Τα χρήματα που εξοικονόμησε μοιράστηκαν στους 120 ανθρώπους του, τους συνεργάτες του, οι οποίοι επί τρία συναπτά έτη είδαν το εισόδημά τους να αυξάνεται κατά 20% ετησίως (!). Όμως αυτό δεν του έφτανε. Το 2015, σε μια κίνηση που συντάραξε συθέμελα τα social media και τον επιχειρηματικό κόσμο, καθιέρωσε ελάχιστο μισθό 70.000 δολάρια το χρόνο, ένα ποσό που για ορισμένους υπαλλήλους ήταν το διπλάσιο από όσα έπαιρναν μέχρι τότε.

Την επόμενη μέρα έγινε αποδέκτης 4.500 βιογραφικών, ενώ πολλοί από τους υπαλλήλους του έβαλαν τα κλάματα… Τότε χλευάστηκε από τον Τύπο αλλά και από συναδέλφους του, που προεξοφλούσαν την κατάρρευση της εταιρείας του. Όμως όλοι τους διαψεύστηκαν.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά:
Πριν από 6 χρόνια, τέτοια μέρα, αύξησα τον ελάχιστο μισθό της εταιρείας μου στα 70.000 δολάρια. Το Fox News με αποκάλεσε σοσιαλιστή του οποίου οι εργαζόμενοι θα ήταν σύντομα σε ουρές για ψωμί. Από τότε τα έσοδά μας τριπλασιάστηκαν, είμαστε case study του Harvard Business School.

Μέχρι προ πανδημίας, το 20% των συνεργατών του είχε αποπληρώσει τις δανειακές του υποχρεώσεις, διπλασιάστηκε ο αριθμός όσων εγκαινίασαν αποταμιευτικό πρόγραμμα, ενώ ένα 10% μπόρεσε να αγοράσει μετρητοίς το πρώτο του σπίτι. Μάλιστα, χαριτολογώντας είπε ότι «από τις δύο γέννες το χρόνο φθάσαμε τις 40».

Τα δε έσοδα της εταιρείας του τριπλασιάστηκαν, το πελατολόγιο διπλασιάστηκε (η εταιρεία που δραστηριοποιείται στο χώρο των πιστωτικών καρτών διατείνεται ότι έχει τη μεγαλύτερη πιστότητα, 95%, πολύ πάνω από τον μ.ό. του κλάδου), ενώ το employee turnover περιορίστηκε στο μισό, απόρροια αυτής της προσέγγισης αλλά και της θετικής δημοσιότητας που προκλήθηκε.

Η πανδημία, ωστόσο, έριξε την Gravity Payments στο καναβάτσο, καθώς έχασε το 55% των εσόδων της. Τότε οι εργαζόμενοι έβαλαν πλάτη να την σώσουν, μειώνοντας το μισθό τους για να καταστεί η εταιρεία ξανά βιώσιμη. Το κατάφεραν, και μόλις τα έσοδα άρχισαν και πάλι να αυξάνονται, το αφεντικό τούς έδωσε πίσω τη διαφορά του μισθού. Εκείνοι του έκαναν δώρο ένα Tesla. Εκείνος τους έκανε ακόμα μια αύξηση.

Τους «συνεργάτες» σου δεν τους ρίχνεις στη μοιρασιά, αλλά τους σέβεσαι, νοιάζεσαι γι’ αυτούς, πορεύεσαι μαζί τους, τους επιβραβεύεις, τους αγαπάς. Και αυτοί θα στο ανταποδώσουν (reciprocity principle).

Διότι, κάποιοι όντως επενδύουν με πράξεις στο ανθρώπινο δυναμικό. Και έτσι προκύπτει μια win-win κατάσταση. Όλοι οι άλλοι παραμένουν στα λόγια (“εδώ είμαστε μια οικογένεια, μπλα, μπλα, μπλα)”.

Το άρθρο Dan Price: Ο CEO που έβαλε πρώτα τους ανθρώπους εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

«Δεν ξέρω», απάντησε ο διευθυντής. «Έχω καλοπιάσει τους άντρες, τους έχω πιέσει, τους έχω βρίζει, τους έχω απειλήσει. Αλλά τίποτα δεν πιάνει. Απλώς δεν είναι παραγωγικοί».

Αυτή η συζήτηση έγινε στο τέλος της ημέρας, λίγο πριν από την έναρξη της νυχτερινής βάρδιας. Ο Charles Schwab ζήτησε από τον διευθυντή ένα κομμάτι κιμωλία και, στη συνέχεια, απευθυνόμενος στον πλησιέστερο εργάτη, ρώτησε: «Πόσες “φορτώσεις” έκανε η βάρδια σας σήμερα;»

«Έξι», απαντάει αυτός.

Χωρίς άλλη λέξη, ο Schwab έγραψε με κιμωλία ένα ευμεγέθες εξάρι στο πάτωμα και απομακρύνθηκε.

Όταν ήρθε η νυχτερινή βάρδια, πρόσεξε το νούμερο «6» και ρώτησε τι σήμαινε.

«Το μεγάλο αφεντικό ήταν εδώ σήμερα», είπαν οι άνθρωποι της ημέρας. «Μας ρώτησε πόσες “φορτώσεις” κάναμε και του είπαμε έξι. Το έγραψε με κιμωλία στο πάτωμα».

Το επόμενο πρωί ο Schwab περπάτησε ξανά μέσα στο μύλο. Η νυχτερινή βάρδια είχε σβήσει το «6» και το είχε αντικαταστήσει με ένα μεγάλο «7».

Όταν η πρωινή βάρδια πήγε για δουλειά το επόμενο πρωί, είδε ένα μεγάλο «7» με κιμωλία στο πάτωμα. Η πρωινή βάρδια έβαλε τα δυνατά της… Οταν έφυγαν εκείνο το βράδυ, άφησαν πίσω τους ένα τεράστιο, καμαρωτό «10».

Σύντομα, αυτός ο μύλος, που είχε μείνει πίσω στην παραγωγή, έβγαζε περισσότερη δουλειά από οποιονδήποτε άλλο μύλο του εργοστασίου».

