Πως δημιουργήθηκε η pasta alla pescatora;

Το πιάτο δημιουργήθηκε από ψαράδες οι οποίοι μετά τη δουλειά, μαγείρευαν τα θαλασσινά που περίσσευαν από την ψαριά τους. Τα συνδύαζαν βέβαια με τα αγαπημένα τους ζυμαρικά και συνέθεταν ένα πιάτο γρήγορο, χορταστικό και πολύ γευστικό. Το μείγμα θαλασσινών αποτελούνταν από γαρίδες, μύδια, καλαμάρια και κάποια μικρά ψάρια που ήταν δύσκολο να πουληθούν. Τα υπόλοιπα υλικά που περιέχονται σε αυτό το πιάτο είναι οι ντομάτες, το σκόρδο, ο μαϊντανός και βέβαια το ελαιόλαδο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η pasta alla pescatora είναι ένα πιάτο που καθρεφτίζει την Μεσογειακή κουζίνα!!

Τα ζυμαρικά που χρησιμοποιούνται συνήθως για να παρασκευάσουμε αυτό το πιάτο είναι τα λιγκουίνι ή τα σπαγγέτι. Τα θαλασσινά μαζί με το σκόρδο σωτάρονται γρήγορα (για να μην στεγνώσουν) και στη συνέχεια η προσθήκη της φρέσκιας ντομάτας δημιουργεί μία γευστικότητα σάλτσα. Το πιάτο ολοκληρώνεται με την προσθήκη φρεσκοκομμένου μαϊντανού και φρεσκοτριμμένου μαύρου πιπεριού.

Υλικά

◉ 400 γρ. σπαγγέτι (ή λινγκουίνι)
◉ 500 γρ. μύδια (καθαρισμένα)
◉ 300 γρ. γαρίδες (καθαρισμένες)
◉ 300 γρ. καλαμάρια (κομμένα σε ροδέλες)
◉ 2 σκελίδες σκόρδο
◉ 400 γρ. ψιλοκομμένες ντομάτες ή κονκασέ
◉ 50ml λευκό κρασί
◉ έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
◉ φρέσκος μαϊντανός
◉ τσίλι (προαιρετικά)
◉ αλάτι
◉ φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

1. Σε μία κατσαρόλα με αλατισμένο νερό, βράζουμε τα ζυμαρικά σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή.
2. Ξεπλένουμε τα μύδια και καθαρίζουμε τις γαρίδες και τα καλαμάρια.
3. Σε μία κατσαρόλα με ελαιόλαδο βάζουμε μία σκελίδα σκόρδο και στη συνέχεια τα μύδια μέχρι να αρχίσουν να ανοίγουν. Αφότου ανοίξουν τα αφαιρούμε από την κατσαρόλα και κρατάμε τα υγρά τους.
4. Σε ένα τηγάνι με ελαιόλαδο, σοτάρουμε τις γαρίδες για 1 λεπτό από κάθε πλευρά και μετά τις αφαιρούμε σε απορροφητικό χαρτί. Στο ίδιο τηγάνι σοτάρουμε μία σκελίδα σκόρδο (και το τσίλι), στη συνέχεια προσθέτουμε τα καλαμάρια και σοτάρουμε για 2-3 λεπτά.
5. Σβήνουμε με το λευκό κρασί και αφήνουμε να εξατμιστεί. Στη συνέχεια προσθέτουμε τις ντομάτες και αφήνουμε τη σάλτσα να σιγοβράσει για 10 λεπτά.
6. Στο τέλος προσθέτουμε τις γαρίδες και τα μύδια (μαζί με τα υγρά τους) και αφήνουμε να βράσουν για άλλα 5 λεπτά.
7. Ρίχνουμε στο τηγάνι τα βρασμένα ζυμαρικά και ανακατεύουμε ώστε να αναμειχθούν μαζί με τα θαλασσινά και τη σάλτσα.
8. Σερβίρουμε με ψιλοκομμένο μαϊντανό και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Το άρθρο Pasta alla pescatora, ένα κλασικό ιταλικό πιάτο θαλασσινών εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ήταν το 1892 και ένας άντρας ονόματι Alfredo, ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα εστιατόριο το οποίο διηύθυνε η μητέρα του. Την πρώτη δεκαετία του 1900 ο Alfredo γίνεται πατέρας. Η γυναίκα του ταλαιπωρημένη από τη γέννα και σε κατάσταση λοχείας πρέπει να φάει κάτι για να δυναμώσει.

Ο σύζυγός της σκέφτεται στην ουσία μία εύκολη συνταγή αλλά αρκετά δυναμωτική. Ανακατεύει τα ζυμαρικά μαζί με μπόλικο βούτυρο και παρμεζάνα. Το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν ένα γευστικό πιάτο με πλούσια κρεμώδη υφή.

Το 1914, ο Alfredo ανοίγει το δικό του εστιατόριο. Εννοείται πως η έμπνευσή του, παίρνει την πρώτη θέση στο μενού. Η ιδιαιτερότητά του ήταν η διαδικασία που παρασκευαζόταν αυτό το πιάτο καθώς ολοκληρωνόταν μπροστά στον πελάτη.

Η διαδικασία ξεκινούσε με το βούτυρο το οποίο ανακατευόταν μαζί με τα ζυμαρικά και την παρμεζάνα. Καθώς ανακατεύονταν, το τυρί έλιωνε και ”μαστίχωνε”. Ο σερβιτόρος σήκωνε ψηλά τα ζυμαρικά και τα σέρβιρε στον πελάτη.

Το πιάτο απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα. Αμερικανοί τουρίστες που επισκέπτονταν τη Ρώμη μετέφεραν τη συνταγή από τα ζυμαρικά alfredo στη χώρα τους και στα αμερικάνικα εστιατόρια. Εκεί δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε σε μια πιο κρεμώδη υφή την οποία και γνωρίζουμε σήμερα.

Υλικά
◉ 500γρ. σπαγγέτι Νο6
◉ 150γρ. παρμεζάνα, τριμμένη
◉ 200ml κρέμα γάλακτος
◉ 50γρ. βούτυρο
◉ 2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες
◉ αλάτι
◉ πιπέρι
◉ μαϊντανός για το γαρνίρισμα

Μέθοδος παρασκευής
Βράζουμε τα σπαγγέτι σε αλατισμένο νερό σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας. Κρατάμε λίγο από το νερό βρασμού (περίπου 1 φλιτζάνι) και στη συνέχεια στραγγίζουμε τα ζυμαρικά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά. Προσθέτουμε το σκόρδο και σοτάρουμε για περίπου 1 λεπτό μέχρι να μυρίσει.

Ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος, την τριμμένη παρμεζάνα και χαμηλώνουμε τη φωτιά.
Ανακατεύουμε για 3-4 λεπτά μέχρι να αρχίσει να δένει η σάλτσα. Αν η σάλτσα είναι πολύ πηχτή ρίχνουμε λίγο από το νερό των ζυμαρικών.

Στη συνέχεια ρίχνουμε τα βρασμένα σπαγγέτι μέσα στο τηγάνι και ανακατεύουμε καλά ώστε να καλυφθούν πλήρως από τη σάλτσα.

Προσθέτουμε πιπέρι, ανακατεύουμε και σερβίρουμε με φυλλαράκια φρέσκου μαϊντανού.

Κρασί της επιλογής μας γι αυτή τη συνταγή

Zuccardi Q Chardonnay

Zuccardi Q Chardonnay. Τα σταφύλια προέρχονται από δυο διαφορετικά αμπελοτόπια, ένα στο Gualtallary, στα 1400 μέτρα υψόμετρο και ένα στο El Peral, στα 1200 μέτρα υψόμετρο. Το κρασί ζυμώνει με γηγενείς ζύμες και ωριμάζει σε τσιμεντένιες δεξαμενές και 2ης – 3ης χρήσης δρύινα βαρέλια. Το αποτέλεσμα έχει κοφτερή οξύτητα, καθαρό φρούτο και διακριτικές νότες δρυός.

Έχει απαλό λεμονί χρώμα και διακριτικά αρώματα λεμονιού, περγαμόντου, βερίκοκου, ανανά, lime, κίτρου, βανίλιας, βουτύρου, φρυγανιάς και αμυγδάλου.

Στο στόμα έχει μέτριο σώμα, λιπαρή υφή και κοφτερή οξύτητα. Φρέσκα εσπεριδοειδή μπλέκονται με ζουμερά τροπικά φρούτα, πράσινο μήλο και νότες ζύμης, φρυγανιάς, καπνού, βανίλιας και ξηρών καρπών.

Οι πληροφορίες προέρχονται από το botilia.gr 

Το άρθρο Tαξίδι από την Ιταλία στην Αμερική με οδηγό τα ζυμαρικά alfredo εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Εδώ έχουμε ένα μείγμα παραδοσιακής συνταγής μπιφτεκιού η οποία ήρθε κι έδεσε με τα μοντέρνα υλικά για να φτιάξουν την “τέλεια μπουκιά”

Τρόπος εκτέλεσης

1. Τοποθετούμε όλα τα υλικά για το burger σε ένα μπολ και τα ζυμώνουμε πολύ καλά. Το μείγμα μοιράζουμε σε ίσα μέρη και φτιάχνουμε μπιφτέκια για το burger μας.

2. Βάζουμε τα μπιφτέκια σε μια σχάρα και από κάτω βάζουμε ταψάκι. Τα τοποθετούμε στην πάνω θέση του φούρνου, κοντά στο γκριλ.

3. Ψήνουμε τα μπιφτέκια στο γκριλ για περίπου 7′-10′ από κάθε πλευρά, ανάλογα πως το θέλουμε ψημένο και αναλόγως πόσο χοντρά ή επίπεδα τα έχουμε πλάσει. Να θυμάστε βέβαια οτι όσο πιο πολύ τα ψήνουμε τόσο πιο πολύ τα στεγνώνουμε.
Όταν τα υγρά του μπιφτεκιού είναι διάφανα δηλαδή έχουν αποχρωματιστεί και καθαρίσει, τότε είμαστε στο σωστό σημείο ψησίματος.

4. Βάζουμε στο κάθε μπιφτέκι από μια φέτα τυρί. Ψήνουμε για 1′ στο γκριλ, ώσπου να αρχίσει να λιώνει το τυρί.

5. Ανοίγουμε τα ψωμάκια στη μέση και βάζουμε όποια γαρνιτούρα θέλουμε ή και όλες μαζί και βάζουμε επάνω τα ψημένα μπιφτέκια με το λιωμένο τυρί

Υλικά που θα χρειαστούμε
4 ψωμάκια για burger
4 φέτες τυρί κατά προτίμηση τσένταρ
Μαγιονέζα + μουστάρδα ντιζόν ανακατεμένα για τη βάση που θα κάτσει το μπιφτέκι
μπέϊκον (προαιρετικά)

Για τα μπιφτέκια

• 400 γραμ. κιμάς μοσχαρίσιος
• 4 φέτες μουσκεμένη και στραγγισμένη ψίχα ψωμιού
• 1 μέτριο κρεμμύδι ψιλοκομμένο
• 1 κ.γλ. ελαιόλαδο
• λίγες σταγόνες ξύδι
• αλάτι
• ρίγανη
• φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Για το γαρνίρισμα

• φύλλα μαρουλιού
• φέτες τυρί τσένταρ
• φέτες ντομάτας
• αγγουράκι τουρσί σε λεπτές φέτες

Στο πλάι μπορεί κανείς να τοποθετήσει πατάτες ψημένες με τη φλούδα στον φούρνο, ή τηγανητές καθώς επίσης και σοταρισμένο κρεμμύδι το οποίο έχει σωταριστεί αρχικά με ελαιόλαδο μέσα στο τηγάνι και μόλις μαλακώσει προσθέτουμε σάλτσα σόγιας έως ότου καραμελώσει. Έτσι μπορούμε να απολαύσουμε ένα πραγματικά ζουμερό πεντανόστιμο burger

Κρασί της επιλογής μας γι αυτή τη συνταγή:

Δάκρυ του Πεύκου Ρετσίνα 2019
Οινοποιείο Κεχρής

Ξηρός, Ήπιος, Λευκός, Ασύρτικο, Πιείτε το τώρα, 14% alc.
Χρυσό Decanter για δεύτερη συνεχή χρονιά! Μία κορυφαία προσέγγιση στη Ρετσίνα γι’ αυτούς που την αγαπούν (και τη νοσταλγούν) αλλά όχι μόνο. Πρόκειται για ένα απολαυστικό λευκό κρασί βασισμένο στο Ασύρτικο περασμένο από βαρέλι και με μία διακριτική νότα ρετσινιού. Πίνεται ευχάριστα και συνοδεύει κάθε κλασσικό Ελληνικό μεζεδάκι που θα βρεθεί στο τραπέζι σας.

