Σύμφωνα με το μύθο, ο Trader Vic δημιούργησε το Mai Tai το 1944 στο εστιατόριό του με θέμα την Πολυνησία στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Όπως λέει η ιστορία, έφτιαξε το κοκτέιλ για μερικούς φίλους που τον επισκέφθηκαν από την Ταϊτή, οι οποίοι αναφώνησαν “Mai Tai Roa Ae!” μετά τη δοκιμή του, που μεταφράζεται σε “Out of this world! The best!” στα Ταϊτικά. Αυτό το επιφώνημα λέγεται ότι ενέπνευσε το όνομα του ποτού.

Η φράση  Mai Tai – Roa Ae, ή στη διάλεκτο της Ταϊτής που σημαίνει «out of this world – the best», έδωσε το όνομά του στο Mai Tai. Αυτό το όνομα σημαίνει απλά το καλύτερο.

Η αρχική συνταγή του Trader Vic περιελάμβανε ρούμι, χυμό λάιμ, σιρόπι orgeat (σιρόπι με γεύση αμύγδαλο) και λικέρ πορτοκάλι. Ο Vic φέρεται να χρησιμοποίησε ένα 17χρονο ρούμι Τζαμάικας J. Wray & Nephew ως το βασικό απόσταγμα για το νέο του δημιούργημα. Το κοκτέιλ διακοσμήθηκε με ένα κλωναράκι μέντας και μια φέτα ανανά.

Το Mai Tai κέρδισε τεράστια δημοτικότητα κατά τη διάρκεια της τρέλας Tiki της δεκαετίας του 1950 και του 1960, με τα μπαρ και τα εστιατόρια tiki σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλο τον κόσμο να σερβίρουν τις δικές τους εκδοχές του ποτού. Ωστόσο, καθώς το κοκτέιλ έγινε πιο διαδεδομένο, εμφανίστηκαν παραλλαγές, που συχνά ξεφεύγουν από την αρχική συνταγή.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν υπέστη πολλές αλλαγές, με ορισμένες εκδόσεις να χρησιμοποιούν διαφορετικούς τύπους από ρούμι, χυμούς φρούτων και γλυκαντικά. Πολλές σύγχρονες εκδοχές του μοιάζουν ελάχιστα με την αρχική συνταγή του Trader Vic. Παρόλα αυτά, το Mai Tai παραμένει ένα αγαπημένο και εμβληματικό κοκτέιλ, συνώνυμο με το εξωτικό και ανέμελο πνεύμα της κουλτούρας tiki.

Πως να φτιάξετε ένα καταπληκτικό Mai Tai

• 1 ½ oz παλαιωμένο ρούμι
• ½ oz λικέρ πορτοκαλιού: δηλαδή λευκό Curaçao ή Cointreau ή Grand Marnier
• ¾ oz lime juice
• 1 oz orgeat syrup
• ½ κουτάλι σιρόπι ζάχαρης (προαιρετικά)
• ½ oz μαύρο ρούμι να επιπλέει πάνω (προαιρετικά)

Το σερβίρετε: με θρυμματισμένο πάγο, φρέσκια μέντα, κερασάκι, φέτα Lime ή αυτοσχεδιάζετε με ανανά κλπ.

Προτείνεται να μπει σε Tiki mug

Το άρθρο Mai Tai original από τον Trader Vic εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Πώς η τεκίλα κατέληξε να είναι μέρος του tequila seltzer; Η ιδέα της ανάμειξης ζέλτσερ με διαφορετικούς τύπους αλκοόλ δεν είναι κάτι καινούργιο. Ωστόσο, η ανάμειξη της τεκίλα με το ζέλτσερ είναι ένας διαφορετικός συνδυασμός, πιο μοντέρνος. Είναι ένα ποτό που ικανοποιεί τις σύγχρονες προτιμήσεις, το οποίο απολαμβάνουν οι νεότερες γενιές.

Το όνομα «seltzer» προέρχεται από μια λουτρόπολη στη Γερμανία που ονομάζεται Selters, η οποία άρχισε να εξάγει το αναβράζον μεταλλικό νερό της από τα τέλη του 1700. Το 1772, ο Joseph Priestley, ένας Άγγλος, ανακάλυψε ότι μπορούσε να φτιάξει ανθρακούχο νερό τοποθετώντας ένα μπολ με νερό πάνω από μια δεξαμενή μπύρας. Στη συνέχεια, λίγο αργότερα, ο J.J. Schweppe εμπορευματοποίησε την ιδέα. Ναι, είναι το όνομά του που βλέπετε στα εμβληματικά μπουκάλια ανθρακούχων ποτών στα οικιακά ψυγεία σήμερα.

Το tequila seltzer περιλαμβάνει τυπικά εκτός από τεκίλα όσο και seltzer και άλλα συστατικά. Συνδυάζεται με γεύσεις όπως:

• Grapefruit
• Lime
• Watermelon
• Mango
• Strawberry
• Passion Fruit
• Pineapple
• Guava

Πλεονεκτήματα του Tequila Seltzer
Αυτό το ποτό είναι κατάλληλο για πελάτες που προσέχουν την υγεία τους.

