Εδώ έρχεται να προστεθεί η παράδοση και η μακραίωνη πείρα των βετεράνων, αλλά και των νεότερων ελλήνων οινοπαραγωγών, που κατέχουν όσο κανείς τα μυστικά των ιδιαίτερων τρόπων οινοποίησης των γλυκών επιδόρπιων κρασιών της Ελλάδας. Οι μοναδικές δε γηγενείς ποικιλίες της χώρας, που σχεδόν αποκλειστικά χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους, συμπληρώνουν τα κομμάτια ενός… γλυκύτατου παζλ.

Τα σύγχρονα επιδόρπια κρασιά της Ελλάδας θέτουν εαυτόν στις κορυφαίες θέσεις της ιεραρχίας παγκοσμίως και πολλές φορές δικαιολογούν επάξια το χαρακτηρισμό «παγκόσμιας κλάσης», που συχνά τους αποδίδεται. Από την άλλη μεριά, τα ελληνικά επιδόρπια κρασιά είναι πολυποίκιλα και διαφορετικά, σε αντίθεση με αυτά άλλων οινοπαραγωγών χωρών, που παράγουν συνήθως ένα-δύο στυλ αξιόλογων επιδόρπιων κρασιών.

Η Ελλάδα έχει να επιδείξει χρώματα που ξεκινούν από το χρυσοκίτρινο και φθάνουν μέχρι το βαθύ πορφυρό, αρώματα που αποκαλύπτουν την καθαρότητα ενός φρεσκοκομμένου φρούτου, αλλά και τον αποξηραμένο, «rancio» χαρακτήρα της βαθιάς παλαίωσης. Έχει να επιδείξει γεύσεις που εκτείνονται από την απαστράπτουσα ζωντάνια, έως το βελούδινο χαρακτήρα, χάρισμα που μόνο ο χρόνος μπορεί να προσδώσει.

Έτσι, κάθε φίλος του κρασιού, από αρχάριος έως ειδήμονας, είναι σίγουρο ότι στην ασύγκριτη γκάμα των επιδόρπιων κρασιών της Ελλάδας θα βρει όποιο στυλ και τύπο τον εκφράζει και μάλιστα σε πολύ καλή σχέση ποιότητας/τιμής, για την οποία φημίζονται τα ελληνικά επιδόρπια κρασιά. Στους δε ανήσυχους λάτρεις των συνδυασμών του κρασιού με άλλες γεύσεις ανοίγεται ένα τεράστιο πεδίο για πρωτότυπες αρμονίες, είτε αυτές αφορούν ένα εξωτικό πιάτο, είτε ένα σύνθετο επιδόρπιο ή ακόμα και ένα μπαχαρένιο πούρο.

Σάμος
H ποικιλία-βασιλιάς είναι το Άσπρο Μοσχάτο Σάμου («muscat blanc à petits grains») ή αλλιώς «μοσχούδι». Πρόκειται για μια ευγενή ποικιλία αμπέλου, αρκετά διαδεδομένη σε ολόκληρη τη Mεσόγειο. Aν και απαντάται και σε άλλα μέρη της Eλλάδος και του κόσμου όπου επίσης παράγει γλυκούς οίνους, μόνο στη Σάμο εκδηλώνεται ο καλύτερος χαρακτήρας του.
Το Άσπρο Μοσχάτο καλύπτει το 98% του αμπελώνα της Σάμου. Το υπόλοιπο, μοιράζονται οινοποιήσιμες ερυθρές ποικιλίες, το «ρητινό», το «φωκιανό» και ο «αυγουστιάτης».

Vinsanto
Το βινσάντο (Vinsanto) της Σαντορίνης είναι παραδοσιακό γλυκό κρασί με σκούρο μπρούτζινο χρώμα, το οποίο ανήκει στην κατηγορία των κρασιών Ονομασίας Προελεύσεως Ανωτέρας Ποιότητος (ΟΠΑΠ Σαντορίνης).

Ο τρύγος γίνεται γύρω στα μέσα Αυγούστου και αρχικά γίνεται λιάσιμο (έκθεση στον ήλιο) των σταφυλιών (ημισταφιδομένα σταφύλια) για μερικές – δέκα με δεκαπέντε – ημέρες. Αυτή η διαδικασία οδηγεί σε απώλεια νερού και αύξηση της περιεκτικότητας σε σάκχαρα. Oίνοι, οι οποίοι παράγονται έτσι ονομάζονται στο εξωτερικό “Άχυροι οίνοι”. Το πάτημα των σταφυλιών γίνεται με μάγγανα. Ο μούστος που προκύπτει, οδηγείται σε ξύλινα βαρέλια, για να ακολουθήσει η διαδικασία της ζύμωσης για τουλάχιστον τέσσερις μήνες. Στην συνέχεια αφήνεται να ωριμάσει τουλάχιστον για δύο χρόνια μέσα σε δρύινα βαρέλια. Σύμφωνα με την νομοθεσία, τα σταφύλια πρέπει κατά να είναι τουλάχιστον κατά 51% της ποικιλίας Ασύρτικο, ενώ το υπόλοιπο ποσοστό θα πρέπει να είναι σταφύλια των ποικιλιών Αηδάνι και Αθήρι ή άλλα λευκά σταφύλια που να καλλιεργούνται παραδοσιακά στην Θήρα και στην Θηρασία.

Υπάρχουν δύο θεωρίες για την προέλευση του ονόματος. Η μία θεωρία θέλει η ονομασία του να προέρχεται από την χρήση του για τη καθολική Θεία Ευχαριστία (Ιταλικά vino santo: “οίνος άγιος”), ενώ η άλλη ότι υποδηλώνει την προέλευση του κρασιού (Ιταλικά vino di Santorini: “οίνος από την Σαντορίνη”)

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, στις ετικέτες και τα μέσα συσκευασίας, η ονομασία Vinsanto γράφεται πάντοτε με γράμματα του λατινικού αλφαβήτου του ιδίου τύπου και χρώματος, ώστε να αποτελούν ενιαίο σύνολο. Εντούτοις, στα δελτία προβολής και διαφήμισης που απευθύνονται στον ‘Ελληνα καταναλωτή, η ονομασία αυτή μπορεί να γράφεται και με γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου, δηλαδή: Βινσάντο.

Στην Σαντορίνη φτιάχνουν, επίσης, μαύρο γλυκό βινσάντο με σταφύλια της ποικιλίας Μαντηλαριά ή Βάφτρα, το οποίο, όμως, δεν ανήκει στην κατηγορία κρασιών ΟΠΑΠ.

Μαυροδάφνη Πατρών
Έχει περάσει περίπου ενάμισης αιώνας από τότε που ο γερμανός ευγενής Γουσταύος Κλάους (Gustav Clauss) εγκαταστάθηκε έξω από την Πάτρα και οινοποίησε την πρώτη του μαυροδάφνη, με βάση την περίφημη «συνταγή» του. Ακόμα και σήμερα όμως, η Μαυροδάφνη Πατρών εξακολουθεί να κατέχει τον τίτλο του πλέον δημοφιλούς ερυθρού γλυκού κρασιού της Ελλάδας.

Μπορεί κάποια στοιχεία, όπως το μέτριο σώμα και η ισορροπημένη με τη γλυκύτητα οξύτητα, να αποτελούν κοινό παρονομαστή των κρασιών με την ένδειξη «Μαυροδάφνη Πατρών» (ΠΟΠ Μαυροδάφνη Πατρών). Ωστόσο, είναι η ωρίμαση-παλαίωση σε βαρέλι ή φιάλη, που παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, τόσο για το χρώμα, όσο και για το άρωμα και τη γεύση αυτών των κρασιών.

Με τόσα διαφορετικά στυλ, ανεξάντλητες είναι και οι δυνατότητες της Μαυροδάφνης Πατρών στο τραπέζι. Οι φρέσκες εκδοχές αποτελούν εξαιρετικά απεριτίφ, αλλά και απόλυτα κρασιά για χρήση στη μαγειρική και στη ζαχαροπλαστική, ενώ οι πιο ώριμες μένουν αξέχαστες με ξηρούς καρπούς, τυρί Stilton ή μπαχαρένια πούρα. Όσο για τις ιδιαίτερα παλαιωμένες Μαυροδάφνες Πατρών, είναι ιδανικές για τη «δύστροπη» στους συνδυασμούς σοκολάτα.

Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς
Η μεγαλύτερη έκταση βρίσκεται στο δυτικό τμήμα της Κεφαλλονιάς στη χερσόνησο της Παλικής (Αγία Θέκλα, Δαμουλιανάτα, Κατωγή, Κουβαλάτα, Κουντογουράτα, Μονοπολάτα, Σκινέας, Σουλλάροι, Χαυδάτα, Χαβριάτα), η αμέσως επόμενη είναι στην περιοχή Ελειού Πρόννων (Αργίνια, Πάστρα, Πόρος, Σκάλα) και μικρότερες εκτάσεις στις περιοχές Αργοστολίου (Αγκώνας), Λειβαθούς (Σβορωνάτα, Σπαρτιά) και Σάμης (Καταποδάτα, Μεσοβούνια), που ανήκουν στην περιφερειακή ενότητα Κεφαλλονιάς. Ο ΠΟΠ Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς (θεσπίστηκε το 1971) είναι ο μόνος οίνος ΠΟΠ ή ΠΓΕ της περιφερειακής ενότητας Κεφαλλονιάς, στον οποίο συμμετέχει και σταφυλική παραγωγή από την Ιθάκη (Βαθύ, Περαχώρι).

Η ποικιλία Mαυροδάφνη υπάρχει με διαφορετικούς κλώνους στην Κεφαλλονιά και στην Αχαΐα (όπου συμμετέχει στον ΠΟΠ Μαυροδάφνη Πατρών). Ισχύει διάταξη που επιτρέπει την παραγωγή οίνων και από οινοποιεία εκτός ζώνης ΠΟΠ Μαυροδάφνη Κεφαλλονιάς, εφόσον, βεβαίως, βρίσκονται στο νησί.