Το άρθρο Ζουμερό πεντανόστιμο burger που δένει το παλιό με το καινούργιο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Το βούτυρο, το σαφράν, ο ζωμός, το κρασί και η παρμεζάνα είναι τα βασικά συστατικά αυτού του πιάτου τα οποία σε συνδυασμό με το ρύζι, φτιάχνουν ένα από τα πιο γευστικά ριζότο.

Η ιστορία του Risotto à la Milanese

Η προέλευση του Risotto à la Milanese εντοπίζεται στα τέλη του 16ου αιώνα. Το πιάτο λέγεται ότι δημιουργήθηκε στο Μιλάνο κατά την κατασκευή του εμβληματικού καθεδρικού ναού της πόλης, του Duomo di Milano.

Ένας δημοφιλής μύθος υποδηλώνει ότι ένας Βέλγος μάστορας υαλουργός, ονόματι Valerio di Fiandra δούλευε στα βιτρό του καθεδρικού ναού. Ένας από τους μαθητευόμενους του, γνωστός για την αγάπη του για το σαφράν, θα το πρόσθετε στις χρωστικές του γυαλιού για να πετύχει ζωντανά χρώματα. Κατά τη διάρκεια μιας γαμήλιας γιορτής, αυτός ο μαθητευόμενος υποτίθεται ότι πρόσθεσε σαφράν σε ένα πιάτο με ρύζι, είτε ως αστείο είτε από περιέργεια, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία του Risotto alla Milanese.

Μπορεί αυτός να είναι ένας μύθος ωστόσο ένα είναι το βέβαιο ότι το ρύζι εισήχθη για πρώτη φορά στην Ιταλία από τους Άραβες κατά τον Μεσαίωνα.

Δεδομένου ότι το μεσογειακό κλίμα ήταν τέλειο για την καλλιέργεια κοντόκοκκου ρυζιού, τεράστιες ποσότητες άρχισαν να πωλούνται κυρίως στη Βενετία, τη Γένοβα και τις γύρω περιοχές. Καθώς το ρύζι απέκτησε δημοτικότητα, έγινε βασικό φαγητό στην κοιλάδα του Πάδου, στη Λομβαρδία, στο Πεδεμόντιο, στο Βένετο και στην πόλη του Μιλάνου.

Με το ρύζι σε αφθονία ήταν θέμα χρόνου να συνδυαστεί το ρύζι με το σαφράν, για το οποίο φημιζόταν η περιοχή του Μιλάνου και να εφευρεθεί το θρυλικό ριζότο alla Milanese.

Μέχρι τον 18ο αιώνα, η συνταγή είχε γίνει πιο εκλεπτυσμένη και άρχισε να εμφανίζεται στα ιταλικά βιβλία μαγειρικής. Το πιάτο εκτιμήθηκε για το πολυτελές χρώμα και την πλούσια γεύση του, η οποία αποδιδόταν στο σαφράν.

Το 1829, μια σημαντική συνταγή για το Risotto à la Milanese εμφανίστηκε στο βιβλίο μαγειρικής του Giovanni Felice Luraschi “Nuovo Cuoco Milanese Economico”. Αυτή η έκδοση περιελάμβανε μεδούλι στην συνταγή. Το μεδούλι έδινε μία γεμάτη και πλούσια γεύση στο ριζότο.

Ποια είναι τα βασικά συστατικά του Risotto alla Milanese και τι προσφέρουν στο πιάτο;

Ρύζι: Οι ποικιλίες που χρησιμοποιούνται είναι το Arborio, το Carnaroli ή το Vialone Nano. Έχουν υψηλή περιεκτικότητά σε άμυλο, η οποία συμβάλλει στην κρεμώδη υφή.

Σαφράν: Προσφέρει το χαρακτηριστικό χρυσαφί χρώμα και μια μοναδική, ελαφρώς γλυκιά γεύση.

Βούτυρο και κρεμμύδι: Αποτελούν τη βάση, με τα κρεμμύδια να σοτάρονται στο βούτυρο.

Λευκό κρασί: Χρησιμοποιείται για να κάνει ντεγκλασέ όλες τις κολλημένες ουσίες από τον πάτο του τηγανιού.

Ζωμός: Συνήθως ο ζωμός βόειου κρέατος ή κοτόπουλου δίνει γεύση στο ριζότο και προστίθεται σταδιακά μέχρι να βράσει το ρύζι.

Τυρί: Η παρμεζάνα ανακατεύεται στο τέλος της παρασκευής του ριζότο για πρόσθετη κρεμώδη υφή και γεύση.

Το Risotto à la Milanese είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό πιάτο καθώς αντιπροσωπεύει την πλούσια γαστρονομική κληρονομιά του Μιλάνου. Συχνά συνδέεται με ειδικές περιστάσεις και αποτελεί βασικό στοιχείο στα νοικοκυριά και τα εστιατόρια του Μιλάνου.

Υλικά

• 320γρ. ρύζι Arborio
• 1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου
• 1 μικρό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
• 60γρ. βούτυρο αγελάδας
• 60ml λευκό ξηρό κρασί
• 0,5γρ. κλωστές σαφράν
• 60γρ. τριμμένο παρμεζάνα
• αλάτι
• πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

1. Βάζουμε σε ένα μπολάκι τις κλωστές σαφράν και προσθέτουμε ζεστό νερό ή ζωμό. Το αφήνουμε μέχρι να το χρησιμοποιήσουμε (περίπου 10-15 λεπτά).
2. Σε μια κατσαρόλα ή σε ένα τηγάνι λιώνουμε το βούτυρο και στη συνέχεια σοτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ξανθίσει. Στη συνέχεια προσθέτουμε το ρύζι και ανακατεύουμε για 1 με 2 λεπτά.
3. Σβήνουμε με λευκό κρασί και κάνουμε ντεγκλασέ (μέχρι να απορροφηθεί το κρασί).
4. Προσθέτουμε σταδιακά το ζωμό και ανακατεύουμε. Αυτή η διαδικασία διαρκεί περίπου 20 λεπτά. Προς το τέλος ανακατεύουμε με το έγχυμα σαφράν και προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
5. Αφαιρούμε το ριζότο από τη φωτιά και προσθέτουμε την τριμμένη παρμεζάνα. Ανακατεύουμε και σερβίρουμε αμέσως.