Πρόσληψη χαμηλών θερμίδων
Η Tequila Seltzer είναι ένα κατάλληλο αλκοολούχο ποτό για άτομα που μετρούν τις θερμίδες που καταναλώνουν. Επειδή το αφρώδες νερό και η τεκίλα δεν είναι πλούσια σε θερμίδες, το ποτό που δημιουργούν μαζί έχει επίσης χαμηλή περιεκτικότητα.

Ποτό χωρίς γλουτένη
Θέλετε να εξυπηρετήσετε πελάτες με δυσανεξία στη γλουτένη ή αυτούς που αποφεύγουν τη γλουτένη; Η Tequila Seltzer είναι μια τέλεια επιλογή! Επειδή η τεκίλα αποστάζεται από το φυτό της αγαύης, το αλκοόλ φυσικά δεν περιέχει γλουτένη. Αυτό καθιστά το ρόφημα μια εξαιρετική επιλογή για όσους έχουν δυσανεξία, αλλεργίες ή κοιλιοκάκη.

Ενυδάτωση
Δεδομένου ότι το Seltzer είναι φτιαγμένο από νερό και είναι συστατικό σε μεγάλη ποσότητα, σημαίνει ότι προσφέρει πολύ περισσότερη ενυδάτωση από άλλα αλκοολούχα ποτά. Ειδικά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, αν οι άνθρωποι αναζητούν κάτι αλκοολούχο αλλά δροσιστικό και ενυδατικό – προτείνετε τους ένα ωραίο Tequila Seltzer

Image By vecstock

Το άρθρο Tequila Seltzer, το καλοκαιρινό έπος εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Υπάρχει μια κάρτα της συνταγής υπογεγραμμένη και χρονολογημένη το 1896 από έναν Αμερικανό μηχανικό ονόματι Τζένινγκς Κοξ.

Να πώς πιθανόν προέκυψε: Ο Cox εργαζόταν στην Κούβα στη βιομηχανία εξόρυξης σιδήρου. Ένα βράδυ, ενώ διασκέδαζε με καλεσμένους, ο επιτυχημένος επιχειρηματίας διέπραξε το απόλυτο φάουλ που θα μπορούσε να συμβεί σε ένα πάρτι. Του τελείωσε το τζιν, που ήταν το πιο διάσημο ποτό της εποχής εκείνης.

Βγήκε έξω και αγόρασε το μόνο ποτό που ήταν άμεσα διαθέσιμο παντού. Το τοπικό ρούμι. Προσθέτοντας και κάποια άλλα συστατικά που ήταν επίσης άφθονα στην Κούβα, (ζάχαρη και χυμό από εσπεριδοειδή) έφτιαξε ένα μίγμα, το ανακάτεψε με πάγο και πρόσθεσε ανθρακούχο νερό.

Οι επισκέπτες του το λάτρεψαν και ζήτησαν να μάθουν πώς λέγεται. Το ονόμασε Daiquiri ! Αυτό έγινε προς τιμήν του μικρού παραθαλάσσιου χωριού όπου εργαζόταν. Μέχρι το 1909, το Daiquiri ήταν διαθέσιμο μόνο στην Κούβα. Μέχρι που ο υποναύαρχος Λούσιους Τζόνσον, ιατρικός αξιωματικός του Ναυτικού των ΗΠΑ, μετά από μια συνάντηση με τον Cox, το έφερε στο Army and Navy Club στην Ουάσιγκτον. Γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν ένα από τα αγαπημένα ποτά του συγγραφέα Έρνεστ Χέμινγουεϊ και του προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι.

Είναι επίσης πιθανό ότι ο Γουίλιαμ Τσάνλερ, ένας Αμερικανός βουλευτής που αγόρασε τα ορυχεία σιδήρου του Σαντιάγο το 1902, εισήγαγε το ντάκιρι σε κλαμπ στη Νέα Υόρκη εκείνη τη χρονιά.

Μερικά χρόνια αργότερα, στο Floridita, ένα μπαρ στην Αβάνα που λειτουργεί ακόμα και σήμερα, ο μπάρμαν και ιδιοκτήτης “Constante” Ribalaigua Vert χρησιμοποίησε θρυματισμένο πάγο για να φτιάξει εκ νέου, μια παραλλαγή γι αυτό το ποτό. Το Frozen Daiquiri.

Όταν ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ επισκέφτηκε το μπαρ αυτό μια μέρα, και δοκίμασε τη frozen εκδοχή του ccktail, το ερωτεύτηκε. Λένε οτι κάποτε ήπιε 15 σε μια βραδιά.

Αυτό το Frozen Daiquiri, τόσο καλά χτυπημένο όσο είναι, μοιάζει με τη θάλασσα όταν το κύμα πέφτει στην πλώρη του πλοίου με τριάντα κόμβους, έγραψε ο Χέμινγουεϊ στο Islands in the Stream.