Μοσχάτος Λήμνου
Το μοναδικό κλίμα του Αιγαίου και το ηφαιστειογενές έδαφος της Λήμνου, δίνουν στην αρωματική ποικιλία του Μοσχάτου ένα ξεχωριστό χαρακτήρα που αποτυπώνεται σε αυτό το φημισμένο και με πανελλήνια μοναδικότητα γλυκό κρασί του νησιού.

Μοσχάτος Πατρών
Με την παραλαβή του γλεύκους από τα σταφύλια και πριν την έναρξη της αλκοολικής ζύμωσης, προστίθεται οινόπνευμα αμπελοοινικής προέλευσης. Έτσι ο οίνος Μοσχάτος Πατρών διατηρεί όλα τα σάκχαρα των σταφυλιών, και τα αρώματα του είναι αποκλειστικά ποικιλιακά (πρωτογενή).
Οργανοληπτικά Χαρακτηριστικά:
Ανοιχτό χρυσοκίτρινο χρώμα με πράσινες ανταύγειες με τα αρώματα του μελιού και του λεμονιού να σχηματίζουν ένα εξαιρετικά αρωματικό μπουκέτο. Ένα ζωντανό επίπεδο οξύτητας δεσμεύει τις γεύσεις και αναδύει το βασικό άρωμα και τη δομή του υπέροχου αυτού γλυκού οίνου. Το τελείωμα είναι μακράς διάρκειας με την γεύση του μελιού σε υπεροχή.

Μοσχάτος Ρίου Πατρών
Εντυπωσιακό γλυκό κρασί, από τα κορυφαία της αγοράς. Η πρώτη “έκρηξη” των τυπικών αρωμάτων του Μοσχάτου σε μύτη και στόμα, ακολουθείται από τη γλυκιά, μεστή του γεύση που αντισταθμίζεται από τέλεια οξύτητα.

Μοσχάτος Ρόδου
Στο νησί της Ρόδου, της ομώνυμης περιφερειακής ενότητας, τα αμπέλια με μοσχάτο άσπρο και μοσχάτο trani, του ΠΟΠ Μοσχάτος Ρόδου (θεσπίστηκε το 1971), είναι λιγοστά και διάσπαρτα σε μικρές νησίδες, στις περιοχές Αρχαγγέλου (Αρχάγγελος), Αταβύρου (Έμπωνας, Μονόλιθος), Αφάντου (Αφάντου), Καμείρου (Απόλλωνα, Φανές) και Καλλιθέας (Ψίνθος). Η ζώνη του ΠΟΠ Μοσχάτος Ρόδου δεν έχει ούτε την έκταση ούτε την εδαφική συνέχεια των ποικιλιών αθήρι και αμοργιανό (μανδηλαριά) του ΠΟΠ Ρόδος.

Η ποικιλία Mοσχάτο άσπρο, εκτός του ΠΟΠ Μοσχάτος Ρόδου, συμμετέχει σε άλλους 4 ελληνικούς ΠΟΠ οίνους (ΠΟΠ Μοσχάτος Κεφαλλονιάς, ΠΟΠ Μοσχάτος Πατρών, ΠΟΠ Μοσχάτος Ρίου Πατρών και ΠΟΠ Σάμος). Το Mοσχάτο di Trani είναι κλώνος της ποικιλίας μοσχάτο που έφεραν οι Ιταλοί από την ομώνυμη πόλη της Πούλια, κοντά στο Μπάρι, την εποχή που είχαν τον έλεγχο της Δωδεκανήσου. Η καλλιέργειά της όμως στη Ρόδο σταδιακά μειώθηκε και σήμερα υπάρχουν ελάχιστα αμπέλια με Mοσχάτο di Trani. Οι επιδόρπιοι οίνοι με τη γεωγραφική ένδειξη «Μοσχάτος Ρόδου» μπορούν να είναι είτε φυσικώς γλυκείς (vin naturellement doux/sun-dried grapes), είτε φυσικοί γλυκείς (vin doux naturel – vin de liqueur/fortified). Υπό την προϋπόθεση ότι αξιοποιούν μόνο σταφύλια από ιδιόκτητα αμπέλια χαμηλής στρεμματικής απόδοσης, οι παραγωγοί μπορούν να παράγουν και γλυκείς οίνους, με την πρόσθετη ένδειξη «από διαλεκτούς αμπελώνες» (grand cru).

Σητεία
Ο αμπελώνας των οίνων ΠΟΠ (ΟΠΑΠ) Σητεία είναι στο βορειοανατολικό τμήμα του Λασιθίου και ανήκει όλος στον νυν (Καλλικρατικό) δήμο Σητείας.
Η πλειοψηφία των εδαφών της περιοχής είναι ασβεστολιθικά και η πλειοψηφία των αμπελώνων διαμορφωμένη σε κύπελλα με κορμό μέσου προς χαμηλό ύψος.
Η ζώνη των οίνων ΠΟΠ Σητεία έχει μεγάλες δυνατότητες που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμα παρά ελάχιστα.

Προς το παρόν, κυκλοφορούν 6 οίνοι ΠΟΠ (ΟΠΑΠ) Σητεία (2 γλυκείς) από 2 μόλις οινοπαραγωγούς.

Δαφνές
Στη ζώνη των οίνων ΠΟΠ Δαφνές κυριαρχούν εδάφη αμμώδους ή/και χαλικώδους σύστασης, που είναι ελαφρύτερα & μικρότερης γονιμότητας από τις γειτονικές της ζώνες.
Με σχετικώς υψηλό ανθρακικό ασβέστιο τα εδάφη είναι μετρίως αλκαλικά & περιέχουν μέση ποσότητα οργανικής ουσίας.
Οι αμπελώνες των Δαφνών εκτείνονται σε πλαγιές με έντονο ανάγλυφο. Στην περιοχή το κλίμα είναι τυπικό μεσογειακό με μέση ετήσια θερμοκρασία 17C & βροχόπτωση 680μμ. Ο χειμώνας είναι σχετικά ήπιος & τα καλοκαίρια δροσερά. Το λιάτικο είναι πολύ πρώιμη ποικιλία που ωριμάζει ακόμα & προς τα τέλη του Ιουλίου. Αυτό ετυμολογεί το όνομά του: ιουλιάτικο > λιάτικο.

• Επιδόρπια κρασιά | newwinesofgreece.com
• Home – Online Κάβα House of Wine
• Οινικές εξερευνήσεις
• Wines of Greece
• Βινσάντο Σαντορίνης
• Visit Greece | Greek sweet wines
• The Beginner’s Guide To Greek Wines | Wine Folly

Το άρθρο Ελληνικά επιδόρπια κρασιά που οφείλετε να δοκιμάσετε εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η Craft μπύρα έχει κατακτήσει τους λάτρεις της μπύρας σε όλο τον κόσμο, με τον αριθμό τους να αυξάνεται εκθετικά, ειδικά τα τελευταία χρόνια.

Τι είναι η Craft Μπύρα;

Η craft μπύρα παρασκευάζεται συνήθως από μικρές, ανεξάρτητες ζυθοποιίες, γνωστές και ως “μικροζυθοποιίες”. Αυτές οι ζυθοποιίες πειραματίζονται με νέες συνταγές και ασυνήθιστους συνδυασμούς υλικών, με αποτέλεσμα κάθε craft μπύρα να διαφέρει σημαντικά από τις υπόλοιπες και να προσφέρει μια μοναδική εμπειρία στον καταναλωτή.

Οι βασικές διαφορές της craft μπύρας από τις βιομηχανικές μπύρες περιλαμβάνουν:

Επιλεγμένα υλικά: Χρησιμοποιούνται υψηλής ποιότητας φυσικά συστατικά, όπως βύνη, λυκίσκος και ειδικοί τύποι μαγιάς, χωρίς πρόσθετα ή συντηρητικά.
Παραδοσιακές τεχνικές ζυθοποίησης: Οι διαδικασίες ζύμωσης και ωρίμανσης είναι πιο αργές και σχολαστικές, κάτι που συμβάλλει στην πλούσια και πολύπλοκη γεύση.
Καινοτομία και διαφοροποίηση: Η craft ζυθοποιία δεν ακολουθεί αυστηρά πρότυπα και επιτρέπει στους ζυθοποιούς να δημιουργούν μπύρες με ιδιαίτερους γευστικούς συνδυασμούς, όπως αρώματα φρούτων, καρυδιών, σοκολάτας ή ακόμα και μπαχαρικών.

Η Αύξηση της Δημοτικότητας της Craft Μπύρας

Τα τελευταία χρόνια, η craft μπύρα έχει γίνει ένας από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους τομείς στον κλάδο της ζυθοποιίας. Οι βασικοί λόγοι που η craft μπύρα κερδίζει συνεχώς έδαφος είναι οι εξής:

Γευστική Ποικιλία: Οι μικροζυθοποιίες προσφέρουν μπύρες που κυμαίνονται από ελαφριές pale ales μέχρι έντονα και πικάντικα IPAs και από ξανθιές lagers μέχρι σκούρες stouts. Η δυνατότητα να δοκιμάζει κανείς μια τόσο μεγάλη ποικιλία γεύσεων και αρωμάτων έχει κερδίσει τους απαιτητικούς καταναλωτές.

Καλύτερη Ποιότητα
Στη βιομηχανία της craft μπύρας, η ποιότητα είναι πάντα προτεραιότητα. Ενώ οι εμπορικές ζυθοποιίες στοχεύουν σε οικονομικά αποδοτική παραγωγή για να διατηρήσουν χαμηλό κόστος, οι ζυθοποιίες χειροτεχνίας δίνουν έμφαση στα υλικά υψηλής ποιότητας και στην προσεγμένη διαδικασία παραγωγής.