Το άρθρο Risotto à la Milanese, ένα πιάτο με καταγωγή από το Μιλάνο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η ιστορία του Cebularz Lubelski

Έχει μία βαθιά ριζωμένη ιστορία στις γαστρονομικές παραδόσεις της Ανατολικής Πολωνίας.

Η προέλευσή του είναι εβραϊκή και μας πάει πίσω στον 19° αιώνα όπου και φτιάχτηκε για πρώτη φορά από Εβραίους της επαρχίας Λούμπλιν και ιδιαίτερα στην παλιά πόλη του Λούμπλιν, στο Kazimierz Dolny και στο Zamość.

Το όνομα “Cebularz” προέρχεται από την πολωνική λέξη “cebula” που σημαίνει κρεμμύδι και μας παραπέμπει στο χαρακτηριστικό συστατικό του το οποίο είναι μία γενναιόδωρη ποσότητα από καραμελωμένα κρεμμύδια.

Τα πρώτα αρχεία δείχνουν ότι οι Εβραίοι αρτοποιοί ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν το Cebularz στην περιοχή, πουλώντας το από τους πάγκους στις πολυσύχναστες αγορές.

Η απλότητα της συνταγής και τα οικονομικά συστατικά του, έκαναν το Cebularz ένα δημοφιλές σνακ τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Πολωνούς.

Οι αλμυρές του γεύσεις, η τραγανή υφή και η απλότητά του, το έκαναν ένα εύκολο και ικανοποιητικό σνακ, ιδιαίτερα μεταξύ των ατόμων της εργατικής τάξης.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε σημαντικές αλλαγές στην παραγωγή και την κατανάλωση του Cebularz. Ο εκτοπισμός των εβραϊκών κοινοτήτων και η επακόλουθη διαταραχή των παραδοσιακών αρτοποιείων οδήγησαν σε μείωση της δημοτικότητας του ψωμιού.

Ωστόσο, η μεταπολεμική Πολωνία γνώρισε μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη διατήρηση των τοπικών γαστρονομικών παραδόσεων.

Το 2007, το Cebularz Lubelski αναγνωρίστηκε επίσημα ως Παραδοσιακό Προϊόν από το Πολωνικό Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης

Το 2014, ήταν η χρονιά όπου στο Cebularz χορηγήθηκε ο χαρακτηρισμός Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ) από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ο χαρακτηρισμός διασφαλίζει ότι στην συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή της επαρχίας Λούμπλιν, ακολουθώντας τις παραδοσιακές μεθόδους, μπορεί να χαρακτηριστεί ως “Cebularz Lubelski”.

Το Cebularz Lubelski το σερβίρουμε συνήθως ζεστό, συχνά με κρέμα γάλακτος ή τυρί cottage. Μπορούμε επίσης να το απολαύσουμε ως σνακ μόνο του ή ως συνοδευτικό σε σούπες ή μαγειρευτά.

Το αλμυρό του προφίλ συνδυάζεται όμορφα με μια ποικιλία ποτών, όπως μπύρα, βότκα και χυμούς φρούτων. Σε ορισμένες περιοχές, το Cebularz σερβίρεται επίσης με τοπικά τυριά.

Υλικά

Για τη ζύμη

• 500γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 240γρ. νερό χλιαρό
• 7γρ. ξηρή μαγιά
• 1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
• 1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• 2 κουταλιές της σούπας φυτικό λάδι

Για την επικάλυψη

• 4 μεγάλα κρεμμύδια, ψιλοκομμένα
• 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• παπαρουνόσπορος
• αλάτι
• πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

Για τη ζύμη

1. Σε ένα μικρό μπολ, βάζουμε το χλιαρό νερό μαζί με τη ζάχαρη και την ξηρή μαγιά. Αφήνουμε περίπου 5-10 λεπτά μέχρι να δράσει η μαγιά.
2. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι και το αλάτι. Κάνουμε μια λακκούβα στο κέντρο και ρίχνουμε μέσα το μείγμα της μαγιάς και το φυτικό λάδι.
3. Ανακατεύουμε τα υλικά μέχρι να σχηματιστεί μια ζύμη.
4. Ζυμώνουμε τη ζύμη σε αλευρωμένη επιφάνεια για περίπου 8-10 λεπτά ή μέχρι να γίνει λεία και ελαστική.
5. Τοποθετούμε τη ζύμη σε ένα ελαφρά λαδωμένο μπολ, τη σκεπάζουμε με μια καθαρή πετσέτα κουζίνας και την αφήνουμε σε ζεστό μέρος για περίπου 1-2 ώρες ή μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο.

Για την επικάλυψη

1. Σε ένα τηγάνι σοτάρουμε τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια σε ελαιόλαδο μέχρι να ροδίσουν και να καραμελώσουν. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
2. Χωρίζουμε τη ζύμη σε μερίδες και ανοίγουμε επίπεδους κύκλους. Βάζουμε τα ζυμαράκια στο ταψί και απλώνουμε στην επιφάνεια κάθε ζυμαριού τα καραμελωμένα κρεμμύδια.
3. Πασπαλίζουμε από πάνω τους σπόρους παπαρούνας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200°C για 15 – 20 λεπτά.

Το άρθρο Cebularz Lubelski, ένα τέλειο Πολωνικό σνακ εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ο παστός μπακαλιάρος επικράτησε σε όσες περιοχές ήταν στην ενδοχώρα μακριά από τη θάλασσα λόγω της αδυναμίας της διατήρησης του.

Ο μπακαλιάρος λέγεται ότι έφτασε στο ελληνικό τραπέζι κοντά στο τέλος του 15ου αιώνα και πολύ αργότερα καθιερώθηκε ως το εθνικό φαγητό της 25ης Μαρτίου

Από θρησκευτικής πλευράς, μέσα στη νηστεία της μεγάλης Σαρακοστής η οποία είναι η πιο αυστηρή περίοδος νηστείας για την ορθόδοξη εκκλησία, η Εκκλησία επιτρέπει δύο εξαιρέσεις κατά τις οποίες μπορούμε να φάμε ψάρι. Στις 25 Μαρτίου που γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την Κυριακή των Βαΐων.

