποίηση. Δεν είναι όμως το ίδιο.
Μερικές φορές δεν μένουμε σε μια δουλειά επειδή είναι καλή για εμάς. Μένουμε επειδή έχουμε γίνει πολύ καλοί στο να τη διαχειριζόμαστε. Έτσι νιώθουμε οτι κινούμαστε σε μια ασφαλή ζώνη, πατάμε μόνο τα κουμπιά που μας επιτρέπουν κι όλα είναι μια χαρά όλους.
Ποια ερωτήματα πρέπει να κάνεις για να βγάλεις το συμπέρασμα σου;
Μην σκέφτεσαι το θυμό σου από την τελευταία άσχημη στιγμή με έναν υφιστάμενο σου, ούτε μια απόφαση που του Διευθυντή που σε μείωσε, ούτε τη συμπεριφορά που δέχτηκες όταν διαπληκτίστηκες με τον τοξικό υφπάλληλο σου που όμως φέρνει καλά αποτελέσματα και η εταιρεία του κάνει τα χατήρια.
Ας δούμε ψυχρά μόνο τα δεδομένα.
✅ Αμείβομαι καλά; Η αμοιβή μου είναι πραγματικά καλή σε σχέση με τη θέση, τις ευθύνες μου και την αγορά; Νιώθω οτι αυτό που παίρνω ανταποκρίνεται στον κόπο μου, τις γνώσεις μου και τα αποτελέσματα μου;
✅ Εξελίσσομαι; Πήρα κάποια προαγωγή τα τελευταία χρόνια; Αυξήθηκαν οι αρμοδιότητές μου; Μήπως μου διεύρυναν τη διάρκεια της εποχιακής μου απασχόλησης; Υπάρχει μια επόμενη θέση την οποία βλέπω οτι μπορώ να διεκδικήσω;
✅ Μαθαίνω; Αποκτώ γνώσεις που θα με κάνουν αύριο καλύτερο; Μαθαίνω πράγματα που θα μου χρειαστούν αν ανέβω σε υψηλότερη θέση; Με στέλνει η εταιρεία σε κάποια σεμινάρια; Αν πάω αύριο σε μια συνέντευξη για την επόμενη θέση, έχω περισσότερα επιτεύγματα και γνώσεις να αναφέρω, από όσα είχα πριν δύο χρόνια;
✅ Έχω πραγματική ευθύνη; Μου έχουν ορίσει κάποιους τομείς στους οποίους αποφασίζω και απλά ενημερώνω; Μου εμπιστεύονται αποφάσεις ή απλώς μου αναθέτουν μόνο την εκτέλεσή τους; Για κάθε πράγμα που συμβαίνει έχω δυνατότητα να λειτουργήσω μόνος μου βάσει των πολιτικών της εταιρείας και των κατευθύνσεων της διεύθυνσης ή πρέπει να ρωτάω για το παραμικρό;
✅ Υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται για την εξέλιξή μου; Με βάζει κάποιος σε μια συνάντηση στην οποία δεν συμμετείχα πέρυσι. Μου εξηγεί πως λειτουργεί ένα P&L. Μου δίνει ένα project λίγο μεγαλύτερο από τις σημερινές μου δυνατότητες και με παρακολουθεί διακριτικά μέχρι να το ολοκληρώσω;. Με προετοιμάζει πραγματικά για κάτι παραπάνω από αυτό που έχω σήμερα;
Και υπάρχει μία τελευταία ερώτηση που ίσως είναι η σημαντικότερη από όλες:
✅ Αν παραμείνω ακριβώς εδώ για άλλα δύο χρόνια, πού θα βρίσκομαι επαγγελματικά; Αν η εικόνα που έρχεται στο μυαλό σου είναι σχεδόν ίδια με τη σημερινή, τότε αξίζει να το σκεφτείς σοβαρά.
Οφείλω να κερδίζω και εγώ και η επιχείρηση
- Μπορεί κάποιος να μην παίρνει τον καλύτερο μισθό της αγοράς, αλλά να βρίσκεται σε ένα ξενοδοχείο που του δίνει τεράστιες δυνατότητες εξέλιξης.
- Μπορεί να μην υπάρχει άμεσα προαγωγή, αλλά να εργάζεται δίπλα σε έναν εξαιρετικό General Manager από τον οποίο μαθαίνει καθημερινά.
- Μπορεί η δουλειά να είναι πολύ απαιτητική, αλλά να αποκτά εμπειρία που σε δύο χρόνια θα του ανοίξει πόρτες που σήμερα είναι κλειστές.