Το μπαρ Floridita είναι επίσης το σημείο από όπου λέγεται ότι προέρχεται το Hemingway Daiquiri, φτιαγμένο από χυμό γκρέιπφρουτ και λικέρ Maraschino.

Λένε οτι ένα από τα καλύτερα Daiquiri στον πλανήτη, μπορεί να βρει κανείς, στο μπαρ Latitude 29 της Νέας Ορλεάνης. Εδώ, λέγεται ότι ο ιδιοκτήτης Jeff “Beachbum” Berry – ειδικός και συγγραφέας των κοκτέιλ tiki – πέρασε πάνω από ένα χρόνο τελειοποιώντας την τεχνική και τα συστατικά. Ό,τι και να κάνει κάποιος, λέει, πρέπει να αποφεύγεται το χρυσό ή το σκούρο ρούμι (μόνο λευκό ρούμι). Διαφορετικά, απλά δεν είναι Daiquiri.

Πως φτιάχνεται το original Daiquiri

Xυμός από 5 λεμόνια
6 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη
6 φλιτζάνια Bacardi Carta Blanca (ρούμι)
2 φλιτζάνια μεταλλικό νερό

Είναι ενδιαφέρον ότι αυτή η «πρώτη» καταγεγραμμένη επίσημη συνταγή για το διάσημο ποτό, στην πραγματικότητα δεν περιλαμβάνει λάιμ, αλλά λεμόνι. Φαίνεται ότι στην Κούβα οι ξένοι είχαν την τάση να θεωρούν τα πράσινα, άγουρα λεμόνια ως λάιμ. Ως εκ τούτου, δεν είναι επίσης σαφές εάν το παρασκεύασμα του Gomez, που περιγράφεται από τον Gonzalez, περιείχε πράγματι λάιμ ή λεμόνι!

Προτείνεται να μπει σε Champagne Coupe glass

Το άρθρο Daiquiri – Το ποτό των ορυχείων της Κούβας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Μετά το γύρισμα του αιώνα στην αποικιακή Σιγκαπούρη, το Raffles ήταν ο τόπος συγκέντρωσης της κοινότητας – και το Long Bar ήταν must για την περίοδο εκείνη. Ήταν σύνηθες να βλέπουμε κυρίους να πίνουν τζιν ή ουίσκι. Δυστυχώς για τις κυρίες, η εθιμοτυπία υπαγόρευε ότι δεν μπορούσαν να καταναλώνουν αλκοόλ δημόσια. Έτσι, για χάρη της σεμνότητας, το τσάι και οι χυμοί φρούτων ήταν τα ποτά της επιλογής τους.

Πάντα διορατικός, ο Ngiam είδε έτσι μια θέση στην αγορά και αποφάσισε να δημιουργήσει ένα κοκτέιλ που μοιάζει με απλό χυμό φρούτων, αλλά στην πραγματικότητα είναι εμποτισμένο με τζιν και λικέρ.

Ο έξυπνος μπάρμαν έκανε το ποτό ροζ – κόκκινο για να του δώσει μια γυναικεία αίσθηση, που μαζί με τη χρήση καθαρού αλκοόλ, έκανε τους ανθρώπους να πιστεύουν ότι ήταν ένα κοινωνικά αποδεκτό ποτό για τις γυναίκες. Έτσι, γεννήθηκε το Singapore Sling. Περιττό να πούμε ότι έγινε αμέσως επιτυχία.

Πως να φτιάξετε το ιστορικό cocktail του Ngiam;

Χτυπήστε όλα τα συστατικά σε ένα shaker με πάγο και σουρώστε σε ποτήρι γεμισμένο με πάγο.
30 ml Gin
15 ml Cherry brandy liqueur
7.5 ml Bénédictine D.O.M. liqueur
7.5 ml Triple sec liqueur
120 ml Χυμός ανανά
15 ml Χυμός από lime
2.5 ml Γρεναδίνη
1 dash Angostura ή άλλο αρωματικό Bitter

Το άρθρο Singapore Sling – το αυθεντικό εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Αυτοί οι λαμπεροί καλεσμένοι πήγαιναν στο Harry’s Bar για μια συνομιλία με τον Cipriani, τη γαλήνια ατμόσφαιρα του χώρου και το απλό φαγητό και ποτό. Το μενού προερχόταν από εποχιακά προϊόντα που μαζεύονταν στην Ενετική ύπαιθρο. Στην πραγματικότητα, επηρεασμένος από τα αρωματικά λευκά ροδάκινα της περιοχής και το παγκοσμίου φήμης αφρώδες κρασί, ο μπάρμαν δημιούργησε το Bellini.

Η συνταγή του Cipriani απαιτεί να ανακατέψετε απαλά δύο μέρη Prosecco και ένα μέρος πουρέ φρέσκου ροδάκινου, σερβιρισμένα σε ένα παγωμένο flute ποτήρι.

Ο μύθος λέει ότι η χαρακτηριστική απόχρωση του ποτού θύμιζε στον μπάρμαν τους εντυπωσιακούς χρωματικά, πίνακες του Βενετού καλλιτέχνη του 15ου αιώνα Giovani Bellini, εξ ου και το όνομα. Χάρη στους διεθνείς θαμώνες του Cipriani, η είδηση για το δροσιστικό ποτό διαδόθηκε γρήγορα στη Νέα Υόρκη, το Παρίσι και όχι μόνο.