Η παρέμβαση του Schwab, αν και αμελητέα, είχε τόσο μεγάλο αποτέλεσμα για διάφορους λόγους. Πρώτον, παρείχε στην ομάδα αναγνώριση των προσπαθειών της από τον ανώτερο ηγέτη. Αφετέρου, παρείχε μια πρόκληση, έναν μετρήσιμο στόχο που έπρεπε να επιτύχει προκειμένου να κερδίσει.

Το άρθρο Charles Schwab. Πώς εκτόξευσε την παραγωγικότητα του προσωπικού του; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

• Μέθοδος Παραγωγής: Η παραδοσιακή μέθοδος παραγωγής σαμπάνιας είναι χρονοβόρα και περίπλοκη. Η δεύτερη ζύμωση στη φιάλη και ο χρόνος παλαίωσης σε κάθειρξη συνεισφέρουν στην ποιότητα, αλλά και στην αύξηση του κόστους παραγωγής.
• Ποικιλίες Σταφυλιών: Ορισμένες σαμπάνιες χρησιμοποιούν εξαιρετικά ποιοτικές ποικιλίες σταφυλιών, όπως Chardonnay, Pinot Noir και Pinot Meunier, οι οποίες είναι συχνά πιο δαπανηρές.
• Περιορισμένη Παραγωγή: Ορισμένες υψηλής ποιότητας σαμπάνιες παράγονται σε περιορισμένες ποσότητες, αυξάνοντας τη ζήτηση.
• Χρόνος Παλαίωσης: Η παλαίωση απαιτεί χώρο, χρόνο και άτομα. Αυτό από μόνο του ανεβάζει την τιμή.
• Ειδικές Ετικέτες και Εκδόσεις: Ορισμένες σαμπάνιες κυκλοφορούν ως ειδικές εκδόσεις ή περιορισμένες φιάλες με πρόσθετα χαρακτηριστικά, προσθέτοντας στην αξία τους.

Η συνδυασμένη επίδραση όλων αυτών των παραγόντων συνήθως οδηγεί σε υψηλές τιμές για ορισμένες σαμπάνιες. Ας δούμε λοιπόν ποιες είναι οι πιο ακριβές σαμπάνιες στον κόσμο

1. 2013 Taste Of Diamonds 1.900.000€

Αυτή η σαμπάνια είναι ένα μείγμα από Grand Cru, Chardonnay, Pinot Noir και Pinot Meunier με μια λουλουδάτη και κρεμώδη υφή που είναι εξαιρετικά αναζωογονητική. Πολλές άλλες σαμπάνιες προσφέρουν παρόμοιες γεύσεις και εμπειρίες ποτού, οπότε γιατί η αστρονομική τιμή;

Το διακριτικό χειροποίητο λογότυπο από μασίφ χρυσό 18 καρατίων σε συνδυασμό με ένα άψογο λευκό διαμάντι 19 καρατίων στο κέντρο είναι ο κύριος λόγος. Ένας κρύσταλλος Swarovski μπαίνει στην ίδια θέση σε φθηνότερες εκδόσεις, κοντά στα $211.00

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι το μπουκάλι δημιουργήθηκε από τον Alexander Amosu, τον διάσημο Βρετανό-Νιγηριανό σχεδιαστή ειδών πολυτελείας.

2. 2013 Armand De Brignac Rose 30Lt Midas  252.300€

Τα γιγάντια μπουκάλια σαμπάνιας συνδέονται συχνά με τους ράπερ, και ο Jay Z είναι ένας από αυτούς που έχουν σπαταλήσει πολλά χρήματα σε σαμπάνιες. Κάποτε παρήγγειλε ένα τέτοιο μπουκάλι Armand de Brignac Rose των 30 λίτρων Midas του 2013. Το συγκεκριμένο μπουκάλι ισοδυναμεί με 40 μπουκάλια σαμπάνιας και ζυγίζει πάνω από 40 κιλά.

3. 2011 Armand De Brignac 15Lt  82.500€

Η σαμπάνια αυτή βγαίνει σε φιάλη των 15 λίτρων και ο Jay Z είναι ο ιδιοκτήτης αυτού του brand! Πωλούνται σε αδιαφανή μεταλλικά μπουκάλια. Οι Armand de Brignac φέρουν το διακριτικό λογότυπο ενός άσσου μπαστούνι από κασσίτερο στις ετικέτες τους

4. Dom Perignon Rose 1959 – 85.000€

Αυτό είναι ένα πολύ σπάνιο μπουκάλι και πουλήθηκε σε μια δημοπρασία στη Νέα Υόρκη. Η προέλευσή του ήταν το κτήμα ενός πλούσιου μεσίτη ακινήτων και λέγεται ότι είναι η πιο ακριβή Dom Perignon που πουλήθηκε ποτέ.

5. Perrier-Jouët Brut Millésimé 1874 – 78.000€

Η Perrier-Jouët Brut Millésimé 1874 πωλήθηκε στον οίκο Christie’s στις 2 Δεκεμβρίου 2021, για 55.815 δολλάρια. Αυτή η σαμπάνια κυκλοφόρησε το 1811 όταν ο Pierre-Nicolas Perrier και η Rose-Adélaïde Jouët παντρεύτηκαν.

Image By freepik

Το άρθρο Ακριβές σαμπάνιες – Οι 5 ακριβότερες στον κόσμο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τι είναι το Experiential Dining;
Το βιωματικό βιωματικό φαγφητό έχει να κάνει με την αμφισβήτηση των συνηθισμένων προσδοκιών και τη δημιουργία μοναδικών και αξέχαστων στιγμών μέσω ευρηματικών μενού, εκκεντρικής ή θεματικής διακόσμησης, θεατρικών παραστάσεων, μοναδικών τοποθεσιών και δραστηριοτήτων.