Η Ιστορία αναφέρει ότι οι Βίκινγκς ήταν οι πρώτοι που ψάρεψαν τον μπακαλιάρο στα μακρινά τους ταξίδια. Επειδή όμως κάθε φορά οι ψαριές ήταν μεγάλες και το ταξίδι μακρινό, σκέφτηκαν τρόπους για να τους συντηρήσουν .Έτσι χρησιμοποίησαν το αλάτι, και κάπως έτσι ξεκίνησε και το εμπόριο του παστού μπακαλιάρου, που τις τότε εποχές το αποκαλούσαν «ψάρι του βουνού»! Οι Κρητικοί τον ονομάζουν «φτωχογιάννη» λόγω ότι ήταν ψάρι φθηνό , παστωμένο με αλάτι, και διατηρείται αναλλοίωτο για μήνες χωρίς να χάσει την γεύση και την διατροφική του αξία.

Αν και είναι μέσα στην σαρακοστή, το έθιμο καλεί στο οικογενειακό τραπέζι την 25η Μαρτίου να τρώμε ψάρι και ιδίως μπακαλιάρο σκορδαλιά, μετά την παρέλαση μαθητών και στρατού.

Μια άλλη ιστορική εκδοχή αναφέρει ότι ο παστός μπακαλιάρος κατέκλυσε τη χώρα μεταξύ 17ου και 18ου αιώνα, όταν οι Άγγλοι τον έφερναν σε μεγάλες ποσότητες προκειμένου να τον ανταλλάξουν με σταφίδες. Το γεγονός ότι ήταν παστός έκανε πιο εύκολη τη συντήρησή του αλλά και την εξάπλωσή του σε όλη τη χώρα.

Κατά την επανάσταση του 1821 λέγεται οτι σε κάθε μάχη που έδιναν οι Έλληνες και κέρδιζαν τους Τούρκους αναφωνούσαν. “Τους φάγαμε σαν τον Μπακαλιάρο Σκορδαλιά“.

Από διατροφικής άποψης,  ο παστός μπακαλιάρος σκορδαλιά είναι ένα βαρύ πιάτο. Ο μπακαλιάρος λόγω του αλατιού ανεβάζει την πίεση ,ενώ από την άλλη το σκόρδο την ρίχνει. Υπάρχει μια σοφή ισορροπία σε αυτό το πιάτο.

Συνταγή

Υλικά
Μερίδες: 4
◉ 1,5 κιλό μπακαλιάρος φιλέτο, κατεψυγμένος (ελαφρώς αλατισμένος), ξεπαγωμένος, καθαρισμένος και κομμένος σε κομμάτια 15 εκ.
◉ λίγο αλεύρι για όλες τις χρήσεις
◉ 2 λεμόνια, κομμένα στη μέση
◉ λάδι για τηγάνισμα

Για τη σκορδαλιά
◉ 1 κιλό ψωμί καλής ποιότητας, ιδανικά λευκό προζυμένιο
◉ 1 σκελίδα σκόρδο, καθαρισμένη
◉ 1/2 κουτ. γλυκού αλάτι
◉ 1/3 κουτ. γλυκού πιπέρι φρεσκοτριμμένο
◉ 60 ml ξύδι λευκό
◉ 120 ml ηλιέλαιο
◉ 350 ml ελαιόλαδο

Διαδικασία
Πλένουμε καλά τον μπακαλιάρο, τον βάζουμε σε ένα σουρωτήρι να στραγγίσουν τα υγρά, τον αλευρώνουμε και βάζουμε ένα τηγάνι με αρκετό ηλιέλαιο στη φωτιά να κάψει (το λάδι θα πρέπει να είναι τόσο ώστε ο μπακαλιάρος να κολυμπάει μέσα).
Ρίχνουμε λίγα λίγα τα κομμάτια του μπακαλιάρου στο καυτό λάδι και τα τηγανίζουμε μέχρι να πάρουν χρώμα για περίπου 3-4 λεπτά, ανάλογα με το πάχος και το πόσο ξεροψημένα τα θέλουμε.
Σερβίρουμε τον μπακαλιάρο με κομμένο λεμόνι και σκορδαλιά.

Σκορδαλιά
Πολτοποιούμε το σκόρδο μαζί με το ελαιόλαδο στον πολυκόφτη, χτυπώντας τα καλά μέχρι να ασπρίσουν.
Μεταφέρουμε το μείγμα σε άλλο σκεύος και καθαρίζουμε τον πολυκόφτη.
Μουλιάζουμε το ψωμί σε νερό, το στύβουμε καλά και το θρυμματίζουμε στον πολυκόφτη μέχρι να γίνει ψιλά ψίχουλα.
Προσθέτουμε το αλατοπίπερο, το ξίδι και το ηλιέλαιο και τα δουλεύουμε καλά μέχρι να γίνουν μια ομοιογενής κρέμα.
Προσθέτουμε το μείγμα του σκόρδου και τα χτυπάμε ξανά όλα μαζί μέχρι να γίνει ένα κρεμώδες μείγμα.
Ελέγχουμε τη γεύση και διορθώνουμε, αν χρειάζεται, προσθέτοντας επιπλέον λάδι, σκόρδο, ξίδι ή αλάτι.

Κρασί της επιλογής μας γι αυτή τη συνταγή

ΔΑΚΡΥ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ 2022 – ΟΙΝΟΠΟΙΕΙΟ ΚΕΧΡΗΣ

Έχει μέτριο σώμα, υψηλή οξύτητα και εξαιρετική ισορροπία. Η ρητίνη δένει με το σύνολο και δίνει πολυπλοκότητα, χωρίς να ξεχωρίζει καθόλου. Βγάζει γεύσεις από φρυγανιά, μπισκότο, καπνό και βούτυρο. Επίγευση που διαρκεί χωρίς να υπερισχύει.