Υποστήριξη της Τοπικής Οικονομίας: Η craft μπύρα παράγεται συχνά από τοπικές ζυθοποιίες, και η αγορά τους στηρίζει τους τοπικούς παραγωγούς, την οικονομία της κοινότητας και δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας.

Προσωπικότητα και Αυθεντικότητα: Οι craft μπύρες συχνά συνοδεύονται από ιστορίες για το πώς δημιουργήθηκαν και ποια είναι η έμπνευση πίσω από αυτές, κάτι που τους προσδίδει μια ιδιαίτερη ταυτότητα. Κάθε craft ζυθοποιός αποτυπώνει την προσωπική του σφραγίδα σε κάθε μπύρα, κάτι που δεν προσφέρεται στις μεγάλες βιομηχανικές παραγωγές.

Είδη Craft Μπύρας που Αξίζει να Δοκιμάσετε

Υπάρχει μια ευρεία γκάμα ειδών craft μπύρας που αν ξεκινήσετε σήμερα να δοκιμάζετε θα σας κερδίσουν για πάντα.

IPA (India Pale Ale): Αυτή η μπύρα είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στους λάτρεις της craft, χάρη στην έντονη πικρή γεύση και τα φρουτώδη αρώματα που προέρχονται από τον λυκίσκο.
Stout και Porter: Σκούρες μπύρες με έντονα αρώματα καφέ, σοκολάτας ή καραμέλας. Οι stout είναι πιο πυκνές και κρεμώδεις, ενώ οι porter προσφέρουν πιο ισορροπημένη γεύση.
Pale Ale: Χαρακτηρίζεται από τη χρυσαφένια απόχρωση και την ήπια γεύση, συχνά με νότες φρούτων ή εσπεριδοειδών.
Saison: Μια ελαφριά, πικάντικη μπύρα με ξηρή επίγευση και νότες μπαχαρικών, που παράγεται κυρίως το καλοκαίρι.
Sour Ales: Ξινές μπύρες με φρουτώδεις ή ξηρές γεύσεις που προέρχονται από διαφορετικά είδη μαγιάς ή φρούτων, ιδανικές για όσους αναζητούν κάτι το διαφορετικό.

Η Craft Μπύρα στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα, η craft μπύρα σημειώνει μεγάλη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αρκετές μικροζυθοποιίες να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλη τη χώρα. Χαρακτηρίζεται από δημιουργικές γεύσεις που αξιοποιούν τοπικά υλικά, όπως το μέλι, τα βότανα ή τα φρούτα. Πολλές ζυθοποιίες έχουν αρχίσει να εξάγουν τις μπύρες τους στο εξωτερικό, φέρνοντας τη γεύση της ελληνικής craft σε άλλες αγορές.

Συμπερασματικά
Ήρθε για να αλλάξει τον τρόπο που απολαμβάνουμε και εκτιμούμε τη μπύρα. Προσφέρει αμέτρητες επιλογές και παραλλαγές. Ο συνδυασμός γεύσης, ποιότητας, καινοτομίας και η υποστήριξη της τοπικής οικονομίας είναι οι λόγοι που καθιστούν την craft μπύρα όλο και πιο δημοφιλή, ενθαρρύνοντας τους καταναλωτές να πειραματιστούν και να ανακαλύψουν νέες, αυθεντικές γεύσεις.

Image by freepik

Το άρθρο Craft μπύρα, τι είναι και γιατί έχει τόσους θαυμαστές εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ωστόσο, υπάρχουν αρκετά τυριά που είναι ευρέως γνωστά για την ποιότητα, τη γεύση και την πολιτιστική τους σημασία. Λίγο πολύ η πρώτη δεκάδα αλλάζει από χρονιά σε χρονιά στις πιο κάτω θέσεις, αλλά αρκετά από αυτά μένουν ίδια. Πρόσφατα μάλιστα μπήκε και η γραβιέρα Νάξου στο πάνθεον του βάθρου για τα 10 καλύτερα τυριά στον κόσμο .

Εδώ είναι τα 10 καλύτερα τυριά από όλο τον κόσμο:

Parmigiano Reggiano 
PARMA, MODENA, REGGIO EMILIA, BOLOGNA, MANTUA – ITALY
Το Parmigiano Reggiano που θεωρείται ένα από τα κορυφαία τυριά παγκοσμίως, παρασκευάζεται με ωμό, ημιαποβουτυρωμένο γάλα από αγελάδες που βόσκουν σε φρέσκο γρασίδι και σανό. Έχει μια σκληρή, χονδροειδή υφή και οι γεύσεις του κυμαίνονται από καρυδιού έως εύρωστο και ελαφρώς πικάντικο, ανάλογα με το πόσο καιρό είχε ωριμάσει το τυρί.

Mozzarella di Bufala Campana
CAMPANIA – ITALY
Αν και υπάρχουν πολλά τυριά βουβαλίσιας μοτσαρέλα που παρασκευάζονται με συνδυασμό βουβαλίσιου και αγελαδινού γάλακτος, για να χαρακτηριστούν ως τέτοια, η γνήσια mozzarella di bufala campana πρέπει να παρασκευάζεται από 100% εγχώριο γάλα βούβαλου και να παράγεται είτε στην Καμπανία είτε στο γειτονικό Λάτσιο της Απουλίας και τις περιφέρειες Molise.

Stracchino di Crescenza
LOMBARDY – ITALY
Το Stracchino di crescenza είναι ένα ιταλικό τυρί που συνήθως παρασκευάζεται με αγελαδινό γάλα, αλλά μπορεί επίσης να γίνει και με γάλα βούβαλου. Η υφή του stracchino είναι κρεμώδης και βουτυρώδης, επομένως χρησιμοποιείται συχνά ως άλειμμα. Οι γεύσεις του είναι ήπιες, φρουτώδεις, κρεμώδεις και γλυκές. Αν και σήμερα συνδέεται με τις περιοχές της Λομβαρδίας, του Πιεμόντε, της Λιγουρίας και του Βένετο, παρήχθη για πρώτη φορά στην κοιλάδα του Πάδου της Λομβαρδίας. Συνιστάται να σερβίρετε το stracchino με φρέσκα φρούτα ή αλλαντικά και να το συνδυάσετε με ένα ποτήρι φρουτώδες λευκό κρασί.

 Graviera Naxou
NAXOS ISLAND – GREECE
Το τυρί αυτό παράγεται στο νησί της Νάξου εδώ και τουλάχιστον έναν αιώνα. Η γραβιέρα Νάξου παρασκευάζεται από παστεριωμένο αγελαδινό γάλα ή μείγμα πρόβειου γάλακτος και κατσικίσιο γάλα το πολύ 20%. Έχει λεπτό φλοιό και ανοιχτό κίτρινο, συμπαγές εσωτερικό γεμάτο με μικρές τρύπες. Η γραβιέρα Νάξου είναι ένα σκληρό επιτραπέζιο τυρί με δροσερή γεύση και ελαφρύ άρωμα.

Έχει μέγιστη περιεκτικότητα σε υγρασία 38% και τουλάχιστον 40% περιεκτικότητα σε λιπαρά. Το γάλα που χρησιμοποιείται για την παραγωγή του προέρχεται από φυλές που εκτρέφονται παραδοσιακά στο νησί, οι οποίες τρέφονται με μια διατροφή με τοπικά φυτά και βότανα που δίνουν στο γάλα τους μια μοναδική γεύση.

Queijo Serra da Estrela
SERRA DA ESTRELA – PORTUGAL
Το Serra da Estrela είναι ένα ημιμαλακό τυρί που παρασκευάζεται από το γάλα των προβάτων Bordaleira Serra da Estrela και Churra Mondegueira. Το άρμεγμα γίνεται με το χέρι και στη συνέχεια το γάλα θερμαίνεται, αλατίζεται και πήζει με εκχύλισμα γαϊδουράγκαθου.

Το τυρόπηγμα αυτό διαμορφώνεται σε τυρί, το οποίο αφήνεται να ωριμάσει σε συνθήκες κρύου και υγρασίας. Το τυρί έχει ένα κρεμώδες, ημιμαλακό εσωτερικό με κιτρινωπό-λευκό χρώμα, ενώ η γεύση του είναι καθαρή, γλυκιά με ξινή επίγευση. Αυτό το τυρί είναι το παλαιότερο και πιο παραδοσιακό προϊόν της Πορτογαλίας με διεθνή αναγνώριση.

Burrata
APULIA – ITALY
Το Burrata, στην κυριολεκτική του έννοια σημαίνει βουτυρωμένο. Είναι ένα χειροποίητο τυρί από την περιοχή της Απουλίας της Νότιας Ιταλίας και συγκεκριμένα από τις επαρχίες Bari και Barletta-Andria-Trani. Το τυρί παρασκευάζεται στο χέρι με αγελαδινό γάλα, πυτιά και κρέμα. Πιστεύεται ότι το τυρί δημιουργήθηκε από τον Lorenzo Bianchino Chieppa, έναν τυροκόμο που είχε την ιδέα να σχηματίσει ένα κέλυφος από τεντωμένες χορδές μοτσαρέλας και να το γεμίσει με λαχταριστή, πλούσια κρέμα και μικρότερα, υπολείμματα μοτσαρέλας.

Το αποτέλεσμα ήταν μια αληθινή λιχουδιά με κρεμώδες εσωτερικό και πλούσια γεύση φρέσκου γάλακτος, που πολύ γρήγορα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής. Το Burrata πρέπει να καταναλώνεται όσο πιο φρέσκο γίνεται – ιδανικά μέσα σε 24 ώρες από την παρασκευή του. Μπορεί να σερβιριστεί μόνο του, καρυκευμένο μόνο με λίγο αλάτι, πιπέρι και λίγο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, αλλά είναι επίσης νόστιμο όταν συνοδεύεται από φρέσκια ντομάτα και προσούτο ή όταν χρησιμοποιείται ως επικάλυψη για πίτσες ή μπρουσκέτες.