Μερικές φορές το φαγητό έρχεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με άλλες πτυχές της εμπειρίας που στοχεύουν να εκπλήξουν και να ευχαριστήσουν τους πελάτες. Από καφετέριες με γάτες που αφήνουν τους επισκέπτες να απολαύσουν ένα φλιτζάνι καφέ παίζοντας με τα ζώα, μέχρι το να τρώνε στο σκοτάδι για να μιμηθούν την εμπειρία ζωής των ατόμων με προβλήματα όρασης, αυτές οι εμπειρίες φαίνονται να σπάνε τα πρότυπα της τυπικής γευστικής εμπειρίας.

Η εξέλιξη του Experiential Dining.
Ενώ το βιωματικό φαγητό κυκλοφορούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εδώ και αρκετά χρόνια, τα βιωματικά εστιατόρια θεωρήθηκαν αρχικά σαν μια παροδική τάση που θα κρατούσε για λίγο. Αλλά τώρα, με την άνοδο των pop-up εστιατορίων και τον αυξανόμενο ανταγωνισμό, οι εστιάτορες έχουν συνειδητοποιήσει τη σημασία του να προσφέρουν κάτι πραγματικά μοναδικό για την κάλυψη αυτής της διαρκούς ζήτησης από το κοινό.

Σύμφωνα με μια έρευνα από το Eventbrite, το 75% των θαμώνων θα πλήρωνε περισσότερα χρήματα για μια μοναδική εμπειρία. Το 76%  θα επιθυμούσε μια ιδιαίτερη τοποθεσία, το 84% θέλει ένα πρωτοποριακό μενού ή θέμα και το 74% αναζητά μια διαφορετική εμπειρία γενικότερα.

Τύποι εστιατορίων του Experiential Dining
Το βιωματικό φαγητό δεν έχει μια ενιαία προσέγγιση. Μπορεί να το βρει κανείς με τρόπους που δεν είχε φανταστεί. Υπάρχουν, ωστόσο, κάποιοι πιο συνηθισμένοι τύποι βιωματικών εστιατορίων.

Chef’s Table – Τραπέζι του σεφ: Το τραπέζι του σεφ είναι μια γευστική εμπειρία όπου οι πελάτες κάθονται στην κουζίνα ή κοντά στην κουζίνα, έχοντας την ευκαιρία να αλληλεπιδρούν με τον σεφ και να παρακολουθούν την προετοιμασία των γευμάτων τους. Παρέχει μια άποψη στην πρώτη σειρά της μαγειρικής διαδικασίας.

Interactive Dining – Διαδραστικό δείπνο: Οι διαδραστικές γευστικές εμπειρίες περιλαμβάνουν τους πελάτες στη διαδικασία προετοιμασίας του γεύματος. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει εμπειρίες DIY μπάρμπεκιου, hotpot ή παρασκευής σούσι, όπου οι επισκέπτες μαγειρεύουν το φαγητό τους στο τραπέζι.

Pop-up Restaurants – Αναδυόμενα εστιατόρια: Τα αναδυόμενα εστιατόρια είναι προσωρινές εγκαταστάσεις που μπορούν να στηθούν σε ασυνήθιστες τοποθεσίες, όπως στέγες, εγκαταλειμμένες αποθήκες ή ακόμα και στη μέση ενός δάσους. Συχνά διαθέτουν μοναδικά θέματα και μενού.

Immersive Dining Theatre – Καθηλωτικές θεατρικές παραστάσεις: Ορισμένα εστιατόρια συνδυάζουν το φαγητό με θεατρικές παραστάσεις, όπου οι επισκέπτες γίνονται μέρος μιας ιστορίας ή μιας αφήγησης ενώ απολαμβάνουν το γεύμα τους.

Underwater Dining – Υποβρύχιο γεύμα: Τα εστιατόρια που βρίσκονται υποβρύχια ή με θέα στο νερό προσφέρουν μια μοναδική και καθηλωτική εμπειρία, καθώς οι επισκέπτες μπορούν να παρατηρήσουν τη θαλάσσια ζωή απολαμβάνοντας το γεύμα τους.

Farm-to-Table Dining – Από το αγρόκτημα στο τραπέζι: Τα εστιατόρια αυτά επικεντρώνονται στο σερβίρισμα τοπικών και εποχιακών συστατικών, συχνά με μεγάλη έμφαση στην υγεία, την καθαρότητα από χημικά και την άμεση σύνδεση με την πηγή του φαγητού.

Dark Dining – Φαγητό στο απόλυτο σκοτάδι: Τα εστιατόρια Dark Dining έχουν σχεδιαστεί για να βιώνει το κοινό, το απόλυτο σκοτάδι, ενισχύοντας την αίσθηση της γεύσης και του αρώματος ενώ προκαλούν τους πελάτες να αναγνωρίσουν και να απολαύσουν τις γεύσεις χωρίς τη βοήθεια της όρασης.

Themed Restaurants – Θεματικά εστιατόρια: Τα θεματικά εστιατόρια σχεδιάζονται για να παρέχουν την αίσθηση από συγκεκριμένα θέματα, όπως ιστορικές εποχές, πολιτιστικές εκφάνσεις ή φανταστικούς κόσμους. Συχνά ενσωματώνουν διακόσμηση, μουσική και ψυχαγωγία για να δημιουργήσουν μια καθηλωτική ατμόσφαιρα.

Outdoor Dining Experiences – Φαγητό στη φύση: Το δείπνο κάτω από τα αστέρια, στη μέση ενός δάσους ή στην κορυφή ενός βουνού μπορεί να προσφέρει μια μοναδική και αξέχαστη εμπειρία που συνδέει τους επισκέπτες με τη φύση.

Artistic Dining – Καλλιτεχνική εστίαση: Οι καλλιτεχνικές γευστικές εμπειρίες συνδυάζουν τη μαγειρική τέχνη με την εικαστική τέχνη, συχνά με βρώσιμη τέχνη και περίπλοκη επένδυση για να δημιουργήσουν οπτικά εντυπωσιακά πιάτα.

Culinary Workshops – Εργαστήρια Μαγειρικής: Ορισμένα εστιατόρια προσφέρουν εργαστήρια ή μαθήματα μαγειρικής, επιτρέποντας στους πελάτες να μάθουν τεχνικές μαγειρικής και να προετοιμάσουν τα δικά τους γεύματα με την καθοδήγηση ενός σεφ.