Image by prostooleh on Freepik

Το άρθρο Μπακαλιάρος σκορδαλιά και επανάσταση εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τι είναι το όμως οι Salteñas

Είναι μία ψημένη γλυκιά ζύμη σε σχήμα μισοφέγγαρου, της οποίας η γέμιση αποτελείται από ένα ζελατινώδες μείγμα βόειου κρέατος ή κοτόπουλου με λαχανικά, αυγά και μπαχαρικά. Το χαρακτηριστικό αυτής της ζύμης είναι το μοναδικό χρώμα της καθώς ψήνεται και το κλείσιμό της το οποίο θυμίζει πλεξούδα.

Ποια είναι η ιστορία αυτού του πιάτου;

Όπως όλα τα ιστορικά πιάτα έτσι και αυτό έχει δύο ιστορίες. Η πρώτη μας λέει ότι το όνομα αυτού του πιάτου προέρχεται από τον πρώτο γνωστό αρτοποιό αυτών των λιχουδιών, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Salta, αλλά αργότερα εξορίστηκε στο Potosi.

Η δεύτερη ιστορία μας λέει ότι οι Salteñas εφευρέθηκαν από την Juana Manuela Gorriti δημοσιογράφο και φεμινίστρια από την Αργεντινή η οποία κατέφυγε στην Tarija της Βολιβίας για να ξεφύγει από το κατασταλτικό καθεστώς της χώρας εκείνη την εποχή. Τα Salteñas τα έφτιαχνε και τα πούλαγε στους ντόπιους για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η παρασκευή των Salteñas είναι κάπως δύσκολη και χρονοβόρα καθώς χρειάζεται αρκετή προετοιμασία και πολλές δεξιότητες.
Υλικά
1 ½ κιλό μοσχαρίσιος κιμάς
7γρ. ζελατίνη
3 πατάτες
1 ½ κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
1 κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
300γρ. αρακάς
1 φρέσκο κρεμμυδάκι, κομμένο σε φέτες
1 ματσάκι μαϊντανό, ψιλοκομμένο
20γρ. λευκή ζάχαρη
10γρ. γλυκιά πάπρικα
2γρ. κύμινο
10γρ. αλάτι
2 γλ. μαύρο πιπέρι
120ml κρύο νερό
3 αυγά σφιχτά, καθαρισμένα και ψιλοκομμένα
60γρ. μαύρες ελιές κομμένες σε φέτες
200γρ. σταφίδες, μουλιασμένες σε νερό και στραγγισμένες

Για τη ζύμη
750γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
65γρ. λευκή ζάχαρη
5γρ. αλάτι
240γρ. βούτυρο, κομμένο σε κύβους
360γρ. χλιαρό νερό
Για να κλείσουμε τη ζύμη
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλάκια του γλυκού νερό

Για την επικάλυψη
2 κρόκοι αυγών
10γρ. γάλα
5γρ. ζάχαρη
5γρ. πάπρικα

Μέθοδος παρασκευής

Για τη γέμιση
Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις βάζουμε σε μία κατσαρόλα με κρύο νερό. Τις αφήνουμε να βράσουν σε μέτρια φωτιά. Μόλις βράσουν τις αφήνουμε στην άκρη να κρυώσουν και στη συνέχεια τις κόβουμε σε μικρότερα τεμάχια.
Σε μία κατσαρόλα με νερό βράζουμε τον αρακά.
Βάζουμε τη ζελατίνη σε 120ml κρύο νερό για να μαλακώσει. Στη συνέχεια την βάζουμε μαζί με το νερό σε ένα κατσαρολάκι και την ζεσταίνουμε μέχρι να λιώσει. Μεταφέρουμε το μείγμα νερού-ζελατίνας σε ένα μικρό μπολ και το βάζουμε στο ψυγείο για να σφίξει.
Βάζουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και προσθέτουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει. Προσθέτουμε τον κιμά και μαγειρεύουμε μέχρι να γίνει σπυρωτός. Στη συνέχεια βάζουμε τον βρασμένο αρακά, τις πατάτες, το φρέσκο κρεμμυδάκι και τον μαϊντανό. Προσθέτουμε και τη ζάχαρη, την πάπρικα, το κύμινο, το αλάτι και το πιπέρι.
Σιγοβράζουμε τη γέμιση για 5 λεπτά. Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε στην άκρη.

Για τη ζύμη
Βάζουμε στον κάδο του μίξερ το αλεύρι με τη ζάχαρη και το αλάτι. Προσθέτουμε το βούτυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια και χτυπάμε μέχρι να γίνει ένα τρίμμα. Προσθέτουμε σιγά – σιγά το νερό και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί ένα ζυμάρι. Αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί για 30 λεπτά και στη συνέχεια κόβουμε 16 ισοζυγείς μπάλες.
Ανοίγουμε την κάθε μπάλα σε κύκλο πάχους 3 χιλιοστών. Φτιάχνουμε ένα μείγμα για να κολλήσει η ζύμη με τα αυγά και το νερό. Αλείφουμε στις άκρες γύρω από κάθε ζύμη. Τοποθετούμε λίγη γέμιση κρέατος στο μισό στρογγυλό της ζύμης.
Προσθέτουμε λίγο αυγό βραστό (3γρ.), λίγη ζελατίνη (2γρ.), 1-2 μαύρες ελιές κομμένες σε λεπτές φετούλες και λίγες σταφίδες.
Διπλώνουμε τη ζύμη κλείνοντας τις άκρες. Για να δημιουργήσουμε το χαρακτηριστικό κλείσιμο, ξεκινάμε από τη μία άκρη του μισού κύκλου διπλώνοντας ένα μικρό κομμάτι ζύμης και πιέζουμε ελαφρά.
Διπλώνουμε ακόμα ένα μικρό κομμάτι ζύμης με τέτοιον τρόπο ώστε να επικαλύπτει το πρώτο κομμάτι. Επαναλαμβάνουμε την ίδια κίνηση μέχρι να σφραγίσουμε όλη την επιφάνεια.
Τοποθετούμε τα Salteñas σε ένα ταψί με λαδόκολλα αλείφουμε με το μείγμα της επικάλυψης (κρόκο αυγού, γάλα, ζάχαρη, πάπρικα) και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220°C για 15-20 λεπτά.