Saint-André
COUTANCES – FRANCE
Συχνά αποκαλούμενο το παραδεισένιο τυρί, το St. André είναι ένα γαλλικό τυρί τριπλής κρέμας που παρασκευάζεται από αγελαδινό γάλα. Προέρχεται από το Coutances στην περιοχή της Νορμανδίας. Κάτω από τον βρώσιμο φλοιό του, υπάρχει ένα πυκνό σώμα με κρεμώδη υφή με ήπια και πλούσια αρώματα και γεύσεις που μπορούν να περιγραφούν καλύτερα ως ξινό, πικάντικο, βουτυρένιο και αλμυρό.

Επειδή ενισχύεται με την προσθήκη παχιάς κρέμας, η περιεκτικότητά του σε λιπαρά είναι αρκετά υψηλή – τυπικά 75%. Συνιστάται να το συνδυάσετε με ψωμί χωριάτικο, φέτες αχλαδιού ή ένα ποτήρι ελαφρύ και φρουτώδες ροζέ.

  Reblochon
HAUTE-SAVOIE – FRANCE
Το Reblochon είναι ένα ημίσκληρο, συμπιεσμένο τυρί, που παρασκευάζεται από μη παστεριωμένο αγελαδινό γάλα το οποίο πρέπει να ωριμάσει για τουλάχιστον 15 ημέρες στις περιοχές Savoie και Haute-Savoie στη Γαλλία. Σύμφωνα με ένα παλιό παραμύθι, δημιουργήθηκε επειδή ένας κτηνοτρόφος έκανε το γάλα του τυρί προκειμένου  να κρύψει ένα μέρος της γαλακτοπαραγωγής του για να μειώσει τους «φόρους γάλακτος» που πλήρωνε στους ιδιοκτήτες του βοσκοτόπου.

Το Reblochon έχει κίτρινο έως πορτοκαλί φλοιό με σώμα σε χρώμα ελεφαντόδοντου μέσα. Ο φλοιός του είναι βρώσιμος και η γεύση του τυριού είναι ξηρή και ελαφρώς φρουτώδης. Η μυρωδιά είναι έντονη και θυμίζει τα κελάρια στα οποία έχει ωριμάσει. Λιώνει καλά και έχει υπέροχη γεύση στις ψητές πατάτες στη θράκα.

Pljevaljski Sir
PLJEVLJA MUNICIPALITY – MONTENEGRO
Το Pljevaljski sir είναι βασικό συστατικό πολλών γευμάτων του Μαυροβουνίου. Αυτό το λευκό τυρί παράγεται παραδοσιακά από ωμό αγελαδινό γάλα. Το τυρί χαρακτηρίζεται από την έντονη γεύση και την κρεμώδη υφή του. Τα μοναδικά του αρώματα είναι αποτέλεσμα της διαδικασίας ωρίμανσης που λαμβάνει χώρα σε ειδικά σχεδιασμένα ξύλινα βαρέλια – το τυρί κόβεται σε φέτες, αλατίζεται και τοποθετείται σε ξύλινα βαρέλια και μετά βυθίζεται σε άλμη.

Το Pljevaljski θα πρέπει να ωριμάσει για 15 ημέρες πριν να είναι έτοιμο για κατανάλωση. Το τυρί είναι τόσο δημοφιλές που υπάρχει ακόμη και μια ετήσια εκδήλωση που ονομάζεται Dani Pljevaljskog Sira, όπου πολλοί παραγωγοί από την περιοχή Pljevalj παρουσιάζουν τα τυριά τους.

Mont d’Or
DOUBS – FRANCE 
Γνωστό και ως Vacherin du Haut-Doubs, το Mont d’Or είναι ένα μαλακό τυρί που παρασκευάζεται από ωμό αγελαδινό γάλα στην περιοχή Haut-Doubs στη Γαλλία. Αυτό που είναι μοναδικό στην οπτική εμφάνιση του Mont d’Or είναι ότι περιβάλλεται από λωρίδες φλοιού ελάτης και συσκευάζεται σε ένα ξύλινο κουτί από έλατο που κρατά το τυρί στη θέση του.

Έχει γεμάτη, πλούσια, γλυκιά και χορταρώδη γεύση και ελαφρώς όξινη γεύση. Ο φλοιός του δεν είναι βρώσιμος όπως στα περισσότερα άλλα γαλλικά τυριά, επομένως πρέπει να αφαιρεθεί για να γίνει κρεμώδες, ρευστό, σχεδόν υγρό από μέσα, όταν είναι πλήρως ώριμο. Όταν το τυρί έχει σχεδόν λιώσει, μπορείτε να το φάτε σαν φοντί και να το απολαύσετε με αφρώδη κρασιά.

Είναι επιτακτικό σιγά σιγά να δούμε ακόμα περισσότερα Ελληνικά είδη τυριού, ανάμεσα στα 10 καλύτερα τυριά του κόσμου γιατί διαθέτουμε καλή πρώτη ύλη, παράδοση και τεχνογνωσία να το πετύχουμε.

Δείτε τις εικόνες για το καθένα από τα 10 καλύτερα τυριά της κατάταξης

Stracchino di Crescenza

Saint-André

Reblochon

Queijo Serra da Estrela

Pljevaljski Sir

Parmigiano Reggiano

Mozzarella di Bufala Cam

Mont d'Or

Graviera Naxou

Burrata

Το άρθρο Τα 10 καλύτερα τυριά στον κόσμο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τι είναι το σούσι;

Το σούσι είναι ένα ιαπωνικό πιάτο που συνήθως αποτελείται από μαγειρεμένο ρύζι, ξύδι και ψάρι. Τα πιο συνηθισμένα σούσι φτιάχνονται με ωμό ψάρι, αλλά υπάρχουν και επιλογές για χορτοφάγους. Το σούσι μπορείτε να το απολαύσετε ως ορεκτικό ή κυρίως πιάτο.

Πώς να φάτε σούσι;

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για να φάτε το σούσι. Ο πιο συνηθισμένος τρόπος είναι να χρησιμοποιείτε ξυλάκια, αλλά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και τα χέρια σας. Εάν χρησιμοποιείτε ξυλάκια, φροντίστε να σηκώσετε κάθε κομμάτι σούσι από τη βάση και όχι από τη μέση. Όταν τρώτε σούσι με τα χέρια σας, είναι ευγενικό να χρησιμοποιείτε μόνο το ένα σας χέρι. Στη συνέχεια, βουτήξτε το στη σάλτσα σόγιας πριν το φάτε.

Εάν δεν είστε σίγουροι πώς να φάτε ένα συγκεκριμένο είδος σούσι, απλώς ζητήστε καθοδήγηση από τον σερβιτόρο. Και να θυμάστε πάντα να χρησιμοποιείτε ξυλάκια ή τα χέρια σας όχι μααχαίρι και πηρούνι.

Ποια είναι τα πιο κοινά συστατικά για να φτιάξετε σούσι;

Το σούσι συνήθως παρασκευάζεται με ρύζι, nori (φύκια), ψάρια και λαχανικά. Τα κύρια συστατικά του σούσι περιλαμβάνουν τον τόνο, τον σολομό, τις γαρίδες, το καλαμάρι, το χέλι και το καβούρι.

Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σχεδόν οποιοδήποτε συστατικό σας αρέσει στο σούσι. Τα πιο δημοφιλή συστατικά πέρα από τα ψαρικά περιλαμβάνουν λαχανικά, φρούτα και κρέατα. Κάποιοι φτιάχνουν ακόμη και επιδόρπιο σούσι! Εφόσον τα υλικά είναι κομμένα σε μικρά κομμάτια, μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ρολά σούσι. Απλά φροντίστε να επιλέξετε συστατικά που θα συνδυαστούν καλά μεταξύ τους γευστικά. Για παράδειγμα, τα αγγούρια και τα αβοκάντο συνδυάζονται υπέροχα.

Ποια είναι μερικά από τα πιο δημοφιλή είδη σούσι;

Το σούσι είναι ένα ιαπωνικό πιάτο που αποτελείται από μαγειρεμένο ρύζι με ξύδι, σε συνδυασμό με άλλα συστατικά, συνήθως θαλασσινά, λαχανικά και μερικές φορές τροπικά φρούτα. Το πιο κοινό είδος σούσι είναι το nigirizushi, το οποίο είναι σούσι σε μέγεθος δακτύλου που πιέζεται με το χέρι και έχει ένα κομμάτι ωμό ψάρι από πάνω. Το Nigirizushi παρασκευάζεται συνήθως με τόνο, σολομό ή γαρίδες.

Άλλα δημοφιλή είδη σούσι περιλαμβάνουν το makizushi, το οποίο είναι σούσι που τυλίγεται σε κυλινδρικό σχήμα, και το temaki, το οποίο είναι ένα ρολό σούσι σε σχήμα κώνου. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές παραλλαγές αυτών των τριών τύπων σούσι, επομένως είναι σημαντικό να γνωρίζετε όλα τα διαφορετικά ονόματα κατά την παραγγελία.

Μερικοί από τους πιο δημοφιλείς τύπους σούσι περιλαμβάνουν το nigiri (σούσι πιεσμένο στο χέρι), το maki (σούσι σε ρολό), το temaki (σούσι κωνικό) και το sashimi (ωμό ψάρι σε φέτες).