Multi-Sensory dining – Πολυαισθητηριακή εστίαση: Αυτός ο τύπος γευστικής εμπειρίας ενσωματώνει διάφορα στοιχεία. Για παράδειγμα, η επιλογή της μουσικής, του φωτισμού, του στησίματος του τραπεζιού, ακόμη και η εμφάνιση του φαγητού και των ποτών μπορεί να σχεδιαστεί σχολαστικά για να ενισχύσει το θέμα και τη συνολική ατμόσφαιρα.

Το φαγητό είναι ένα μέρος της εμπειρίας κάπου μεταξύ 50-60%. Τα υπόλοιπα που μετράνε είναι η διάθεση, η ατμόσφαιρα, η μουσική, το συναίσθημα, το σχέδιο. Η αρμονία δηλαδή ανάμεσα σε αυτό που έχεις στο πιάτο και σε αυτό που περιβάλλει το πιάτο. – Chef Alain Ducasse

Πλεονεκτήματα του Experiential Dining
Το βιωματικό φαγητό προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα τόσο για τα εστιατόρια όσο και για το κοινό τους. Αυτά τα πλεονεκτήματα συμβάλλουν στην αυξανόμενη δημοτικότητά του. Μερικά από τα βασικά οφέλη του βιωματικού δείπνου περιλαμβάνουν:

Αξέχαστες εμπειρίες: Το βιωματικό δείπνο δημιουργεί αξέχαστες στιγμές για τους πελάτες. Ξεπερνά την εμπειρία του παραδοσιακού εστιατορίου, κάνοντας κάθε επίσκεψη μοναδική και αφήνοντας μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην αφοσίωση των πελατών και σε θετικές συστάσεις από στόμα σε στόμα.

Διαφοροποίηση: Τα εστιατόρια που προσφέρουν βιωματικό φαγητό μπορούν να ξεχωρίσουν σε μια ανταγωνιστική αγορά. Τα μοναδικά θέματα, τα καθηλωτικά περιβάλλοντα και τα δημιουργικά στοιχεία, τα βοηθούν να ξεχωρίζουν από τα παραδοσιακά εστιατόρια, προσελκύοντας μια διαφορετική βάση πελατών.

Αυξημένα έσοδα: Το βιωματικό φαγητό συχνά έχει υψηλότερες τιμές για τη μοναδική εμπειρία που προσφέρει. Οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να πληρώσουν περισσότερα για μια εμπειρία που συνδυάζει ψυχαγωγία, καινοτομία και φαγητό, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν τα έσοδα και την κερδοφορία ενός εστιατορίου.

Μεγαλύτερος μέσος όρος παραμονής: Οι πελάτες τείνουν να περνούν περισσότερο χρόνο στα βιωματικά περιβάλλοντα, καθώς ασχολούνται με τα διάφορα στοιχεία της εμπειρίας αυτής. Αυτό οδηγεί σε αυξημένους μέσους όρους κατά κεφαλήν και υψηλότερες πωλήσεις ανά τραπέζι γενικότερα.

Ευκαιρίες για δωρεάν διαφήμιση: Η μοναδικότητα του βιωματικού δείπνου το καθιστά άξιο για προβολή στις ειδήσεις και στα περιοδικά αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα εστιατόρια μπορούν να επωφεληθούν από αυτό, δημιουργώντας θόρυβο και προσελκύοντας τα μέσα ενημέρωσης, πράγμα το οποίο μπορεί να μεταφραστεί σε δωρεάν μάρκετινγκ και αυξημένη προβολή.

Δημιουργικότητα και καινοτομία: Το βιωματικό φαγητό ενθαρρύνει τη δημιουργικότητα στο σχεδιασμό μενού, την παρουσίαση φαγητού και τη συνολική ανάπτυξη της ιδέας. Οι σεφ και οι εστιάτορες μπορούν να πειραματιστούν με νέες γεύσεις, τεχνικές και συστατικά που ταιριάζουν με το θέμα, δημιουργώντας ενθουσιασμό τόσο στο προσωπικό της κουζίνας όσο και στο προσωπικό του σέρβις.

Στοχευμένο κοινό: Οι θεματικές γαστρονομικές εμπειρίες μπορούν να σχεδιαστούν για να εξυπηρετούν συγκεκριμένο κοινό-στόχο ή εξειδικευμένες αγορές. Αυτό επιτρέπει στα εστιατόρια να προσελκύουν επισκέπτες που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το θέμα, είτε αυτό σχετίζεται με την ιστορία, τον πολιτισμό ή ένα συγκεκριμένο χόμπι.

Ευελιξία: Οι βιωματικές ιδέες μπορούν να προσαρμοστούν και να αλλάξουν με την πάροδο του χρόνου, επιτρέποντας στα εστιατόρια να διατηρήσουν την εμπειρία φρέσκια και να δημιουργήσουν εξελισσόμενες γεύσεις και τάσεις.

Δημιουργία νέων γνωριμιών: Η δημιουργία και η εκτέλεση μιας βιωματικής ιδέας για φαγητό συχνά περιλαμβάνει τη συνεργασία μεταξύ σεφ, σχεδιαστών, συμβούλων και άλλων επαγγελματιών. Αυτό μπορεί να ενισχύσει τη δημιουργία νέων γνωριμιών και τη δημιουργική συνέργεια στο προσωπικό του εστιατορίου.

Εκπαίδευση και Πολιτιστική Εξερεύνηση: Ορισμένες βιωματικές γευστικές εμπειρίες στοχεύουν να εκπαιδεύσουν τους πελάτες για συγκεκριμένους πολιτισμούς, κουζίνες ή ιστορικές περιόδους. Αυτό μπορεί να ενισχύσει την εκπαιδευτική πτυχή της εστίασης και να διευρύνει τους ορίζοντες των επισκεπτών.