Θα ταιριάξει άψογα με ένα Colomé Torrontés

Το Torrontés είναι ένα εμβληματικό λευκό σταφύλι της Αργεντινής. Αυτή η περιοχή έχει ένα ειδικό μικροκλίμα που αποτελείται από ένα ακραίο υψόμετρο (1700 και 3100 μ.), μια υπερβολική φωτεινότητα και ένα ευρύ φάσμα ημερήσιων θερμοκρασιών.

Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη αλχημεία που ανήκει αποκλειστικά σε αυτά τα εδάφη και συμβάλλει στον μοναδικό χαρακτήρα και το άρωμα του σταφυλιού.

Τα σταφύλια καλλιεργούνται στο κτήμα του αμπελώνα La Brava στα 1700 μέτρα, που θεωρείται το καλύτερο υψόμετρο για αυτήν την ποικιλία. Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ημερήσιων θερμοκρασιών και η έντονη ηλιακή έκθεση σημαίνει ότι τα σταφύλια που καλλιεργούνται εκεί αναπτύσσουν μια μοναδική αρωματική έκφραση που με τη σειρά της παράγει ένα φρέσκο κρασί μεγάλης οξύτητας.

Winemaker: Thibaut Delmotte
Viticultural Area: Upper Calchaquí Valleys, Salta, Argentina
Vineyards: Valles Calchaquíes
Variety: 100% Torrontés

Το άρθρο Salteñas το εθνικό πιάτο της Βολιβίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Άλλοι ισχυρίζονται ότι προέρχεται από την επαρχία της Παλένθιας, όπου από εκεί εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα. Η επαρχία της Παλένθιας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.

Το Leche frita σημαίνει τηγανιτό γάλα. Η υφή του είναι απαλή και κολλώδης ενώ κάτω από την χρυσή επικάλυψη του εμφανίζεται μια γλυκιά, κρεμώδης γέμιση. Μπορεί να σερβιριστεί κρύο, χλιαρό ή ακόμα και ζεστό. Το ιδανικό είναι να συνδυαστεί με μία μπάλα παγωτού στο πλάι.

Το εσωτερικό του Leche frita είναι ένα μείγμα από γάλα, αλεύρι και ζάχαρη. Το τραγανό κέλυφος του δημιουργείται με αυγά και αλεύρι. Στη συνέχεια τηγανίζεται σε ελαιόλαδο μέχρι να δημιουργηθεί μία ωραία χρυσαφένια κρούστα.

Ανάλογα την περιοχή προστίθενται υλικά όπως κανέλα, ξύσμα λεμονιού, ξύσμα πορτοκαλιού, κ.α. Σήμερα, το Leche frita είναι ένα δημοφιλές street food. Μπορούμε επίσης να το βρούμε σε ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια.

Υλικά

• 950ml πλήρες γάλα
• 25γρ. κορνφλάουρ
• 50γρ. αλεύρι
• 100γρ. ζάχαρη
• 1 ξύλο κανέλας
• 1 φλούδα λεμονιού
• 2,5ml εκχύλισμα βανίλιας
• 120ml ελαιόλαδο
• 2 αυγά
• Για το γαρνίρισμα
• ζάχαρη
• κανέλα σκόνη

Μέθοδος παρασκευής

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το κορνφλάουρ, τη ζάχαρη και το μισό αλεύρι (25γρ.). Προσθέτουμε 250ml γάλα, ανακατεύουμε και αφήνουμε στην άκρη.

Σε μία κατσαρόλα ζεσταίνουμε το υπόλοιπο γάλα μέχρι να αρχίσει να βγάζει τις πρώτες φουσκάλες.

Αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το ξυλάκι κανέλας, τη φλούδα λεμονιού και τη βανίλια. Ανακατεύουμε και αφήνουμε να καθίσει για 5 λεπτά εκτός φωτιάς.

Μετά τα πέντε λεπτά στραγγίζουμε το γάλα και το προσθέτουμε στο πρώτο μείγμα ανακατεύοντας μέχρι να ομογενοποιηθεί.

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά και ζεσταίνουμε σε χαμηλή θερμοκρασία ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι το μείγμα να πήξει αρκετά (αυτή η διαδικασία διαρκεί τουλάχιστον 15 λεπτά).

Στη συνέχεια λαδώνουμε ένα μεγάλο ταψί και ρίχνουμε μέσα το μείγμα. Σκεπάζουμε με μεμβράνη ώστε να ακουμπάει στην επιφάνεια του μείγματος. Βάζουμε το ταψί στο ψυγείο και το αφήνουμε τουλάχιστον για 4 ώρες (θα πρέπει να σταθεροποιηθεί το μείγμα).

Βγάζουμε το κρύο μείγμα από το ταψί και το κόβουμε σε μικρά τετράγωνα κομμάτια. Χτυπάμε σε ένα μπολ τα αυγά και σε ένα άλλο το αλεύρι (25γρ.).

Βουτάμε κάθε κομμάτι πρώτα στα χτυπημένα αυγά και στη συνέχεια στο αλεύρι.

Βάζουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και τηγανίζουμε τα κομμάτια για περίπου ένα λεπτό από κάθε πλευρά, μέχρι να ροδίσουν. Τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί και μετά ρίχνουμε ζάχαρη και κανέλα.

Σερβίρουμε σε θερμοκρασία δωματίου, ιδανικά με παγωτό.

Το άρθρο Leche frita το τυπικό γλυκό της Βόρειας Ισπανίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Πως όμως ξεκίνησαν όλα; Ποια είναι η ιστορία της;

Όλα ξεκίνησαν από την γαλλική πόλη Λωρραίνη η οποία βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Γαλλίας. Η Λωρραίνη παλαιότερα ήταν υπό γερμανική κατοχή ενώ έχει υπάρξει και ανεξάρτητη. Η γλώσσα που μιλούν εκεί είναι τα αλσατικά, μία γλώσσα πιο κοντά στα γερμανικά από ότι τα γαλλικά.

Η τάρτα λοιπόν που έφτιαχναν στην περιοχή ονομάστηκε Quiche. Η λέξη Quiche προέρχεται από το γερμανικό Kuchen που στα αλσατικά λέγεται kuche και σημαίνει κέικ.
Η Κις Λορέν αρχικά φτιαχνόταν με μία βάση από ψωμιά τα οποία περίσσευαν από τα αρτοποιεία

Μία πετυχημένη Κις Λορέν θα πρέπει να είναι αφράτη, γευστική αλλά όχι ‘’βαριά’’ σε γεύση.