Το σούσι είναι πάντα ωμό;

Μια από τις πιο συνηθισμένες ερωτήσεις σχετικά με το σούσι είναι αν το ψάρι είναι ωμό ή όχι. Η απάντηση είναι και ναι και όχι. Ενώ ορισμένοι τύποι σούσι διαθέτουν ωμό ψάρι, άλλοι όχι. Για παράδειγμα, το μαγειρεμένο χέλι, το καβούρι και οι γαρίδες χρησιμοποιούνται συχνά σε ρολά σούσι. Επιπλέον, ορισμένα είδη ψαριών όπως ο τόνος και ο σολομός συνήθως σερβίρονται ωμά αλλά μπορούν επίσης να μαγειρευτούν εάν το επιθυμείτε.

Ποιο είναι το καλύτερο είδος σούσι για αρχάριους;

Ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του προτίμηση, αλλά ένα καλό είδος για να ξεκινήσετε το σούσι θα ήταν το nigiri. Το sushi Nigiri αποτελείται από μια φέτα ψάρι ή θαλασσινά που έχει τοποθετηθεί πάνω από μια μικρή μπάλα ρυζιού. Αυτό το είδος σούσι είναι σχετικά απλό στην παρασκευή του και δεν περιλαμβάνει περίπλοκα συστατικά ή τεχνικές.

Ένα άλλο δημοφιλές είδος σούσι για αρχάριους είναι το ρολό Καλιφόρνια. Το ρολό Καλιφόρνια αποτελείται από κρέας καβουριών, αγγούρι και αβοκάντο και είναι τυλιγμένο σε φύλο φυκιών.

Εξοικειωθείτε με το λεξιλόγιο του

Το σούσι είναι ένα πολύ δημοφιλές πιάτο, αλλά μπορεί να προκαλέσει σύγχυση στους νεοεισερχόμενους στον χώρο. Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη και όλα έχουν διαφορετικά ονόματα.

Το sushi-meshi παρασκευάζεται χρησιμοποιώντας awase-zu, ξύδι ρυζιού, αλάτι και ζάχαρη.
Το Nori είναι ένα είδος αποξηραμένου φυκιού που χρησιμοποιείται στο makizushi.
Η Neta είναι ένα είδος επικάλυψης ή γέμισης θαλασσινών.
Το Aburi είναι ένα είδος σούσι nigiri στο οποίο το πάνω μέρος του ψαριού ψήνεται στη σχάρα και το κάτω μέρος είναι ωμό.
H πίκλα τζίντζερ έχει πικάντικη γεύση που προορίζεται να καθαρίσει τον ουρανίσκο πριν ή μετά από ένα γεύμα.
Το ρύζι μαγειρεύεται έχει παρασκευαστεί ειδικά για sushi αναμεμειγμένο με ξύδι και ζάχαρη. Παρά το ξύδι, η γεύση είναι λεπτή και δεν κατακλύζει τον ουρανίσκο.
Σάλτσα Unagi – Πολλά ρολά maki έχουν ως συστατικό τη «σάλτσα unagi». Η γεύση είναι παρόμοια με αυτή της σάλτσας teriyaki αλλά πιο πηχτή και γλυκιά.
Το Wasabi (ιαπωνική μουστάρδα) είναι ένα πικάντικο καρύκευμα. Συνδυάστε μια μικρή ποσότητα με τη σάλτσα σόγιας σας.

Τώρα που είστε ειδικός σε όλα τα πράγματα σούσι, ήρθε η ώρα να πάτε και να δοκιμάσετε αυτό το υπέροχο έδεσμα με την ιδιόμορφη γεύση.

Image by vecstock on Freepik, Image by freepik

Το άρθρο Sushi (σούσι) – όλα τα βασικά που πρέπει να ξέρεις. εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η οικογένεια της σταρένιας μπύρας είναι μεγάλη και έχει ρίζες μεσαιωνικές στην Ευρώπη. Η ορολογία της μπορεί να προκαλέσει σύγχυση. Εδώ είναι μια εξήγηση των λέξεων που είναι πιθανό να συναντήσετε πάνω στα μπουκάλια, σε αυτήν την κατηγορία.

Ορολογία και επεξηγήσεις

Ιστορικά στοιχεία

Η προέλευση της μπύρας σίτου φτάνει στην αρχαιότητα, περίπου 6.000 χρόνια πριν, και πιθανώς και νωρίτερα. Οι πρώτοι ζυθοποιοί σιταριού ήταν οι Σουμέριοι της Μεσοποταμίας, μεταξύ των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, στο σημερινό νότιο Ιράκ. Το γνωρίζουμε από αρχαιολογικά ευρήματα της περιοχής. Οι κόκκοι με τους οποίους παρασκευάζονταν δίπλα στο κριθάρι ήταν einkorn, emmer και spelt, που είναι γενετικοί προκάτοχοι του σύγχρονου σιταριού μας.

Οι Αιγύπτιοι, επίσης, ακολούθησαν το πρωτοποριακό παράδειγμα των Σουμέριων και έφτιαχναν τα παρασκευάσματα τους κυρίως από σιτάρι. Περαιτέρω απόδειξη των αρχαίων ριζών της μπύρας σίτου είναι ο Κώδικας του Χαμουραμπί, το παλαιότερο σύνολο νόμων στον κόσμο. Χρονολογείται στο 1700 π.Χ. και περιέχει περίτεχνους κανόνες για την παρασκευή και τη διανομή μπύρας σίτου.

Η ευρεία οικογένεια της λευκής – σταρένιας μπύρας εμφανίστηκε στη βόρεια Ευρώπη γύρω στο 1000 μ.Χ. και συνδέθηκε ιστορικά με κέντρα εμπορίας λυκίσκου όπως το Αμβούργο και η Νυρεμβέργη, λίγο αντίθετα με τις σύγχρονες εικόνες μας για μπύρες με χαμηλά ποσοστά λυκίσκου και μερικές φορές, όπως στην περίπτωση της βελγικής witbier, ακόμη και με προσθήκη μπαχαρικών.

Η Βερολινέζικη σταρένια – Berliner Weisse
Η Berliner Weisse είναι πιθανώς η παλαιότερη και τελευταία επιζήσασα μιας οικογένειας που περιλάμβανε μια σειρά από ξινές, μερικές φορές και καπνιστές μπίρες όπως Gose, Lichtenhainer, Grätzer/Grodziske και άλλες, όλες με επίκεντρο το βόρειο τμήμα της Γερμανίας και της Πολωνίας (Πρωσία μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου), όπου το μακρύ χέρι του βαυαρικού νόμου για την καθαρότητα της μπύρας Reinheitsgebot δεν τους επέτρεψε να φτάσουν ως τις μέρες μας.

Παρασκευασμένη με μισοβυνοποιημένο σιτάρι και ξινισμένη με Lactobacillus, η Berliner Weisse ήταν το καθημερινό ποτό των Βερολινέζων μέχρι που εισήλθε η βαυαρική λάγκερ. Η μπύρα αυτή ήταν χαμηλή σε αλκοόλ, περίπου στο 3,5% ABV, θολή, πικάντικη και πολύ ανθρακούχα. Στις μέρες μας είναι μια εξαιρετικά δροσιστική γλυκόξινη μπύρα με ευχάριστα κρεμώδη υφή – μια Weisse είναι ένα ιδανικό καλοκαιρινό ρόφημα.

Η Βελγική λευκή – Witbier
Μια άλλη αρχαία μπύρα, η witbier επικεντρώνεται γύρω από τη Leuven και το Hoegaarden, στο κεντρικό Βέλγιο. Κάποτε ήταν το καθημερινό ποτό της περιοχής. Αργότερα και μέχρι το 1960 ήταν μια νεκρή μπύρα, αλλά ευτυχώς αναβίωσε από τον Pierre Celis, ο οποίος την ανέστησε και την επανέφερε, δημιουργώντας το εμπορικό σήμα Hoegaarden.

Χάρη στις προσπάθειές του, μαζί με την έμφυτη γοητεία του στυλ, η witbier ανέκαμψε και βρήκε ενθουσιώδεις θαυμαστές όχι μόνο στην πατρίδα της, αλλά και σε όλο τον κόσμο. Η Coors διεύρυνε το κοινό αυτού του τύπου μπύρας με την επωνυμία Blue Moon.

Η Witbier χρησιμοποιεί παραδοσιακά μια συνταγή που περιλαμβάνει περίπου ίσες ποσότητες πολύ ανοιχτόχρωμης βύνης κριθαριού και μη βυνοποιημένου σίτου, συν ένα μικρό ποσοστό βρώμης. Μαζί, αυτό το μείγμα βυνοποιημένων και ακατέργαστων κόκκων παρέχει μια κρεμώδη υφή. Στο παρελθόν κυμαίνονταν  από 3% ABV έως 4%. Οι σύγχρονες εκδόσεις είναι πιο κοντά στο 5% ABV.

Κλασικά είναι μια πικάντικη μπύρα, με κόλιανδρο και πικρή φλούδα πορτοκαλιού που προσδίδει ευχάριστες πικάντικες και φρουτώδεις νότες πάνω από τη γεύση που βγάζει η φρουτώδης μαγιά. Παραδοσιακά πρέπει πάντα να έχει μια μικρή ποσότητα, γαλακτικής οξύτητας. Οι ιστορικές πηγές συνήθως αναφέρουν την οξύτητα που είχε η witbier. Με το σωστό τρόπο, η witbier επιδεικνύει μια υπέροχη ιριδίζουσα γυαλάδα, αποτέλεσμα των υπολειμμάτων αμύλου από την παραδοσιακή διαδικασία πολτοποίησης.

Λόγω της δυσκολίας της ζύμωσης με αυτό το μεγάλο ποσοστό μη βυνοποιημένων κόκκων, την επιτυχή λήψη κρεμώδους υφής και της δύσκολης διαχείρισης της λεπτής ισορροπίας των μπαχαρικών, η witbier είναι ένα δύσκολο προϊόν.

Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν πολλές ετικέτες με υποδεέστερο προϊόν. Πολλές ζυθοποιίες επιθυμούν να εντυπωσιάσουν με επιθετικά καρυκεύματα, άλλες πάλι να αδιαφορούν για την ποιότητα και τον χαρακτήρα των μπαχαρικών τους, με αποτέλεσμα μπύρες με ασύνδετες, αδιάφορες γευστικά.

Βαυαρική σταρένια –  Bayerisches Weizen

Η τρίτη μεγάλη κλασική μπύρα σίτου είναι η βαυαρική Hefeweizen. Είχε την ακμή της τον 18ο αιώνα, όταν είχε το μονοπώλιο της Βασιλικής Ζυθοποιίας της Βαυαρίας.

Η δημοτικότητα της μπύρας σίτου εξασθένησε στις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα, τα δικαιώματα παρασκευής της επιστράφηκαν στους απλούς πολίτες και τις τελευταίες δεκαετίες η Hefeweizen έγινε και πάλι μια δημοφιλής μπύρα.

Χρησιμοποιεί βύνη σίτου, συνήθως μεταξύ 60-70%, για να δώσει μια πυκνή κρεμώδη υφή. Είναι σχεδόν πάντα ελαφριά, αν και ορισμένοι ζυθοποιοί αρχίζουν να ξεπερνούν τα παραδοσιακά όρια με ειδικές εκδόσεις. Οι σύγχρονες εκδοχές της μπύρας αυτής δεν είναι ξινές. Επίσης, δεν είναι πικάντικες, αλλά η παραδοσιακή μαγιά προσφέρει ένα μπουκέτο από γεύσεις γαρύφαλλου και μπαχάρι, καθώς και τσιχλόφουσκα και νότες μπανάνας. Κάθε ζυθοποιία προσπαθεί να επιτύχει μια ιδιαίτερη αρωματική ισορροπία.

Οι παλιότερες και πιο κλασικές εκδόσεις είχαν πιο ανοιχτό κεχριμπαρένιο χρώμα, ενώ οι μοντέρνες εκδόσεις μοιάζουν με θολές pilsner. Ορισμένα ζυθοποιεία κατασκευάζουν και τα δύο είδη. Ενώ οι φιλτραρισμένες εκδόσεις είναι πολλές, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων προτιμά την αφιλτράριστη έκδοση.

Υπάρχουν και πιο σκούρες εκδόσεις, οι πιο δυνατές weizenbock – πλούσιες, νόστιμες και πικάντικες με νότες από καβουρδισμένο ψωμί ή φρυγανιά.

Υπάρχει ένα συγκεκριμένο τελετουργικό έκχυσης που τραβάει την προσοχή στα μπαρ και τα εστιατόρια, όπου λίγο σόου μπορεί να βοηθήσει στην πώληση αυτής της εξαιρετικής μπύρας. Το ποτήρι ξεπλένεται πρώτα με νερό για να μειωθεί ο αφρισμός και μετά αναποδογυρίζεται πάνω από το ανοιχτό μπουκάλι. Στη συνέχεια, τόσο το μπουκάλι όσο και το γυαλί γέρνουν σε μια όχι αρκετά οριζόντια θέση έκχυσης. Το χείλος του μπουκαλιού διατηρείται ακριβώς στη στάθμη του υγρού και στη συνέχεια αποσύρεται με μια στροφή καθώς το ποτήρι γεμίζει.

Μόλις το ποτήρι γεμίσει σχεδόν, η τελευταία λίγη μπύρα που έχει μείνει αναδεύεται κυκλικά και αναμειγνύεται με την υπόλοιπη μαγιά σέρνοντας κυκλικά με δύναμη το μπουκάλι πάνω στο τραπέζι. Τα θολά κατακάθια περιχύνονται στη συνέχεια πάνω από τον αφρό κυκλικά, ξεκινώντας έναν καταρράκτη μαγιάς που πέφτει μέσα στην μπύρα.

Συνδυασμός με φαγητό

Η μπύρα σίτου συνδυάζεται καλά με μια ποικιλία φαγητών, συμπεριλαμβανομένων ελαφρύτερων πιάτων όπως σαλάτες, θαλασσινά, πουλερικά και τυριά όπως κατσικίσιο τυρί ή φέτα.

Συνολικά, η σταρένια μπύρα είναι ένα ευέλικτο είδος που απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα καταναλωτών μπύρας, ιδιαίτερα σε εκείνους που απολαμβάνουν τις ελαφρύτερες και πιο διαφοροποιημένες γεύσεις.

Image by vecstock on Freepik

Το άρθρο Wit, Weisse, και Weizen beer τι ακριβώς σημαίνουν; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η έννοια του Μονοποικιλιακού Καφέ:
Ο μονοποικιλιακός καφές προέρχεται από τους καρπούς μιας συγκεκριμένης ποικιλίας καφέ, εστιάζοντας σε έναν συγκεκριμένο τόπο παραγωγής. Ο όρος “μονοποικιλιακός” αναδεικνύει την διαδικασία επιλογής ενός τύπου καφέ, από συγκεκριμένη περιοχή και συγκεκριμένο τρόπο συγκομιδής.

Γευστική πολυπλοκότητα:
Το κλειδί για την εκτίμηση του μονοποικιλιακού καφέ είναι ο γευστικός πλούτος που είναι σε θέση να προσφέρει. Κάθε περιοχή και ποικιλία καφέ έχει μοναδικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, ένας μονοποικιλιακός καφές από την Αιθιοπία μπορεί να δώσει έναν ελαφρύ οξύ χαρακτήρα με λουλουδάτες νότες, ενώ ένας από την Κολομβία ενδέχεται να έχει ένα ισορροπημένο προφίλ με μια ιδέα σοκολάτας και καρυδιών.

Επίδραση στην Κουλτούρα του Καφέ:
Ο μονοποικιλιακός καφές έχει επηρεάσει εξαιρετικά την κουλτούρα του καφέ. Οι λάτρεις του αναζητούν πλέον έναν ποιοτικό καφέ όχι μόνο για να ξυπνήσουν με μια δόση καφεΐνης αλλά και ως ένα μοναδικό γευστικό αποτέλεσμα.

Ο καφές μυρίζει σαν φρεσκοαλεσμένος παράδεισος – Jessi Lane Adams

Συνοψίζοντας μπορούμε να αναφέρουμε επιγραμματικά τα κυριότερα πλεονεκτήματα του

Χαρακτηριστική Γεύση
Επιτρέπει στους καταναλωτές να απολαμβάνουν τις ξεχωριστές γευστικές εκφάνσεις μιας συγκεκριμένης ποικιλίας καφέ. Κάθε περιοχή έχει τα δικά της χαρακτηριστικά σε ό,τι αφορά το άρωμα, τη γεύση και το σώμα του καφέ.

Διαφορετικότητα
Οι καταναλωτές μπορούν να εκτιμήσουν τη διαφορετικότητα μεταξύ των μονοποικιλιακών καφέδων. Η διαφορετικότητα αυτή επιτρέπει να να σχηματίσει κανείς γευσιγνωστική καταγραφή όπως και με το κρασί.

Προέλευση και σύνδεση με τον δημιουργό
Οι μονοποικιλιακοί καφέδες προέρχονται συχνά από συγκεκριμένες περιοχές και κτήματα, παρέχοντας έναν τρόπο να συνδεθεί ο καταναλωτής με το σημείο προέλευσης του αγαπημένου προϊόντος.

Κρίνω ένα εστιατόριο από το ψωμί και από τον καφέ που προσφέρει – Burt Lancaster

Προσεγμένες Καλλιέργειες
Οι παραγωγοί μονοποικιλιακού καφέ συχνά δίνουν περισσότερη προσοχή στην καλλιέργεια των φυτών τους, προσπαθώντας να διατηρήσουν και να αναδείξουν τις ξεχωριστές ιδιότητες κάθε ποικιλίας.

Συμπέρασμα:
Ο μονοποικιλιακός καφές αναπτύσσεται σιγά σιγά σε μια ξεχωριστή κατηγορία γευστικής εμπειρίας, δίνοντας χώρο για παραμετροποίηση και story telling.

Image By vecstock

Το άρθρο Μονοποικιλιακός καφές μόδα ή φιλοσοφία; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Σε αυτό το κομψοτέχνημα της φιάλης του enipeas evoo, ανακαλύπτεις το πράσινο χρώμα του φυσικού φρέσκου χυμού του ελαιόλαδου, πλούσιου σε οφέλη που προσδίδουν οι πολυφαινόλες.

Ένας γαστρονομικός θησαυρός από τα αρχαία εδάφη

Το Enipeas Ultra Premium Extra Virgin Olive Oil φέρει μέσα του την ουσία μιας διαχρονικής παράδοσης. Κάθε σταγόνα περικλείει την αφοσίωση, το πάθος γενεών ελαιοκαλλιεργητών και τις γνώσεις τους, που πέρασαν δια μέσου των αιώνων.

Το Enipeas Ultra Premium αποτελείται από ένα ειδικό μείγμα τοπικών ποικιλιών. Συνδυάζει την Κορωνέικη ποικιλία με την πολύτιμη ποικιλία Ολύμπια. Το μεγαλύτερο ποσοστό είναι αυτό της ποικιλίας Κορωνέικη για να διατηρηθεί κυρίως η φρουτώδης γεύση του ελαιολάδου.

Ένα κόσμημα στα τραπέζια των εστιατορίων και τα ράφια των delicatessen. Mια δημιουργική συνεισφορά για τις γαστρονομικές αλχημείες των σεφ αλλά και για τον καθένα που επιλέγει την ποιότητα στην καθημερινή διατροφή.