Το μέλλον της εστίασης είναι ένα μέλλον απεριόριστης δημιουργικότητας και αισθητηριακής εξερεύνησης, μια διαρκής απόδειξη της σύνδεσης του ουρανίσκου και της τέχνης της κουζίνας. Με την βιωματική εστίαση υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας, ότι η απόλαυση του φαγητού δεν αφορά μόνο τη διατροφή. αφορά τις ιστορίες, τις αναμνήσεις και τις συνδέσεις που δημιουργούμε μέσω του φαγητού που μοιραζόμαστε.

Hero photo by: vecstock

Το άρθρο Experiential Dining – Φαγητό και βιωματική εμπειρία εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τα τουριστικά σκάφη επισκέπτονται κυρίως τον κόλπο με ένα σύγχρονο ναυάγιο της φορτηγίδας ‘Αλόννησος’ η οποία κάποτε μετέφερε τις προμήθειες της Αλοννήσου και σήμερα βρίσκεται μισοβυθισμένη στην ακτή.

Στο στενό μεταξύ Αλοννήσου – Περιστέρας, βρέθηκε το σημαντικότερο ναυάγιο των κλασσικών χρόνων, μιας εμπορικής φορτηγίδας με περισσότερους από 4.000 οινο-αμφορείς.

Ο επισκέψιμος υποβρύχιος αρχαιολογικός χώρος στη θάλασσα ανοιχτά του νησιού της Αλοννήσου, το Ναυάγιο Περιστέρα, έχει ανοίξει για το κοινό από τον Ιούνιο του 2021

Το ναυάγιο της Περιστέρας βρίσκεται σε βάθος από 22 έως 33 μέτρα και θεωρείται ως το μεγαλύτερο ναυάγιο της Κλασικής Περιόδου και το πιο σημαντικό αρχαίο ναυάγιο στον κόσμο. Κατά πάσα πιθανότητα, το πλοίο ήταν Αθηναϊκό έμπορικό, φορτωμένο με 4.000 αμφορείς και είχε διαστάσεις περίπου 25 μέτρα μήκος και 10 μέτρα πλάτος, ενώ βυθίστηκε το 425-400 π.Χ.

Όσον αφορά τις προοπτικές της επόμενης ημέρας, σχετικά με τον κατάδυτικό τουρισμό στο νησί, ο δήμαρχος Αλοννήσου έθεσε ως κορυφαία προτεραιότητα την ανάγκη αξιοποίησης και λειτουργίας των άλλων έξι ναυαγίων της Αλοννήσου και πιθανώς ορισμένων πρόσθετων που δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί.

Σε αυτό το μοναδικό καταδυτικό περιβάλλον, οι δύτες θα μπορούν να δουν μια σειρά ναυαγίων σε ένα πλήρες πρόγραμμα επτά έως δέκα ημερών που είναι εφάμιλλο άλλων σπουδαίων προορισμών στον κόσμο.

Ο στόχος πρέπει να είναι η δημιουργία του πρώτου υποβρύχιου αρχαιολογικού πάρκου στην Ελλάδα, το οποίο θα βρίσκεται στο μεγαλύτερο φυσικό θαλάσσιο πάρκο στην Ευρώπη, – δήλωσε ο δήμαρχος του νησιού Πέτρος Βαφίνης.

Το άρθρο Ναυάγιο Περιστέρας – Το πρώτο υποθαλάσσιο μουσείο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Το Πανεπιστήμιο παρουσίασε έρευνα που δείχνει ότι η παραγωγή και η κατανάλωση κρασιού στην Ευρώπη προέρχεται από την προϊστορική Ελλάδα.

Χιλιάδες αρχαίοι σπόροι και ρόγες σταφυλιών βρέθηκαν σε αρχαίο οίκημα της περιοχής των Φιλίππων, το περιεχόμενο του οποίου διατηρήθηκε στα χαλάσματα μιας πυρκαγιάς που ξέσπασε το 4300 π.Χ.

Το Τμήμα Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διεξάγει αρχαιοβοτανική έρευνα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Η έρευνα ξεκίνησε με τη χρήση αρχαιολογικής επίπλευσης, μιας αρχαιοβοτανικής τεχνικής δειγματοληψίας όπου μια αρχαιολογική εναπόθεση τοποθετείται σε μια δεξαμενή επίπλευσης με νερό που διαλύει την εναπόθεση μέχρι κομμάτια φυτών και άλλου υλικού να επιπλεύσουν στην επιφάνεια.

Το παλαιότερο κρασί στην Ευρώπη είναι στην Ελλάδα

Η Σουλτάνα-Μαρία Βαλαμώτη, καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας, διευθύντρια του Εργαστηρίου Διεπιστημονικής Έρευνας Αρχαιολογίας / ΕΔΑΕ και του Εργαστηρίου PlantCult στο Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας και Καινοτομίας του ΑΠΘ, είπε:

Αυτά τα πρώτα βήματα ήταν το σημείο εκκίνησης για τα σημερινά ευρήματα. Τόνοι χώματος έχουν υποστεί επεξεργασία με τη μέθοδο της επίπλευσης και μια ποικιλία αρχαιολογικών χώρων έχουν ήδη ερευνηθεί ή βρίσκονται υπό αρχαιοβοτανική έρευνα. Χάρη στη δουλειά που έγινε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, αυτά τα δεδομένα, που συχνά παραμελούνται από την έρευνα, παρέχουν πληθώρα πληροφοριών για την κοινωνική και οικονομική οργάνωση στη βόρεια Ελλάδα, τις καθημερινές δραστηριότητες των ανθρώπων, τις γεωργικές τους πρακτικές, καθώς και συγκεκριμένες συμβολικές δραστηριότητες από την 7η έως την 1η χιλιετία π.Χ.
Το Πανεπιστήμιο ερευνά την προϊστορική Ελλάδα εδώ και δεκαετίες

Για χρόνια το τμήμα διευθυνόταν από τον Γιώργο Χουρμουζιάδη, τον πρώην Ομότιμο Καθηγητή της προϊστορικής αρχαιολογίας, ο οποίος ηγήθηκε ανασκαφών σε πολλούς προϊστορικούς οικισμούς στη Θεσσαλία και τη Μακεδονία.