Εν τω μεταξύ, ο Luciano Canella είχε ανοίξει το δικό του οινοποιείο Prosecco στους λόφους έξω από τη Βενετία το 1947, μόλις ένα χρόνο πριν από την έναρξη του Bellini. Μετά τη συνταξιοδότηση του Luciano, τα τέσσερα παιδιά του, ανέλαβαν την παραγωγή, συνεχίζοντας να παράγουν το υψηλής ποιότητας αφρώδες κρασί στο παραδοσιακό στυλ του πατέρα τους (το κρασί κέρδισε την πρώτη πιστοποίηση DOCG στην περιοχή!).

Το 1988, η οικογένεια αποφάσισε να δημιουργήσει Μπελίνι σε μπουκάλι! Το έτοιμο Bellini της εταιρείας Canella συνδυάζει το Prosecco του οινοποιείου με τα ώριμα λευκά ροδάκινα που διαλέγονται με το χέρι από τα οικογενειακά περιβόλια και – με μία μοναδική, δική τους πινελιά – λίγες σταγόνες χυμού αγριοβατόμουρου.

Αντίστοιχα και η εταιρεία Cipriani ακολούθησε το ίδιο μονοπάτι, φτιάχνοντας την έτοιμη εκδοχή του cocktail Bellini βασισμένο όπως ισχυρίζεται, στην αυθεντική συνταγή του δημιουργού του

Το άρθρο Bellini – Πως δημιουργήθηκε; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Angostura aromatic bitters ή απλώς Angostura, με τη δυσανάλογα μεγάλη ετικέτα του, το οποίο είναι η εξελιγμένη εκδοχή ενός πικρού τονωτικού με στυπτικές και αντιπυρετικές ιδιότητες, το οποίο δημιουργήθηκε αρχικά για φαρμακευτικούς σκοπούς – η συνταγή του αποτελεί επτασφράγιστο μυστικό, με μόλις πέντε άτομα να τη γνωρίζουν σήμερα.

Όλα ξεκίνησαν το 1870 όταν δύο αδέρφια ανέλαβαν την εταιρεία του πατέρα τους, Johann Siegert, και αποφάσισαν να κάνουν rebranding, προκειμένου να λάβουν μέρος σε έναν διαγωνισμό.

Τα δύο αδέρφια μοιράστηκαν τις ευθύνες: ο ένας ανέλαβε να ανασχεδιάσει τα μπουκάλια και ο άλλος να τυπώσει ετικέτες. Ξέχασαν ωστόσο να συμβουλευτούν ο ένας τον άλλο… Λόγω κακής επικοινωνίας κατέληξαν με ετικέτες πολύ μεγάλες για τα μπουκάλια τους ή μπουκάλια πολύ μικρά για τις ετικέτες τους.

Όταν συνειδητοποίησαν το λάθος τους, ήταν πια αργά. Μολονότι η Angostura δεν διακρίθηκε στον διαγωνισμό, ένας κριτής πρότεινε στα δύο αδέρφια να κρατήσουν την ετικέτα ώς έχει, καθότι τους διαφοροποιούσε από τον ανταγωνισμό. Όπως και έγινε!

Η Angostura εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να υιοθετεί αυτό το ιδιότυπο branding. Μάλιστα, το λάθος αυτό ενέπνευσε και άλλες εταιρείες να ακολουθήσουν την ίδια προσέγγιση.

Το αντίθετο μιας καλής ιδέας μπορεί επίσης να είναι μια καλή ιδέα. Δεν συμφέρει να είσαι λογικός αν όλοι οι άλλοι είναι λογικοί. — Rory Sutherland

Ωστόσο, σε αντίθεση με τους περισσότερους μιμητές της, η Angostura χρησιμοποιεί το λάθος της συσκευασίας της προς όφελός της- με όλο αυτό τον επιπλέον χώρο στην ετικέτα, η μάρκα παρέχει χρήσιμες πληροφορίες. Με τα μικροσκοπικά μπλε γράμματα, οι ετικέτες της περιγράφουν λεπτομερώς την ιστορία της μάρκας, περιέχουν την υπογραφή του Dr. Johann Siegert, καθώς και μια περιγραφή του προϊόντος και των συστατικών που περιέχει. Μερικά από τα οποία είναι γραμμένα σε πολλές γλώσσες.

CREDITS : Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη σελίδα Marketing Tips

Το άρθρο Angostura – Το ιδιότυπο branding που την ξεχώρισε εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Αλήθεια όμως, πως και από ποιον πήρε το όνομα της;

Όλα ξεκινάνε με τον ερχομό του Gustav Clauss το 1854 στην αχαϊκή πρωτεύουσα σαν εμπορικός αντιπρόσωπος. Το 1859 το κοφτερό επιχειρηματικό του μυαλό τον κάνει να αγοράσει μία έκταση με σταφίδες στο Ριγανόκαμπο Πάτρας που τον οδηγεί δύο χρόνια μετά στην ίδρυση του περίφημου οινοποιείου “ Achaia Clauss” .

Μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε το έτος 1873 να εμφιάλωσει την γλυκιά Μαυροδάφνη που τότε κάποιος μπορούσε να την συγκρίνει με το μοναδικό γνωστό επιδόρπιο κρασί Port.

Όμως πίσω από αυτήν την επιτυχημένη επιχειρηματική ιστορία κρύβεται ένα μαύρο στενάχωρο αλλά και σύναμμα ρομαντικό γεγονός που σφράγισε την ζωή του Γουσταύου αλλά και έδωσε το όνομα Μαυροδάφνη.

Ο Γουσταύος είχε συνδεθεί με μια ελληνίδα καλλονή ονόματι Δάφνη. Η νεαρή Δάφνη είχε δύο χαρακτηριστικά που την ξεχώριζαν, τα μαύρα μάτια της και τα μαύρα μαλλιά της. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, γίνονταν πιο έντονα ερχόμενα σε αντίθεση με την κατάλευκη επιδερμίδα της. Δυστυχώς την πανέμορφη νεαρά ο Clauss την έχασε νωρίς και ο συντετριμμένος ήρωας μας έδωσε το όνομα Μαυροδάφνη τιμώντας την μνήμη της.

Το άρθρο Μαυροδάφνη – Η πιο μαύρη ρομαντική ιστορία εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

1. Old Fashioned

Το Old Fashioned εφευρέθηκε από τον James E. Pepper το 1880. Ήταν μπάρμαν στο Louisville, και δημιούργησε τη συνταγή του στη Νέα Υόρκη, όπου το ποτό άρχισε να κερδίζει δημοτικότητα.

Μέχρι σήμερα, το Old Fashioned είναι ένα από τα πιο δημοφιλή κοκτέιλ στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Louisville έχει ονομάσει το ποτό αυτό ως το επίσημο κοκτέιλ του. Τις δύο πρώτες εβδομάδες του Ιουνίου, η πόλη γιορτάζει το «Old Fashioned Fortnight», όταν πολλά μπαρ φιλοξενούν εκδηλώσεις κοκτέιλ και προσφέρουν ποτά.

Συνταγή

• 2 ουγγιές bourbon ή rye whisky
• 2-3 σταγόνες Angostura bitters
• 1 κύβος ζάχαρης
• Παγάκια
• Τοποθετήστε 1 κύβο ζάχαρης σε ένα ποτήρι. Βρέξτε τον με Angostura και λίγο whisky. Ανακατέψτε μέχρι να διαλυθεί. Γεμίστε το ποτήρι με παγάκια. Ρίξτε whisky. Ανακατεψτε και σερβίρετε.
• Ποτήρι Old Fashioned

Τα pot;hria Oldfashioned έχουν ευρύ χείλος και παχιά βάση για να επιτρέπουν στους μπάρμαν να πολτοποιούν εύκολα ξηρά συστατικά. Eίναι συνήθως μεταξύ 6 και 10 ουγκιών σε χωρητικότητα.

Γαρνιτούρα Φλούδα πορτοκαλιού

2. Moscow Mule

Η Σόφι Μπερεζίνσκι και ο πατέρας της είχαν ένα εργοστάσιο χαλκού στη Ρωσία. Δημιούργησε το σχέδιο για τις χάλκινες κούπες της εταιρείας, αλλά δυσκολεύτηκε να τις πουλήσει. Αποφάσισε να μετακομίσει στις ΗΠΑ με πάνω από 2.000 κούπες χαλκού για να δουν αν υπάρχει ενδιαφέρον για αυτές. Το 1941, μπήκε στην παμπ Cock ‘n’ Bull και γνώρισε τους John Martin και Jack Morgan.

Ο Μάρτιν είχε στην κατοχή του το αποστακτήριο Smirnoff Vodka και ο Μόργκαν προσπαθούσε να εισαγάγει μπύρα από τζίντζερ στην Αμερική. Οι τρεις τους δούλεψαν μαζί και δημιούργησαν το Moscow Mule που ήταν ένας συνδυασμός βότκας και μπύρας τζίντζερ που σερβίρονταν σε χάλκινη κούπα.

Συνταγή

• 2 ουγγιές βότκα
• ½ ουγγιά χυμό λάιμ
• 6 ουγγιές μπύρα τζίντζερ
• Παγάκια
• Ρίξτε βότκα και χυμό λάιμ σε μια κούπα. Προσθέστε παγάκια. Ρίξτε μπύρα τζίντζερ. Ανακατέψτε τα συστατικά.
• Ποτήρι Κούπα moscow mule

Τα ποτήρια της Mule Moscow είναι κατασκευασμένα από χαλκό που βοηθά τα ποτά να παραμένουν δροσερά για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα. Αυτές οι κούπες είναι συνήθως μεταξύ 12 και 18 ουγκιών σε χωρητικότητα.

