Ένα πιάτο της γαλλόφωνης ρωσικής αριστοκρατίας
Το μοσχάρι στρογγανόφ ήταν ένα πιάτο για πλούσιους. Επί των Τσάρων, η ρωσική ανώτερη τάξη ήταν εξαιρετικά πλούσια. Αγαπούσε ιδιαίτερα το Παρίσι και συχνά διατηρούσε διαμερίσματα εκεί.
Στα σπίτια τους στη Ρωσία διατηρούσαν μια διπολιτισμική ατμόσφαιρα. Έστελναν τα παιδιά τους σε γαλλικά σχολεία, είχαν Γάλλους σεφ και Γαλλίδες υπηρέτριες. Σε κοινωνικές συγκεντρώσεις και στο σπίτι μιλούσαν άπταιστα γαλλικά, ενώ σε δημόσιους χώρους προτιμούσαν τα ρωσικά.
Ο Τολστόι έγραψε το «Πόλεμος και Ειρήνη» εναλλάσσοντας γαλλικά και ρωσικά, πεπεισμένος ότι το κοινό του καταλάβαινε άπταιστα και τις δύο γλώσσες.
Ο διαγωνισμός του 1891
Μια κοινώς αποδεκτή ιστορία λέει ότι ένας Γάλλος σεφ, που εργαζόταν σε μια πλούσια οικογένεια της Αγίας Πετρούπολης, δημιούργησε το πιάτο για έναν διαγωνισμό μαγειρικής το 1891. Ακολουθώντας το ρωσικό έθιμο της εποχής, ονόμασε το βραβευμένο πιάτο «μοσχάρι Στρογκάνοφ», προς τιμήν του εργοδότη του, του κόμη Πάβελ Αλεξάντροβιτς Στρογκάνοφ.
Εδώ όμως υπάρχει μια σύγχυση: το 1891 ο κόμης θα ήταν 117 ετών, πράγμα αδύνατον, αφού είχε πεθάνει 74 χρόνια νωρίτερα. Οπότε η ιστορία δεν μπορεί να είναι αληθινή. Αυτό το κομμάτι της όμως ισχύει: το 1891, ένας Γάλλος σεφ με το όνομα Charles Brière κέρδισε πράγματι έναν διαγωνισμό μαγειρικής στην Αγία Πετρούπολη με ένα πιάτο που ονόμασε Beef Stroganov.
Δύο εκδοχές για το όνομα
Ανάμεσα στις πλούσιες οικογένειες της Ρωσίας, οι Στρογκάνοφ ήταν από τις παλαιότερες και πλουσιότερες, με παλάτια και ντάτσες που εκτείνονταν από την Αγία Πετρούπολη μέχρι τα Ουράλια.
Με όποιον τρόπο κι αν προέκυψε, το πιάτο του Brière κατάφερε να εκφράσει τέλεια τη γαλλορωσική κουλτούρα της αριστοκρατίας.
Από τη Σανγκάη στην Αμερική
Το μοσχάρι στρογγανόφ έγινε γρήγορα γνωστό, πρώτα στη Ρωσία και μετέπειτα στην Κίνα, κυρίως στη Σανγκάη, που τη δεκαετία του 1920 ήταν γνωστή ως «το Παρίσι της Ανατολής».
Η άφιξή του στις Ηνωμένες Πολιτείες καθυστέρησε. Το πρώτο κύμα Ρώσων μεταναστών, που είχαν μόλις διαφύγει από τις διώξεις της τσαρικής εποχής, είτε δεν γνώριζε το πιάτο είτε δεν είχε διάθεση να το διαδώσει. Με το δεύτερο κύμα, μέλη της ανώτερης τάξης άρχισαν, νοσταλγικά, να ανοίγουν κομψά εστιατόρια για τους Ρώσους ομογενείς.
Η δημοτικότητά του άνθισε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι στρατιώτες που είχαν υπηρετήσει στο εξωτερικό ήταν ανοιχτοί σε νέες γεύσεις, και κάποιοι από αυτούς έγιναν συγγραφείς ή σεφ που επαναπροσδιόρισαν την αμερικανική κουζίνα. Πολυτελές αλλά εύκολο στην προετοιμασία, το στρογγανόφ μπήκε σε αμέτρητα σπίτια και μενού.
ΟΣΑ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ ΜΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ
Το κλασικό μοσχάρι στρογγανόφ: λωρίδες μοσχαρίσιου φιλέτου σοταρισμένες με μανιτάρια και κρεμμύδι, σε σάλτσα από ντεμι γκλας και κρέμα γάλακτος, με πάπρικα και αγγουράκι τουρσί.
Ένα αριστοκρατικό πιάτο που ετοιμάζεται σε ένα τηγάνι.
ΜΕΡΙΔΕΣ
ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ8% ενέργειας
ΠΡΩΤΕΙΝΗ26% ενέργειας
ΛΙΠΑΡΑ66% ενέργειας
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ ΑΛΛΕΡΓΙΟΓΟΝΩΝ
Le Roi des Montagnes 2024
Κτήμα Παπαργυρίου · Σοφιανά Κορινθίας
Με το κλασικό στρογγανόφ θα δέσει σίγουρα πολύ καλά ένα Merlot, ιδιαίτερα ένα παλαιωμένο σε δρύινο βαρέλι: οι μαλακές του τανίνες αντιδρούν καλά με το μοσχαρίσιο κρέας και τη σάλτσα του. Με μπόλικα όμως μανιτάρια, πιπέρι και γλυκιά πάπρικα, όπως στη δική μας συνταγή, θεωρούμε ιδανικό ένα ιδιαίτερο Syrah, όπως ο «Βασιλιάς των Βουνών».
Καλλιεργείται σε υψόμετρο 850 μέτρων, στα Σοφιανά Κορινθίας, και παραμένει 18 μήνες σε γαλλικά δρύινα βαρέλια και λίγους ακόμη στη φιάλη.