Αν ισχύει κάτι από τα παραπάνω, τότε εξακολουθεί να έχει νόημα για σένα και σαφέστατα υπάρχει λόγος να μείνεις. Το πρόβλημα αρχίζει όταν κοιτάξεις όλα τα παραπάνω και δεν μπορείς να βρεις τι ακριβώς παίρνεις πλέον.
- Δεν αμείβεσαι ιδιαίτερα καλά.
- Δεν εξελίσσεσαι.
- Δεν μαθαίνεις.
- Δεν συμμετέχεις.
- Δεν έχεις πραγματική αυτονομία.
- Δεν βλέπεις επόμενη θέση.
- Δεν είσαι ιδιαίτερα χαρούμενος που βρίσκεσαι εκεί.
Αν συμβαίνουν τρία ή και παραπάνω, τότε η ερώτηση δεν είναι πλέον αν πρέπει να φύγω από το ξενοδοχείο αυτό αλλά γιατί μένω ακόμα. Εκεί εμφανίζονται μερικές πολύ ανθρώπινες απαντήσεις.
- “Έχω συνηθίσει το μέρος.”
- “Ξέρω τους ανθρώπους.”
- “Με έχουν μάθει εδώ.”
- “Έχω περάσει τα δύσκολα στην εταιρεία.”
- “Δεν έχω πια να αποδείξω κάτι”
- “Κι αν πάω κάπου και είναι χειρότερα;”
- “Από του χρόνου μπορεί να αλλάξει κάτι.”
- “Δεν θέλω να ξεκινήσω πάλι από την αρχή.”
Όλα τα παραπάνω τα έχουμε σκεφτεί ίσως και είναι κατανοητό. Κανένα από αυτά, από μόνο του, δεν αποτελεί επαγγελματική προοπτική. Αποτελεί μόνο ‘Safe zone” και τίποτε άλλο.
Πρόσεξε πριν αποχωρήσεις από κάπου
Αν έχεις δουλέψει χρόνια για να χτίσεις την επαγγελματική σου πορεία, η επόμενη κίνηση πρέπει να είναι καλύτερη και όχι απλώς διαφορετική. Αν έρθει μια πρόταση, μην κοιτάξεις μόνο τα χρήματα. Κάνε πολλές ερωτήσεις.
- Ρώτησε τι πραγματικά θα κάνεις στον ρόλο που σου δίνουν.
- Σε ποιον θα αναφέρεσαι;
- Πόσα άτομα θα έχεις στην ομάδα σου;
- Σε ποια meetings θα συμμετέχεις;
- Θα έχεις budget responsibility;
- Τι αποφάσεις θα μπορείς να παίρνεις;
- Ποια είναι η επόμενη θέση μετά από αυτή;
- Γιατί έφυγε ο προηγούμενος στη θέση αυτή;
- Πόσο καιρό παραμένουν συνήθως τα στελέχη στην εταιρεία;
Γιατί υπάρχει κάτι χειρότερο από το να παραμείνεις περισσότερο απ’ όσο έπρεπε σε μια επιχείρηση. Να φύγεις βιαστικά και να ανακαλύψεις ότι πήγες σε μία χειρότερη.
Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν πολύ νωρίς από εξαιρετικές εταιρείες επειδή βιάστηκαν. Υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που έμειναν πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε επειδή φοβήθηκαν.
Δεν υπάρχει μαγικός αριθμός ετών που μας λέει πότε πρέπει να φύγουμε. Υπάρχει όμως μια ερώτηση που αξίζει να κάνουμε στον εαυτό μας που και που:
“Αυτό το ξενοδοχείο εξακολουθεί να με οδηγεί κάπου;”
- Μπορεί να σε οδηγεί οικονομικά.
- Μπορεί να σε οδηγεί σε γνώσεις.
- Μπορεί να σε οδηγεί σε μια μεγαλύτερη θέση.
- Μπορεί να σου προσφέρει ποιότητα ζωής που δεν θέλεις να χάσεις.
- Μπορεί απλώς να βρίσκεσαι ακριβώς στη θέση που θέλεις να είσαι και δεν επιθυμείς τίποτε παραπάνω.
Όλα αυτά είναι καλοί λόγοι για να μείνεις.
Αν όμως νιώθεις πως ο κύκλος αυτός έκλεισε και παραμένεις μόνο από συνήθεια ή φόβο, μην κατηγορείς τον εαυτό σου. Ευχαρίστησε το μέρος αυτό για όσα σου έδωσε, πάρε μαζί σου τις εμπειρίες και τις αντοχές σου, και δώσε χώρο για το επόμενο κεφάλαιο.