Μια Συμφωνία Γεύσεων και Οφέλη για την Υγεία

Περιχύστε εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο Enipeas Ultra Premium πάνω από τις γαστρονομικές σας δημιουργίες, μετατρέποντας τα καθημερινά πιάτα σε αριστουργήματα γεύσης και αρώματος. Η ευελιξία του δεν έχει όρια, ανεβάζοντας τις σαλάτες, τις μαρινάδες και τις σάλτσες σε νέα ύψη γαστρονομικής απόλαυσης.

Το ελιξήριο της φύσης

Το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο Enipeas Ultra Premium είναι κάτι περισσότερο από ένα γαστρονομικό συστατικό. είναι ένα δώρο από τη φύση, γεμάτο με ισχυρά αντιοξειδωτικά που προάγουν την ευεξία και τη ζωτικότητα. Με κάθε σταγόνα, θρέφει κανείς το σώμα και αγκαλιάζει το φυσικό κάλλος που έχει να προσφέρει η γη της Αρχαίας Ελλάδας.

Ο σχεδιασμός της φιάλης

Ο καλλιτεχνικός σχεδιασμός και η γραφιστική επιμέλεια αποδίδει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στον “υγρό χρυσό”.

Οι καλαίσθητες γραμμές περιβάλλουν τη φιάλη και απεικονίζουν τις οροσειρές και την αέναη ροή του ποταμού. Η αισθητική και τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά της ποιότητας του συμβάλλουν στην ανάδειξη ενός προϊόντος πολυτελείας .

Το πώμα του παραπέμπει σε κιονόκρανο δωρικού ρυθμού και είναι από ξύλο ελιάς. Ένα μοναδικό για τις ιδιαιτερότητες και την ομορφιά, ωστόσο και δύσκολο στην κατεργασία ξύλο. Η βαφή του γίνεται με χειρωνακτική εργασία, με χρήση αλοιφής μείγματος ελαιόλαδου και φυσικό κερί μέλισσας, με αποτέλεσμα να τονίζονται τα “νερά” του ξύλου και η μοναδικότητα του κάθε τεμαχίου. Η κατεργασία γίνεται σε συμβατικό ξυλότορνο.

Επικοινωνία με τον παραγωγό: https://enipeasevoo.com/ 

Το άρθρο Enipeas Ultra Premium ένας γαστρονομικός θησαυρός εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Προέλευση και παραγωγή:
Το Sherry παράγεται κυρίως στο “Sherry Triangle”, μια περιοχή που ορίζει ένα τρίγωνο και περιλαμβάνει τις πόλεις Jerez de la Frontera, Sanlúcar de Barrameda και El Puerto de Santa María στην περιοχή της Ανδαλουσίας της Ισπανίας.

Η παραγωγή του σέρι περιλαμβάνει μια ειδική διαδικασία παλαίωσης γνωστή ως μέθοδος solera. Αυτή η διαδικασία περιλαμβάνει την ανάμειξη παλαιότερων και νεότερων κρασιών, επιτρέποντας έτσι ένα περίπλοκο προφίλ γεύσης.

Σταφύλια:
Οι κύριες ποικιλίες σταφυλιού που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή του sherry είναι η Palomino, η Pedro Ximénez και η Moscatel. Η ποικιλία Palomino είναι η πιο ευρέως φυτευμένη και αποτελεί τη βάση για τα περισσότερα ξηρά σέρι, ενώ η Pedro Ximénez και η Moscatel χρησιμοποιούνται για τα πιο γλυκά.

Είδη Sherry:
Το Sherry βγαίνει στο εμπόριο σε μια ποικιλία από γεύσεις, που κυμαίνονται από ξηρή έως πολύ γλυκιά. Μερικά από τα κύρια στυλ περιλαμβάνουν:

Fino:
Ένα ξηρό και ελαφρύ sherry που υφίσταται μια μοναδική διαδικασία παλαίωσης κάτω από ένα στρώμα ζυμομυκήτων, μια φυσική μαγιά που σχηματίζεται στην επιφάνεια του κρασιού.

Manzanilla:
Ένα είδος Sherry Fino που παράγεται ειδικά στην παραθαλάσσια πόλη Sanlúcar de Barrameda, γνωστό για τα αλμυρά και ορυκτά χαρακτηριστικά του.

Amontillado:
Αρχικά παλαιωμένο όπως ακριβώς το Fino, το Amontillado αργότερα εκτίθεται σε οξυγόνο, με αποτέλεσμα ένα πιο πλούσιο και πιο μεθυστικό άρωμα.

Oloroso:
Ένα πιο σκούρο, πιο πλούσιο και με γεμάτο σώμα sherry που παλαιώνει χωρίς το στρώμα των ζυμομυκήτων στην επιφάνεια, επιτρέποντας μεγαλύτερη οξείδωση και συμπύκνωση των γεύσεων.

Pedro Ximénez:
Ένα γλυκό σέρι φτιαγμένο από λιασμένα σταφύλια Pedro Ximénez, γνωστό για τη σκούρα, σιροπιαστή συνοχή και την έντονη γλυκύτητα του.

Συνδυασμός με φαγητό:
Το Sherry είναι απίστευτα ευέλικτο όταν πρόκειται για ζευγάρωμα με φαγητό (wine pairing). Τα ξηρά στιλ, όπως το Fino και το Manzanilla, είναι εξαιρετικά με αλμυρά τάπας, θαλασσινά και ξηρούς καρπούς, ενώ τα πιο πλούσια στυλ όπως το Amontillado και το Oloroso συνδυάζονται καλά με πιο βαριά πιάτα, όπως ψητά κρέατα και παλαιωμένα τυριά. Το γλυκό Pedro Ximénez απολαμβάνεται σκέτο ως επιδόρπιο κρασί.

Διεθνής δημοτικότητα:
Ενώ το σέρι έχει τις ρίζες του στην Ισπανία, έχει κερδίσει τη δημοτικότητα του παγκοσμίως. Οι μοναδικές μέθοδοι παραγωγής του και η μεγάλη ποικιλία του, το έχουν κάνει αγαπημένο μεταξύ των οινόφιλων και των σομελιέ. Το Sherry δεν καταναλώνεται μόνο ως ποτό αλλά βρίσκει τη θέση του επίσης σε κοκτέιλ, στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική.

Συνοπτικά, το sherry είναι ένα ξεχωριστό και ποικιλόμορφο ενδυναμωμένο κρασί με πλούσια ιστορία και μεγάλη γκάμα στυλ που ταιριάζει σε διάφορους ουρανίσκους. Η ικανότητά του να συνδυάζεται καλά με διαφορετικά πράγματα το καθιστά μια βολική επιλογή για τους λάτρεις του κρασιού.

Το άρθρο Sherry – Όσα πρέπει να γνωρίζεις γι αυτό. εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τα βασικά χαρακτηριστικά του single malt ουίσκι περιλαμβάνουν:

• Βυνοποιημένο κριθάρι: Το Single Malt Whisky παρασκευάζεται αποκλειστικά από βυνοποιημένο κριθάρι καθώς δεν επιτρέπεται η χρήση άλλου δημητριακού ή ενζύμων προκειμένου να επιταχυνθεί η ζύμωση. Το κριθάρι μουλιάζεται σε νερό, αφήνεται να βλαστήσει και στη συνέχεια ξηραίνεται με μια διαδικασία γνωστή ως βυνοποίηση.
• Συγκεκριμένο αποστακτήριο: Όπως υποδηλώνει το όνομα, το Single Malt Whisky παράγεται σε ένα μόνο αποστακτήριο. Σε αντίθεση με το blended ουίσκι, το οποίο συνδυάζει ουίσκι από πολλαπλά αποστακτήρια, το single malt είναι προϊόν ενός αποστακτηρίου.
• Απόσταξη Pot Still: Το Single Malt Whisky αποστάζεται σε παραδοσιακούς χάλκινους αποστακτήρες (άμβυκες), οι οποίοι μπορούν να προσδώσουν μοναδικές γεύσεις και χαρακτήρα στο απόσταγμα.

• Συγκεκριμένα πρόσθετα: Τα μοναδικά συστατικά που επιτρέπεται να χρησιμοποιηθούν είναι το βυνοποιημένο κριθάρι, νερό και μαγιά, με το καραμελόχρωμα να μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο σε ελάχιστες ποσότητες ώστε να υπάρχει χρωματική σταθερότητα στο αποτέλεσμα.
• Συγκεκριμένη περιοχή: Το σκωτσέζικο Single Malt Whisky, συγκεκριμένα, συνδέεται συχνά με συγκεκριμένες περιοχές στη Σκωτία, καθεμία από τις οποίες μπορεί να παράγει ουίσκι με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ορισμένες γνωστές περιοχές του σκωτσέζικου ουίσκι περιλαμβάνουν το Speyside, το Islay, το Highland, το Lowland και το Campbeltown.

Ο Τζορτζ Σμιθ ήταν ο πρώτος που πήρε νόμιμη άδεια για αποστακτήριο, ιδρύοντας το αποστακτήριο Glenlivet το 1824.

• Παλαίωση: Το Single Malt Whisky παλαιώνει συνήθως σε δρύινα βαρέλια για τουλάχιστον τρία χρόνια, αν και πολλά παλαιώνουν πολύ περισσότερο. Τα βαρέλια απαγορεύεται να ξεπερνούν τα 700lt σε χωρητικότητα. Η διαδικασία παλαίωσης μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τη γεύση και τον χαρακτήρα του ουίσκι.
• Προφίλ γεύσης: Μπορούν να παρουσιάσουν ένα ευρύ φάσμα γεύσης, από φρουτώδεις και λουλουδάτες νότες έως καπνιστές και τυρφώδεις προεκτάσεις, ανάλογα με τις τεχνικές, την τοποθεσία και τα συστατικά του αποστακτηρίου που χρησιμοποιούνται.