Το 1992 ξεκίνησε την ανασκαφή του νεολιθικού παραλίμνιου οικισμού στο Δισπηλιό στην Καστοριά. Ανακαλύφθηκαν μυριάδες αντικείμενα, τα οποία περιελάμβαναν κεραμικά, δομικά στοιχεία, σπόρους, οστά, ειδώλια, προσωπικά στολίδια, τρεις φλογέρες (που θεωρούνται οι παλαιότερες στην Ευρώπη) και την πινακίδα του Δισπηλιού.

Η ανακάλυψη της ξύλινης πλάκας ανακοινώθηκε σε συμπόσιο τον Φεβρουάριο του 1994 στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Το παλαιοπεριβάλλον, η βοτανική, οι τεχνικές αλιείας, τα εργαλεία και τα κεραμικά του τόπου δημοσιεύθηκαν ανεπίσημα στο τεύχος Ιουνίου 2000 του Επτάκυκλου, ενός ελληνικού αρχαιολογικού περιοδικού.

Μιλώ και γράφω χρησιμοποιώντας το χώμα ως πρώτη ύλη … αυτό το χώμα δεν είναι παρόμοιο με αυτό που βάζαμε στις γλάστρες μας κάθε φθινόπωρο. Είναι το χώμα ενός παράξενου κήπου, ενός κήπου όπου, χιλιάδες χρόνια πριν, άνθρωποι σαν εμάς, περπατούσαν στα σημάδια του μόχθου, του θυμού και της βιασύνης και της ηρεμίας τους που άφησαν πίσω τους. Άφησαν τα ίχνη της ζωής τους », σημείωσε με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του« Λόγια και Κόμα (Λόγια και Χώμα) .
Ο Χουρμουζιάδης έφυγε από τη ζωή το 2013.

Το άρθρο μεταφράστηκε από το αντίστοιχο ξενόγλωσσο άρθρο του Thomas Kissel στο περιοδικό Greek Reporter

Το άρθρο Το παλαιότερο κρασί στην Ευρώπη ανακαλύφθηκε στην Ελλάδα εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ένα μέλος της παρέας, που δήλωνε ειδήμων του κρασιού, σήκωσε το ποτήρι και αφού ήπιε μια γουλιά, έσπευσε να το αποθεώσει για την «καθαρότητά» του. Αυτό ωστόσο που δεν γνώριζε είναι ότι εκ παραδρομής είχαν πιει το πιο φθηνό κρασί του μενού, αξίας μόλις 18 δολαρίων.

Αυτό το περιστατικό ήρθε να επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα μιας έρευνας σχετικά με το πώς το ύψος της τιμής του κρασιού μπορεί να «χειραγωγήσει» τη γεύση και κατ’ επέκταση την αντιλαμβανόμενη ποιότητα. Μάλιστα, στο πλαίσιο της έρευνας αυτής παρατηρήθηκε ότι ένα φθηνό κρασί είναι πιο «εύπεπτο» όταν οι συμμετέχοντες έχουν ενημερωθεί ότι έχει υψηλότερη τιμή.

Στην εν λόγω έρευνα, 140 συμμετέχοντες είχαν μπροστά τους έξι ποτήρια με κρασί, τα οποία δοκίμαζαν με συγκεκριμένη σειρά. Τα μισά ποτήρια είχαν τρία διαφορετικά κρασιά χωρίς καμία αναφορά στις τιμές τους. Τα υπόλοιπα τρία περιλάμβαναν τρία διαφορετικά κρασιά, ένα χαμηλής, ένα μεσαίας και ένα υψηλής ποιότητας, μαζί με την αντίστοιχη τιμή τους, η οποία ωστόσο συχνά δεν είχε καμία σχέση με την πραγματικότητα (π.χ. σε ορισμένες περιπτώσεις η τιμή ήταν τέσσερις φορές παραπάνω ή χαμηλότερη από την πραγματική).

Όταν η τιμή κρυβόταν, οι συμμετέχοντες δεν έβλεπαν σημαντικές διαφορές. Αντιθέτως, όταν η τιμή εσκεμμένα άλλαζε, είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω, ανάλογα μεταβαλλόταν και η ικανοποίηση των συμμετεχόντων.
Παρόμοιες έρευνες που διενεργήθηκαν κατέδειξαν ακριβώς το ίδιο πράγμα: όταν η τιμή μιας μάρκας κρασιού αυξανόταν, οι συμμετέχοντας απολάμβαναν περισσότερο τη γεύση του… Οι έρευνες αυτές καταδεικνύουν πώς το μάρκετινγκ και δη η τιμολόγηση (ψυχολογική τιμολόγηση εν προκειμένω) «χειραγωγούν» το μυαλό μας.

Το άρθρο Το κρασί έχει καλύτερη γεύση όταν αυξηθεί η τιμή του εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ως τότε, η δανέζικη κουζίνα δεν είχε ακόμη διαμορφώσει χαρακτήρα, όντας μάλλον συνυφασμένη με ανοιχτά σάντουιτς, φτηνό επεξεργασμένο χοιρινό και «κακό ιταλικό», όπως είπε κάποτε ο αρθογράφος και food critic Andrea Petrini.

Πώς όμως ο René Redzepi, μετανάστης από τα Βαλκάνια, κατόρθωσε να επιδράσει τόσο καταλυτικά στη δανέζικη γαστρονομία;

Το εστιατόριο Noma, του οποίου το όνομα προκύπτει από τις λέξεις Nordisk (σκανδιναβικό) και Mad, που σημαίνει φαγητό, βασίστηκε εξ αρχής σε μία φιλοσοφία υπερλοκαλισμού. Έτσι, ο René εστιάζει στην αναζήτηση τοπικών πρώτων υλών, με κύριο στόχο τη διαμόρφωση ταυτότητας στη σκανδιναβική κουζίνα. Το 2004, σε συνεργασία με άλλους chef, καταγράφει «το μανιφέστο της νέας σκανδιναβικής κουζίνας», συνοψίζοντας σε δέκα βασικές αρχές που προωθούν την αγνότητα και την απλότητα των υλικών, την αυθεντικότητα των συνταγών και την αειφόρο ανάπτυξη.