Γαρνιτούρα Lime

3. Negroni

Το Negroni εφευρέθηκε στο Caffe Casoni στη Φλωρεντία της Ιταλίας το 1919. Ο κόμης Camillo Negroni ζήτησε από τον μπάρμαν, Fosco Scarselli, να ενισχύσει το Americano. Ο Negroni είπε στον Scarselli να προσθέσει τζιν στο Americano του αντί για σόδα και να αντικαταστήσει τη γαρνιτούρα λεμονιού με μια γαρνιτούρα πορτοκαλιού.

Ο Negroni ερωτεύτηκε τη δημιουργία του και σύντομα έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή ποτά στην Ιταλία. Η οικογένεια του Negroni εκμεταλλεύτηκε τη δημοτικότητα του ποτού και δημιούργησε το αποστακτήριο Negroni στο Τρεβίζο της Ιταλίας. Το αποστακτήριο παρήγαγε μια έτοιμη έκδοση του ποτού και είναι ανοιχτό ακόμη και σήμερα.

Συνταγή

• 1 ουγγιά τζιν
• 1 ουγγιά Campari
• 1 ουγγιά γλυκό κόκκινο βερμούτ
• Γεμίστε ένα παλιό ποτήρι με παγάκια. Ρίξτε τζιν, Campari και γλυκό κόκκινο βερμούτ στο ποτήρι.
• Ανακατέψτε το ποτό.
• Ποτήρι Old Fashioned

Το μέγεθος του ποτηριού, κυμαίνεται μεταξύ 6 και 10 ουγκιών σε χωρητικότητα.

Γαρνιτούρα Twist of Orange

4. Mojito

Υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες για το ποιος εφηύρε το mojito. Ορισμένοι πιστεύουν ότι δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από Αφρικανούς σκλάβους που δούλευαν στα κουβανέζικα χωράφια ζαχαροκάλαμου.

Άλλοι λένε ότι δημιουργήθηκε από τον ναυτικό αξιωματικό Sir Francis Drake ενώ βρισκόταν στην Κούβα. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι τα mojitos άρχισαν να κερδίζουν δημοτικότητα στην Αβάνα της Κούβας τη δεκαετία του 1900 και είναι πλέον ένα από τα πιο δημοφιλή κοκτέιλ στον κόσμο.

Συνταγή

• 2 ουγκιές λευκό ρούμι
• ½ ουγγιά χυμό λάιμ
• 1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
• 3 φύλλα μέντας
• Σπασμένος πάγος
• Σόδα ή seltzer
• ½ ουγγιά απλό σιρόπι
• Ανακατέψτε κομμάτια λάιμ, σιρόπι και ζάχαρη σε ένα ποτήρι Collins.
• Προσθέστε φύλλα δυόσμου και πιέστε τα με το γουδοχέρι. Γεμίστε το ποτήρι με σπασμένο πάγο. Ρίξτε ρούμι και σόδα ή seltzer. Ανακατέψτε τα υλικά και σερβίρετε.

Ποτήρι Collins Glass

Ένα ποτήρι Collins έχει ψηλή, λεπτή εμφάνιση και χρησιμοποιείται για να αποτρέψει τον πάγο να πέσει από το υπέροχο κοκτέιλ σας. Αυτά τα ποτήρια είναι συνήθως 10 έως 16 ουγγιές σε χωρητικότητα.

Γαρνιτούρα Κλαδάκια μέντας

Το άρθρο 4 από τα πιο πιο αγαπημένα κλασσικά cocktail εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Φυσικά όμως πίνεται, αυτοί που το ανακαλύψαν πρώτοι είναι οι Έλληνες και την σκυτάλη πήραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι που τελειοποίησαν την συνταγή. Η τότε συνταγή πλησιάζει την σύγχρονη απόδοση της από τον Dr Pierre Ordinaire που το 1792 στη Val de Traver της Ελβετίας που δημιούργησε ένα υψηλής περιεκτικότητας αλκοολούχο απόσταγμα από γλυκάνισο, μάραθο και φυσικά από αψιθιά.

Η αλήθεια του γιατρού αυτού που έλεγε ότι θεραπεύει πάσα νόσο απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα αφού στην καλύτερη περίπτωση σήμερα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι χρησιμεύει στην πρόληψη της ελονοσίας.

Ο σκεπτικισμός εντάθηκε όταν άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων όπως ο Vincent van Gogh και ο Oscar Wilde μίλαγαν κολακευτικά για τις δήθεν παραισθησιογόνες ιδιότητες που έχει το αψέντι. Οι δοξασίες της πράσινης νεράιδας όπως την αποκαλούσε ο Ordinaire εντάθηκαν το 1906 που το Βέλγιο απαγόρευσε την κατανάλωση του και γιγαντώθηκε το 1908 στην Ελβετία που με την μορφή δημοψηφίσματος έγινε και με την βούλα παράνομη η παραγωγή του.