Το single malt αποτελεί περίπου το 26% της ποσότητας του ουίσκι που εξάγεται σε άλλες χώρες από τη Σκωτία.

Τα Single Malt Whisky εκτιμώνται ιδιαίτερα από τους λάτρεις για την πολυπλοκότητά τους και συχνά τα απολαμβάνουν σκέτα ή με λίγο νερό για να απελευθερώσουν το πλήρες φάσμα των γεύσεων και των αρωμάτων τους. Είτε προτιμάτε τις απαλές νότες ενός single malt Speyside είτε τον τολμηρό, καπνιστό χαρακτήρα ενός single malt Talisker, υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία επιλογών για εξερεύνηση στον κόσμο του single malt ουίσκι.

*Pot still: Αυτή η μέθοδος απόσταξης ακολουθεί μια απλή διαδικασία συμπύκνωσης και συλλογής των ατμών αλκοόλης που εκπέμπονται κατά τη διαδικασία βρασμού. Προσφέρει χαμηλότερη καθαρότητα αλλά υψηλότερο αποτέλεσμα υφής και γεύσης.

*Αξιοσημείωτο: Παρόλο που υπάρχουν περιορισμοί ως προς τα βαρέλια παλαίωσης δεν υπάρχει σαφής διευκρίνιση σχετικά με το μέγεθος του άμβυκα, ενώ αντίστοιχα δεν υπάρχει διευκρίνιση ούτε για τον μέγιστο αλκοολικό βαθμό του τελικού προϊόντος.

Το άρθρο Single Malt Whisky – Όσα πρέπει να γνωρίζουμε εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Καθώς τα ξενοδοχεία πρέπει πάντα να προσπαθούν να δημιουργήσουν αξιόλογες εμπειρίες για τους επισκέπτες, εδώ είναι μερικά πράγματα που πρέπει να λάβετε υπόψη όταν επιλέγετε έπιπλα εξωτερικού χώρου.

Ταιριάξτε τα με το θέμα του ξενοδοχείου ή του τμήματος

Είναι καλό να ξοδεύετε χρήμα και προσπάθεια για τη διακόσμηση των δωματίων και την επιλογή των κλινοσκεπασμάτων, αλλά αν τα έπιπλα εξωτερικού χώρου δεν είναι προτεραιότητα, τότε ίσως να υπάρξει πρόβλημα. Τα έπιπλα πρέπει να αντικατοπτρίζουν αυτό που είναι το ίδιο το ξενοδοχείο, κλασικό, μοντέρνο, κομψό, οτιδήποτε είναι.

Τα χρώματα και τα σχέδια που θα επιλέξετε πρέπει να σχετίζονται με τη σύνθεση του ξενοδοχείου, έτσι ώστε οι πελάτες να απολαμβάνουν μια απρόσκοπτη σχεδιαστική εμπειρία ανεξάρτητα από το πού κάθονται.

Μια πολύ σημαντική πτυχή των επίπλων εξωτερικού χώρου είναι η αντοχή του υλικού από το οποίο είναι κατασκευασμένα. Για παράδειγμα, εάν οι καρέκλες και τα τραπέζια είναι κατασκευασμένα από ξύλο και αφεθούν έξω στον αέρα, τη βροχή ή το χιόνι, οι συνθήκες υγρασίας θα αυξήσουν τη σήψη και την ανάπτυξη μούχλας.

Εάν τοποθετηθούν  κάπου που τα βλέπει ο ήλιος για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, καλό είναι να μην έχουν μεταλλικά στοιχεία, τα οποία ζεσταίνονται εξαιρετικά στον ήλιο και μπορεί να προκαλέσουν κάψιμο. Φροντίστε να σκεφτείτε το υλικό, καθώς μπορεί να διαπιστώσετε ότι ένας τύπος ταιριάζει πολύ καλύτερα στο ξενοδοχείο σας από έναν άλλο.

Τέλος, υπάρχουν και έπιπλα εξωτερικού χώρου που τοποθετούνται στις πισίνες και τις παραλίες, όπως ξαπλώστρες και ομπρέλες για προστασία από τον ήλιο.

Οι ξαπλώστρες είναι απολύτως απαραίτητο να είναι ελαφριές, καθώς οι επισκέπτες θα θέλουν να χαλαρώσουν ενώ μαυρίζουν και να τις μετακινούν μια στον ήλιο και μια στη σκιά. Υπάρχουν επίσης επιλογές με ρόδες, σε ξαπλώστρες βαρέως τύπου, που βοηθούν στην περιστροφή τους έτσι ώστε οι πελάτες να είναι πάντα στραμμένοι στον ήλιο.

Ένας συνοπτικός οδηγός επιλογής για έπιπλα εξωτερικού χώρου είναι ο παρακάτω:

1. Ανθεκτικότητα: Τα έπιπλα εξωτερικού χώρου ξενοδοχείου θα πρέπει να αντέχουν σε διάφορες καιρικές συνθήκες, όπως βροχή, ηλιακό φως και υγρασία. Αναζητήστε υλικά όπως αλουμίνιο, ξύλο τικ ή συνθετική λυγαριά που είναι γνωστά για την αντοχή τους.
2. Συντήρηση: Επιλέξτε έπιπλα που καθαρίζονται και συντηρούνται εύκολα. Υλικά όπως το αλουμίνιο και η συνθετική λυγαριά υψηλής ποιότητας είναι επιλογές χαμηλής συντήρησης, ενώ το ξύλο μπορεί να απαιτεί περισσότερη.
3. Στυλ και αισθητική: Τα έπιπλα εξωτερικού χώρου θα πρέπει να συμπληρώνουν τη συνολική σχεδίαση και την ατμόσφαιρα του ξενοδοχείου. Σκεφτείτε το στυλ, το χρώμα και τα στοιχεία σχεδίασης για να δημιουργήσετε μια συνεκτική και φιλόξενη ατμόσφαιρα.
4. Άνεση: Η άνεση είναι πρωταρχικής σημασίας. Παρέχετε άνετες επιλογές καθισμάτων με μαξιλάρια ή καθίσματα με επένδυση. Σκεφτείτε τον εργονομικό σχεδιασμό για να διασφαλίσετε ότι οι επισκέπτες μπορούν να χαλαρώσουν για μεγάλα διαστήματα.
5. Σχεδιασμός χώρου: Σχεδιάστε προσεκτικά τη διάταξη για να αξιοποιήσετε καλύτερα τον διαθέσιμο υπαίθριο χώρο. Βεβαιωθείτε ότι υπάρχει αρκετός χώρος για τους επισκέπτες ώστε να μετακινούνται και να απολαμβάνουν άνετα τα γεύματα ή τα ποτά τους.
6. Ευελιξία: Επιλέξτε ευέλικτα έπιπλα που μπορούν να εξυπηρετήσουν πολλαπλές λειτουργίες. Για παράδειγμα, αρθρωτά καθίσματα ή τραπέζια που μπορούν να αναδιαταχθούν για να χωρέσουν διαφορετικά μεγέθη σε μια σύνθεση.
7. Βιωσιμότητα: Εξετάστε τα φιλικά προς το περιβάλλον υλικά και τις βιώσιμες πρακτικές παραγωγής για να ευθυγραμμιστείτε με τις σύγχρονες περιβαλλοντικές ανησυχίες του κοινού σας.
8. Ασφάλεια: Βεβαιωθείτε ότι τα έπιπλα είναι ασφαλή για χρήση, χωρίς αιχμηρές άκρες ή πιθανούς κινδύνους. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό εάν οικογένειες με παιδιά είναι το κοινό που στοχεύετε.
9. Αποθήκευση: Σκεφτείτε λύσεις αποθήκευσης για μαξιλάρια και έπιπλα κατά τη διάρκεια που είναι κλειστό το ξενοδοχείο ή που δεν λειτουργούν οι εξωτερικοί χώροι λόγω καιρικών συνθηκών, για να παρατείνετε τη διάρκεια ζωής τους.
10. Προσαρμογή: Ορισμένα ξενοδοχεία μπορεί να θέλουν να προσαρμόσουν τα έπιπλα εξωτερικού χώρου ώστε να αντικατοπτρίζουν την επωνυμία ή το θέμα τους. Εξερευνήστε επιλογές για προσαρμοσμένα φινιρίσματα ή ταπετσαρίες.
11. Αξεσουάρ: Μην ξεχάσετε να προσθέσετε αξεσουάρ όπως ομπρέλες εξωτερικού χώρου, κατασκευές σκιάστρου, φωτισμό και θερμάστρες εξωτερικού χώρου για να βελτιώσετε την εξωτερική εμπειρία για τους επισκέπτες.
12. Συμμόρφωση: Ελέγξτε τους κανονισμούς σχετικά με τα έπιπλα εξωτερικού χώρου, ειδικά εάν σκοπεύετε να έχετε υπαίθρια καθίσματα σε κοινόχρηστους χώρους ή σε μπαλκόνια.
13. Προϋπολογισμός: Καθορίστε έναν προϋπολογισμό για τα έπιπλα εξωτερικού χώρου και προσπαθήστε να εξισορροπήσετε την ποιότητα, την αισθητική και τη λειτουργικότητα εντός αυτού του προϋπολογισμού.
14. Εγγύηση: Βεβαιωθείτε ότι τα έπιπλα συνοδεύονται από αξιόπιστη εγγύηση για την κάλυψη τυχόν κατασκευαστικών ελαττωμάτων ή μη αναμενόμενων προβλημάτων.
15. Επιλογή προμηθευτή: Επιλέξτε έναν αξιόπιστο προμηθευτή ή κατασκευαστή με εμπειρία στην παροχή επίπλων εξωτερικού χώρου για χώρους φιλοξενίας.

Image By vecstock

Το άρθρο Έπιπλα εξωτερικού χώρου – Τι να προσέξετε; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.