Ταυτόχρονα, συνεργάζεται με τοπικούς παραγωγούς και καινοτομεί στις συνταγές του, πρωτοπορώντας μοναδικά τόσο σε εμφάνιση όσο και σε γεύση. Στα πιάτα του θα βρει κανείς αποξηραμένα βρύα, chorizo φτιαγμένα από συγκάρπια τριανταφυλλιάς, τον δικό μας «γύρο» φτιαγμένο από λαχανικά και τρούφες, λευκές τηγανίτες από ζυμωμένο κριθάρι, miso από κίτρινο δανέζικο αρακά, σούπες και μυρωδικά «φυτεμένα» σε βρώσιμη γλάστρα, αλάτι γινωμένο από φύκια της ακτογραμμής, αλλά μέχρι και… μυρμήγκια που, κάτω από ειδικές συνθήκες, απελευθερώνουν ένα οξύ που έχει γεύση λεμονόχορτου.

Το 2010, το εστιατόριο Noma κατορθώνει να εκθρονίσει το El Bulli του Ferran Adrià, κατακτώντας την πρώτη θέση στα 50 καλύτερα εστιατόρια του κόσμου, την οποία και κράτησε για τα δύο επόμενα έτη, επιβεβαιώνοντας το ρητό που θέλει το μαθητή να γίνεται καλύτερος από το δάσκαλο. Ο René μαθήτευσε δίπλα στον Ferran, ο οποίος και δε δίστασε να δηλώσει πως «αν η Ισπανία ήταν η νέα Γαλλία, μιλώντας με γαστρονομικούς όρους, τότε η Σκανδιναβία σίγουρα θα πρέπει να είναι η νέα Ισπανία».

Δύο αστέρια Michelin αργότερα, ο René Redzepi δεν ενδιαφέρεται τόσο να μαγειρεύει για τους προέδρους των κρατών, αλλά να δουλεύει μαζί τους, ενώ όταν τον ρωτούν για το αν θα ήθελε ένα τρίτο αστέρι απαντά: «έχω τρία αστέρια. Τα παιδιά μου».

Αν η Ισπανία ήταν η νέα Γαλλία, μιλώντας με γαστρονομικούς όρους, τότε η Σκανδιναβία σίγουρα θα πρέπει να είναι η νέα Ισπανία. – Ferran Adrià

Η προσήλωσή του σε κοινωνικές δράσεις και γαστρονομικές πρωτοβουλίες ωθεί την ομάδα του Noma σε μία σειρά ενεργειών παγκόσμιου βεληνεκούς. Έτσι, στα σουπερ μάρκετ της Δανίας βρίσκει κανείς έτοιμα φαγητά από κολεκτίβες, τις λεγόμενες «μικρές κουζίνες της Κοπεγχάγης», δημιουργούνται προγράμματα γαστρονομικής εκπαίδευσης από τοπικές φυλακές ως το πανεπιστήμιο του Yale, πραγματοποιείται συνεργασία με τα ΙΚΕΑ για βιγκανοποίηση του μενού, ανοίγουν εστιατόρια και σχολές μαγειρικής στη Βολιβία, διενεργούνται έρευνες της τοπικής παραδοσιακής κουζίνας σε χωριά των Βαλκανίων για το γύρισμα ντοκιμαντέρ, ιδρύονται μη κερδοσκοπικές οργανώσεις ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή που προκαλείται εξαιτίας της παραγωγής φαγητού και αναδεικνύονται οικολογικές πρακτικές.

Το εστιατόριο λειτουργεί από το 2003 ως το 2017, όπου θα κλείσει με στόχο την αναδιαμόρφωση και τον αναστοχασμό, καθώς για τον René Redzepi «η ρουτίνα, είναι εχθρός της δημιουργικότητας».

Έκτοτε, η ομάδα του Noma ξεκινά pop-up projects ανά τον κόσμο, τα οποία βρίσκουν μεγάλη απήχηση, με τη λίστα αναμονής να φτάνει τα 27.000 άτομα στο pop-up του Σύδνεϋ και τα 62.000 άτομα σε αυτό του Τόκυο.

Όταν ρωτήθηκε αν θα ήθελε ένα τρίτο αστέρι Michelin απάντησε: Έχω τρία αστέρια… Τα παιδιά μου!

Τελικά, ανοίγουν καινούριο εστιατόριο λίγο έξω από την Κοπεγχάγη, το οποίο αποτελείται από έντεκα διαφορετικά κτήρια που σχηματίζουν ένα μικρό, δανέζικο χωριό. Μεγάλο ποσοστό των παρασκευών που σερβίρονται, καλλιεργούνται σε ιδιωτική φάρμα, ενώ το κεντρικό εστιατόριο δεν έχει τοίχους, αλλά τζαμαρίες, ώστε οι επισκέπτες να νιώθουν πλήρως την εποχή του χρόνου.

Το μενού βασίζεται κυρίως στα λαχανικά και αλλάζει ανά εποχή, ενώ ο κατάλογος δεν εμφανίζεται στην έντυπη μορφή που συνηθίζεται να βλέπουμε, αλλά σαν έργο τέχνης, τύπου τρισδιάστατο κολάζ, που περιέχει όλες τις πρώτες ύλες που χρησιμοποιήθηκαν για τα πιάτα.

Ακόμη, η πρώτη επαφή του επισκέπτη ερχόμενος στο εστιατόριο, δεν είναι κάποιος ατσαλάκωτος maître, αλλά ο 63χρονος πλέον Ali Sonko, μετανάστης από τη Γκάμπια, που ξεκίνησε να εργάζεται στο εστιατόριο πριν 15 χρόνια σαν λαντζέρης και πλέον κατέχει 10% μερίδιο της επιχείρησης. Το εστιατόριο απασχολεί 80 συνεργάτες, συμπεριλαμβανομένης και της συζύγου του René, Nadine, την οποία γνώρισε όσο εκείνη εργαζόταν εκεί ως σερβιτόρα.