Μέχρι το 1915 την ετικέτα του «μη νόμιμου» την αποδέχθηκαν κι άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και οι Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής. Η γοητεία της πράσινης νεράιδας βαθμιαία άρχισε και έσβηνε με αποκορύφωμα το 1960 που έπαυσε τελείως η παραγωγή της. Ένα γεγονός που συντέλεσε στην αποδοχή των υποτιθέμενων ψυχοδραστικών ιδιοτήτων που έχει το αψέντι.

Η αρχή του τέλους της δυσφήμησης του πράσινου ποτού ξεκίνησε όταν στην δεκαετία του 1990 άρχισαν να εισάγονται στην βρετανική αγορά, τσέχικα αποστάγματα από αψέντι. Οι δοξασίες επέστρεψαν όταν ξεκίνησαν οι συζητήσεις για την υπέρβαση της περιεκτικότητας του σε μεγάλες ποσότητες σε αλκοόλ.

Αποτέλεσμα αυτού, ήταν η αυστηρή νομοθέτηση που οριοθετεί ότι αιθυλική αλκοόλη πρέπει να κυμαίνεται από 45 μέχρι 74% .

Η συνέχεια της αμφισβήτησης ήρθε όταν στην παραδοσιακή παρασκευή της νεράιδας (νερό, μαύρη ζάχαρη) προστέθηκε στην σύγχρονη εκδοχή της, το άναμμα του κύβου της ζάχαρης. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν σε πολλές περιπτώσεις η δημιουργία φωτιάς λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ αλλά και της πλήρους απελευθέρωσης όλων των ουσιών που έχει το αψέντι, όπως γλυκάνισο και μάραθο όπου για πολλούς συνωμοσιολόγους είναι σήμα κατατεθέν αφροδισιακών ή παραισθησιογόνων ιδιοτήτων.

Η Αρτεμισία, το αψίνθιο, σαν ποτό μπορεί να είναι συνάμα δυνατό και ρωμαλέο αλλά έρχεται μαζί με πολλά ψέματα αλλά και μία αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την θυϊόνη.
Η θυϊόνη είναι πρώτη ύλη του αιθέριου ελαίου της αψιθιάς που είναι μία νευροτοξίνη, που μόνο σε μεγάλες δόσεις προκαλεί σπασμούς που οδηγούν σε επιληπτικές κρίσεις. Για αυτό θεσπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση ανώτερο όριο αυτής της ουσίας, με αποτέλεσμα την μηδενική επικινδυνότητα του.

Ένα ακόμα απόσταγμα που η φήμη του ακολουθείται από μυθεύματα δεν είναι άλλη από την γνωστή μας κεντροαμερικάνα κυρία την Τεκίλα. Το μοναδικό αυτό προϊόν οφείλεται στην απόσταξη της μπλε αγαύης που ξεκίνησε στα μέσα του 17 αιώνα στο Μεξικό.

Ο πρώτος μύθος αφορά το διάσημο πλέον σκουλήκι. Κάποιοι παραγωγοί χρησιμοποίησαν ένα σκουλήκι ονόματι gusano πετώντας το μέσα στο μπουκάλι επίτηδες μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Αυτό το υποτυπώδες αλλά και επιτυχημένο marketing όπως αποδείχθηκε, γέννησε ένα τόσο ισχυρό μύθευμα, που οδήγησε ορισμένους να καταναλώνουν τεκίλα τρώγοντας σκουλήκια.

Ο δεύτερος μύθος που κυκλοφορεί είναι ότι η μπλε αγαύη είναι κάκτος. Η αγαύη δεν είναι κάκτος αν και μοιάζει. ‘Εχει έναν εντελώς διαφορετικό κύκλο ζωής με αποτέλεσμα να κατατάσσεται σαν διαφορετικό είδος φυτού. Μάλιστα από τα 136 είδη αγαύης μόνο η μπλε ή αλλιώς τεκιλιάνα μπορεί να μας δώσει αυτό το απόσταγμα.

Οι αλήθειες και τα ψέματα πρέπει να σταματάνε όταν δύο από τα πιο ιδιαίτερα αποστάγματα μπαίνουν στο ποτήρι μας. Με λίγα λόγια όταν «η απόλαυση έρχεται οι μύθοι πρέπει να φεύγουν».

Το άρθρο Οι αλήθειες της πράσινης νεράιδας και τα ψέματα της μπλε αγαύης εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

H Margarita χτυπιέται στο shaker ως επί το πλείστον και σουρώνεται είτε απευθείας στο ομώνυμο ποτήρι είτε με πάγο σε ένα ποτήρι old fashioned. Μπορεί επίσης να χτυπηθεί με πάγο σε blender και να σερβιριστεί ως frozen Margarita.

Η Margarita ήταν δημοφιλής στις αρχές του 20ου αιώνα όπως καταδεικνύει η έκδοση 19ης Ιουλίου 1939 του περιοδικού Albuquerque Journal που περιγράφει τη Μαργαριτα ως «πανταχού παρούσα», ενώ η πρώτη συγκεκριμένη αναφορά για ένα ποτό Tequila Daisy (Daisy στα Αγγλικά είναι η Μαργαρίτα) εμφανίστηκε στο Moville Mail στις 23 Ιουλίου 1936 (σελ. 4) σε ένα άρθρο με τίτλο “Graham’s Sightseeing”. Ο Τζέιμς Γκράχαμ ήταν εκδότης και ιδιοκτήτης εφημερίδας και αφηγείται την επίσκεψή του στην Τιχουάνα του Μεξικό.