Πως όμως το πετυχαίνουμε αυτό;

Η Κις Λορέν αποτελείται από τη ζύμη μπριζέ, τη γραβιέρα, το μπέικον και το ρουαγιάλ το οποίο είναι ένας συνδυασμός αυγών και κρέμα γάλακτος με την αρωματική προσθήκη του τριμμένου μοσχοκάρυδου. Καταλαβαίνουμε πως τα περισσότερα υλικά είναι αρκετά λιπαρά. Αυτό λοιπόν που κάνουν οι Αλσατοί είναι να επιλέξουν καλό μπέικον και να το σοτάρουν σωστά ώστε να καραμελώσει. Με αυτό τον τρόπο το λίπος φεύγει κάνοντας έτσι το μπέικον πιο ελαφρύ και αντίστοιχα όλη την τάρτα.

Το ρουαγιάλ όπως είπαμε είναι ένας συνδυασμός αυγών με κρέμα γάλακτος, αλάτι, πιπέρι και τριμμένο μοσχοκάρυδο. Κατά καιρούς βλέπουμε να το νοθεύουν με γάλα ή ακόμα χειρότερα να προσθέτουν αλεύρι ή κορνφλάουρ ώστε το μείγμα να σφίξει. Όλα αυτά δεν χρειάζονται αν ακολουθηθεί σωστά η συνταγή. Τα αυγά σε συνδυασμό με την κρέμα γάλακτος δένουν άψογα όλα τα υλικά της τάρτας δίνοντας μία αφράτη σύσταση.

Η Κις Λορέν σερβίρεται όλο το χρόνο ως ορεκτικό ενώ κάθε Πρωτομαγιά στην περιοχή της Λωρραίνης συνοδεύει χοιρινό ψητό.

Υλικά

Για τη ζύμη

◉ 300γρ. αλεύρι για όλες της χρήσεις

◉ 150γρ. βούτυρο γάλακτος

◉ αλάτι

◉ λίγο νερό

Για το ρουαγιάλ

◉ 200ml κρέμα γάλακτος

◉ 2 αυγά

◉ αλάτι

◉ πιπέρι

◉ μοσχοκάρυδο

Για τη γέμιση

◉ 400 γρ. μπέικον

◉ 200γρ. γραβιέρα τριμμένη

◉ αλάτι

◉ πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

 Για τη ζύμη

Βάζουμε σε μία μπασίνα το αλεύρι μαζί με το βούτυρο κομμένο σε μικρά κυβάκια και σε θερμοκρασία δωματίου. Με τα χέρια μας τρίβουμε τα δύο υλικά μέχρι το αλεύρι να ”κιτρινίσει”. Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλάτι και το νερό. Ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί μία ζύμη που δεν θα κολλάει στα χέρια μας. Αφήνουμε να ξεκουραστεί η ζύμη για 40 λεπτά.

Μετά από 40 λεπτά ανοίγουμε τη ζύμη με τη βοήθεια ενός πλάστη και την τοποθετούμε στην ταρτιέρα. Με ένα πιρούνι κάνουμε τρύπες ώστε να μην φουσκώσει κατά το ψήσιμο. Ψήνουμε για 20 λεπτά στους 180°C. Στη συνέχεια βγάζουμε την τάρτα από το φούρνο και με ένα πινελάκι αλείφουμε ένα χτυπημένο αυγό. Ξανά βάζουμε την τάρτα στο φούρνο για άλλα 5 λεπτά.

 Για τη γέμιση

Κόβουμε το μπέικον σε λεπτές λωρίδες και το σοτάρουμε σε ένα αντικολλητικό τηγάνι με λίγη λιπαρή ύλη. Τρίβουμε τη γραβιέρα και την βάζουμε σε ένα μπολ μαζί με το μπέικον.

 Για το ρουαγιάλ

Σε μια μπασίνα αναμειγνύουμε την κρέμα γάλακτος μαζί με τα αυγά, το αλάτι, το πιπέρι και το μοσχοκάρυδο.

Γεμίζουμε την τάρτα με το μείγμα τυριών-μπέικον και περιχύνουμε από πάνω το ρουαγιάλ.

Ψήνουμε στο φούρνο στους 180°C για 20 λεπτά.

Το άρθρο Κις Λορέν, η πιο γνωστή τάρτα του κόσμου εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Πως παρασκευάζεται το mochi;

Η ποικιλία ρυζιού που χρησιμοποιείται συνήθως είναι το ‘’mochigome’’ το οποίο είναι κολλώδες. Η διαδικασία παρασκευής του είναι αρκετά χρονοβόρα. Αρχικά ξεκινά με το κοπάνισμα βρασμένου ρυζιού σε νερό ή σε ατμό. Σκοπός του κοπανίσματος είναι να δημιουργηθεί μία πηχτή και ομοιογενής πάστα. Στη συνέχεια τυλίγεται και πλάθεται σε μικρές κυκλικές φόρμες. Το mochi μπορεί να χρωματιστεί με διάφορους χρωματικούς συνδυασμούς.

Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί σε αλμυρά πιάτα όπως σούπες ή σνακ. Βέβαια η γλυκιά εκδοχή είναι αυτή που έχει κυριαρχήσει. Τα mochi συνήθως γεμίζονται με φράουλες ή παγωτό.

Ποια είναι η προέλευσή του

Παρόλο που το mochi έχει κινέζικη προέλευση έχει συνδεθεί εδώ και αιώνες με την Ιαπωνία. Εμφανίστηκε κατά την περίοδο Yayoi όπου και το απολάμβανε μόνο η αριστοκρατία. Αυτό διήρκησε μέχρι την περίοδο Heian όπου και έγινε ένα φαγητό που παρασκευαζόταν και σερβιριζόταν συνήθως κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εορτών, καθώς οι άνθρωποι πίστευαν ότι φέρνει περιουσία και υγεία.

Το mochi εκτός από περιουσία και υγεία συμβολίζει καλή τύχη και γι’ αυτό και συνδέεται με τον εορτασμό του Ιαπωνικού νέου έτους.
Δίνεται επίσης και ως φυλαχτό για ευτυχισμένους γάμους

Το άρθρο Mochi, το δημοφιλές Ιαπωνικό επιδόρπιο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.