Παρότι η πανδημία τον ανάγκασε να περιορίσει τις επιχειρηματικές του δράσεις, ο René Redzepi συνεχίζει ακάθεκτος το έργο του μαγειρεύοντας αφιλοκερδώς για το δανέζικο σύστημα υγείας, με το εστιατόριό του να έχει μετατραπεί σε burger and wine bar. «Είμαι έτοιμος να αποτύχω ξανά» δηλώνει, και ανεβάζει όλη την ομάδα της κουζίνας στο stage σε κάθε βραβείο που κερδίζει. «Είναι για σας αυτό», λέει. «Όλοι με ρωτούν πώς τα κατάφερα. Εγώ απαντώ πως εμείς τα καταφέραμε, πως είναι μια συλλογική προσπάθεια».

Είστε η έμπνευσή μου, είστε η dream team μου. Είμαστε στην κορυφή, αλλά δε φτάσαμε ακόμη στη γραμμή τερματισμού. Είναι τόσα πολλά ακόμη που έχουμε να ανακαλύψουμε, τόση γνώση να πάρουμε, τόσες συνταγές να γράψουμε.

Πρέπει να θυμόμαστε πως κάθε τι που καταφέραμε οφείλεται στις αποτυχίες μας και στο πώς τις διαχειριστήκαμε καθημερινά.
Είμαστε εκεί, στην αρχή, αναζητώντας την επόμενη κίνησή μας, παίζοντας σα να μην έχουμε τίποτα να χάσουμε. Αγαπημένοι μου, σας ευχαριστώ. Ας συνεχίσουμε να αποτυγχάνουμε παρέα».

Το άρθρο René Redzepi, ο εστιατορικός Elon Musk εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Διαδραματίστηκε πριν δύο περίπου δεκαετίες σε ένα πολυτελές κατάλυμα, στο The Inn at Little Washington, στην περιοχή της Ουάσιγκτον.

Ένα ζευγάρι καταφθάνει στο ξενοδοχείο για τρεις μέρες, για να γιορτάσει την 25η επέτειο του γάμου του. Το ταξίδι, που διήρκησε τέσσερις ώρες, είχε προγραμματιστεί με κάθε λεπτομέρεια ένα χρόνο πιο πριν – το ζευγάρι είχε έρθει σε επαφή και με τον σεφ, για να κανονίσουν τα πιάτα του εορταστικού δείπνου.

Καθώς ο υπάλληλος έβγαζε τις βαλίτσες από το πορτ μπαγκάζ, η σύζυγος ζητά από τον άνδρα της να μην ξεχάσει μία κρεμαστή βαλίτσα, που είχε τα ρούχα της μέσα. Για κακή τους τύχη, η βαλίτσα αυτή είχε ξεχαστεί μέσα στο γκαράζ της οικογένειας.

Η απόλυτη καταστροφή… Σε μία τέτοια περίσταση, σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο, η δύσμοιρη γυναίκα δεν είχε ούτε μία αλλαξιά ρούχα. Τότε, ως από μηχανής θεός εμφανίζεται ένας χαμογελαστός υπάλληλος του ξενοδοχείου με το εταιρικό αυτοκίνητο και λέει στον συντετριμμένο άνδρα:

Δώσε μου τα κλειδιά και τη διεύθυνση.

Με τις ευλογίες της διοίκησης, έκανε ένα ταξίδι οκτώ συνολικά ωρών καταφέρνοντας να επιστρέψει με την επίμαχη βαλίτσα πριν το δείπνο των εννέα…

Είναι από τις περιπτώσεις που μολονότι η εταιρεία δεν φέρει ευθύνη για τη δυσαρέσκεια του επισκέπτη, εντούτοις κάνει τα πάντα ώστε να αυτός να βιώσει μία αξέχαστη εμπειρία.

Το άρθρο Ιστορίες εξυπηρέτησης στον κλάδο της φιλοξενίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ο πελάτης ενός πολυτελούς ξενοδοχείου στο Τορόντο παραπονείται επειδή δύο παιδιά παίζουν hockey στο διάδρομο. Ο υπάλληλος ανεβαίνει στον όροφο και ευγενικά λέει στους γονείς ότι παίζοντας στο διάδρομο τα παιδιά δύναται να ενοχλήσουν τους άλλους επισκέπτες του ξενοδοχείου.

Όλα είχαν αίσιο τέλος. Ο παραπονούμενος επισκέπτης ικανοποιήθηκε επειδή εισακούστηκε άμεσα το παράπονό του και οι γονείς των παιδιών εκτίμησαν τον διακριτικό τρόπο που ο υπάλληλος χειρίστηκε αυτή τη δύσκολη κατάσταση.

Στα περισσότερα ξενοδοχεία, το θέμα θα έληγε εδώ. Όχι όμως στα Ritz-Carlton…
Ο υπάλληλος έρχεται σε επαφή με το τμήμα banquet και μαζί, σε μία άδεια αίθουσα χορού, στήνουν μία επιφάνεια για hockey. Πηγαίνει ο ίδιος σε ένα κατάστημα και προμηθεύεται όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό (μπάλες, μπαστούνια, διχτάκια κ.λπ.). Κατόπιν, ενημερώνουν την οικογένεια…

Αλλά ούτε εδώ τελειώνει η ιστορία… Μερικοί υπάλληλοι προσκαλούν τα παιδιά και τους γονείς τους σε έναν αγώνα hockey, όπου φυσικά κερδίζουν τα παιδιά. Πράγματι, τα παιδιά μπορεί να κέρδισαν το παιχνίδι, όμως ο πραγματικός νικητής ήταν το Ritz-Carlton.

Τα Ritz-Carlton κέρδισαν γιατί σκέφτονται πέρα από τα συνηθισμένα (think outside the box), γιατί γνώριζαν πώς ακόμα και μια δύσκολη στιγμή μπορούν να την μετατρέψουν σε μια στιγμή μαγείας…

Και πιστέψτε με, δεν χρειάζεται να είσαι το Ritz-Carlton για να το επιτύχεις…

Το άρθρο Μια άριστη πρακτική εξυπηρέτησης εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.