Υπήρξαν πολλοί που διεκδίκησαν την πατρότητα ή τη μητρότητα του Cocktail αυτού χωρίς να μπορεί κανείς να πει ποιος λέει αλήθεια.

1. Ο Vernon Underwood ήταν πρόεδρος της Young’s Market Company, η οποία τη δεκαετία του 1930 είχε αρχίσει να διανέμει την Cuervo tequila στην Αμερική. Λέγεται ότι ζήτησε από τον Johnny Durlesser, επικεφαλής μπάρμαν του Tail O ‘The Cock στο Λος Άντζελες, να δημιουργήσει κάτι χρησιμοποιώντας το νεοαποκτηθέν εισαγόμενο απόσταγμα του, και στη συνέχεια ονόμασε το νέο ποτό ορμώμενος από τη σύζυγό του Μαργαρίτα.

2. Η Sara Morales, ειδική στη λαϊκή παράδοση του Μεξικό, ισχυρίστηκε ότι η Μαργαρίτα δημιουργήθηκε το 1930 από την Doña Bertha, ιδιοκτήτρια του Bertha’s Bar στο Taxco του Μεξικό.

3. Ο Daniel “Danny” Negrete λέγεται ότι δημιούργησε το ποτό το 1936 όταν ήταν διευθυντής του Garci Crespo Hotel στην Puebla του Μεξικό. Στην κοπέλα του, τη Μαργαρίτα, προφανώς άρεσε το αλάτι στα ποτά της και η ιστορία λέει ότι δημιούργησε το ποτό για αυτήν ως δώρο. Το 1944 ο Ντάνι μετακόμισε στην Τιχουάνα του Μεξικού και έγινε μπάρμαν στην Agua Caliente, ένα μέρος που ισχυρίζεται ότι είναι η γενέτειρα της Μαργαρίτα.

4. Ο Francisco “Pancho” Morales είπε ότι δημιούργησε τη Μαργαρίτα ενώ εργαζόταν σε ένα μπαρ που ονομάζεται Tommy’s Place στο Ciudad Juarez του Μεξικό, ενώ του ζητήθηκε να φτιάξει ένα “Magnolia” στις 4 Ιουλίου 1942.

5. Ο Carlos “Danny” Herrera λέγεται επίσης ότι δημιούργησε το κοκτέιλ το 1947 ή το 1948 στο μπαρ Rancho La Gloria στο Rosarito του Μεξικό, για μια ηθοποιό που ονομαζόταν Marjorie King και δεν έπινε παρά μόνο τεκίλα. Πρόσθεσε Cointreau και lime, καθώς και αλάτι στο χείλος, πράγμα που τράβηξε την προσοχή των ανθρώπων στο μπαρ και ζήτησαν κι αυτοί το ίδιο. Στη συνέχεια ονόμασε τη δημιουργία του Margarita, το πλησιέστερο ισπανικό όνομα στην Marjorie.

6. Η Margaret Sames διοργάνωσε χριστουγεννιάτικο πάρτι στο Acapulco του Μεξικό, το 1948, όπου λέγεται ότι δημιούργησε την πρώτη Μαργαρίτα. Δεν το σκέφτηκε ποτέ ξανά μέχρι ένα άλλο ταξίδι της, όταν πετούσε στο Σαν Αντόνιο από το αεροδρόμιο του Ακαπούλκο και είδε ένα μπαρ να διαφημίζει το «Margarita’s Drink», ένα κοκτέιλ με ακριβώς τα ίδια συστατικά με το δικό της.

Ποιος από όλους λέει αλήθεια δεν μπορεί να πει κανείς. Αυτό που σίγουρα μπορεί να πει κάποιος είναι οτι η Margarita παραμένει διαχρονική αξία. Θα το βρεις στα high end bars αλλά και στις πιο περιθωριακές τρύπες που σερβίρουν ποτό. Εχει μια αδυσώπητη απλότητα, που αν ανατρέψεις την ισορροπία των συστατικών, η μαγεία καταστρέφεται.

Margarita Cocktail

Σερβίρεται σε: Coupette

Γαρνιτούρα: Αλάτι στο χείλος του ποτηριού και μία σφήνα από lime

Πώς φτιάχνεται: Χτυπήστε όλα τα συστατικά στο shaker με πάγο και σουρώστε σε παγωμένο ποτήρι.

◉ 45 ml Blanco tequila (100% agave)

◉ 22.5 ml Triple sec liqueur (40%)

◉ 22.5 ml Χυμός από lime

◉ 5 ml Σιρόπι αγαύης

◉ 4 drop Margarita Bitters (Προαιρετικά)

Προτείνεται να μπει σε Margarita glass

Το άρθρο Μια Margarita και πολλοί μνηστήρες να τη διεκδικούν εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.