Γιατί οι συνεργάτες μας αποχωρούν και μάλιστα μας “κρεμάνε” τις πιο κρίσιμες στιγμές; Συνηθίζουμε να κατηγορούμε εκείνους, μήπως όμως κάπου σφάλλουμε κι εμείς;

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

◈ Ψάχνω προσωπικό!

Βάζω αγγελία και κάνω την επιλογή από τα καλύτερα βιογραφικά. Ποια είναι τα καλύτερα βιογραφικά; Ποια είναι τα κριτήρια;

Πρώτο λάθος. Έχω την κατάρτιση να κάνω αυτή την επιλογή; Μήπως αυτό το ξεκαθάρισμα θα το έκανε καλύτερα κάποιος που εξειδικεύεται σε αυτόν τον τομέα;

◈ Προχωράω στη συνέντευξη.

Υπάρχει δομή συνέντευξης που θα με καθοδηγήσει στην πιο ασφαλή επιλογή; Μήπως στέκομαι μόνο στην υπάρχουσα εμπειρία; Γιατί; Είναι η εύκολη λύση. Υπολογίζω ότι αφού ο άνθρωπος που επιλέγω έχει εμπειρία κάποιος άλλος έχει κάνει τη δική μου δουλειά δηλαδή την εκπαίδευση του ατόμου που θα προσλάβω. Θέλω ένα άτομο να μου καλύψει τη θέση χωρίς να χάσω χρόνο και χωρίς να δαπανήσω κεφάλαια για την εκπαίδευση του.

◈ Επιλέγω λοιπόν κάποιον που θεωρώ έτοιμο.

Και αφού είναι έτοιμος γιατί έφυγε από την προηγούμενη επιχείρηση; Αρκούμαι στη αιτιολογία ότι δεν του άρεσε το περιβάλλον, δεν πλήρωναν στην ώρα τους, δε κολλούσαν όλα τα ένσημα. Γιατί;;

Μήπως ο υπάλληλος δεν έκανε επαρκώς τη δουλειά του και μαζί με αυτόν και όλοι οι συνάδελφοι του; Μήπως είχε προσληφθεί με τις ίδιες πρόχειρες διαδικασίες και οι πρώην εργοδότες του είχαν βασιστεί στην ‘’εμπειρία του’’;

Πόσα λάθη τέτοιου τύπου πρέπει να κάνουμε για να καταλάβουμε επιτέλους ότι αυτή είναι η λάθος διαδρομή. Πόσες φορές θα αλλάξουμε προσωπικό και θα πάμε την επιχείρηση μας πολλά βήματα πίσω μέχρι να αντιληφθούμε ότι η συνοχή μιας ομάδας που θα μετράει αρκετό καιρό στην επιχείρηση μας αποτελεί ένα από τα πιο ισχυρά χαρτιά της επιτυχίας μας;

Αν η επιλογή είχε γίνει με διαφορετικά κριτήρια, αν στη συνέντευξη είχαν εμπλακεί ψυχομετρικά εργαλεία, αν το προσωπικό λάμβανε συνεχή και άρτια εκπαίδευση, αν υπήρχαν αξιολογήσεις και επιβραβεύσεις οι απώλειες θα υπήρχαν αλλά όχι σε αυτή την έκταση.

Το κόστος της απώλειας του προσωπικού μας είναι τεράστιο. Οι βλάβες στην επιχείρηση ανεπανόρθωτες. Ο χρόνος εύρεσης νέου προσωπικού ανυπολόγιστος.

Η νέα τουριστική περίοδος πλησιάζει και οι μελέτες είναι πολύ αισιόδοξες για τον κλάδο της εστίασης και του τουρισμού. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα ίδια λάθη; Αν ναι θα τα πληρώσουμε πολύ ακριβά.

Ας δώσουμε στο προσωπικό μας την αξία που του αρμόζει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι η κινητήριος δύναμη μας. Είναι το γρανάζι της μηχανής μας.

Ασφαλής Επιλογή
Συνεχής Εκπαίδευση
Αξιολόγηση

Αυτά είναι τα τρία στοιχεία που θα πρέπει να εντάξουμε στη διοίκηση του ανθρώπινου δυναμικού μας για να μετράμε λιγότερες απώλειες και να μην επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο τη φράση Ψάχνω προσωπικό.

Το άρθρο Ψάχνω προσωπικό! εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Γιατί παλαιότερα όλοι εργάζονταν σκληρά ανεξάρτητα συνθηκών χωρίς διαμαρτυρία και χωρίς αποχωρήσεις; Γιατί στις επιχειρήσεις υπήρχε μόνιμο προσωπικό και σπάνια αναζητούσαν νέο;

Κάτι άλλαξε
Η αλήθεια είναι ότι πολλά άλλαξαν.
Το βασικότερο όμως είναι το κίνητρο.
Γιατί εργαζόμαστε;
Γιατί εργάζονται οι νέοι άνθρωποι;

Παλιότερα οι άνθρωποι εργάζονταν για να ζήσουν .
Στην κυριολεξία για να ζήσουν!
Να μπορέσουν να φάνε και να επιβιώσουν.
Πλέον αυτά για την πλειοψηφία από εμάς θεωρούνται δεδομένα.
Τα νέα παιδιά συνήθως έχουν τα απαραίτητα από την οικογένεια τους και ο λόγος που εργάζονται είναι είτε για να αναβαθμίσουν τα standards της ζωής τους είτε για να καλύψουν κοινωνικές και ψυχολογικές ανάγκες και να δημιουργήσουν μια βάση όπου θα χτίσουν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη μεγάλη ζήτηση αφήνουν περιθώριο στους νέους να απαιτήσουν άριστες συνθήκες εργασίας και να απορρίπτουν οτιδήποτε δεν τους είναι αρεστό. Το αν αυτό είναι σωστό ή όχι είναι μια μεγάλη κουβέντα και δε θα τοποθετηθώ. Εκεί όμως που θα σταθώ είναι ότι η κατάσταση που περιγράφω είναι μια πραγματικότητα στην οποία επιβάλλεται να προσαρμοστούμε αν θέλουμε να διατηρήσουμε το προσωπικό μας για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Ξεκινάμε από τα βασικά: Ο μισθός, τα ένσημα, οι υπερωρίες, οι νόμιμες προσαυξήσεις, οι άδειες, τα δώρα και τα επιδόματα είναι αυτονόητα. Δεν μπορεί ένας εργοδότης να διατυμπανίζει ότι σε αυτά είναι συνεπής σαν να αποτελεί τη φωτεινή εξαίρεση. Αυτά δεν τα διαπραγματεύεται ένας εργαζόμενος.

Τι πρέπει να κάνω για να παραμείνει ένας εργαζόμενος που θεωρώ ότι προσθέτει αξία στην επιχείρηση μου;
Το μεγαλύτερο όπλο είναι η παροχή κινήτρων και όχι κάτ’ ανάγκη οικονομικών. Είναι πολύ βασικό να διαγνώσουμε το είδος του κινήτρου που ταιριάζει σε κάθε εργαζόμενο.
Η πρακτική ισοπεδωμένων κινήτρων δε θα βοηθήσει. Ο έξυπνος τρόπος έχει να κάνει με τη εφαρμογή εξατομικευμένων κίνητρων.
Για ορισμένα άτομα λειτουργεί το κίνητρο της εξέλιξης η της ανάληψης ευθυνών. Για άλλους η ξεκούραση (επιπλέον άδεια, διπλό ρεπό..). Για άλλους αρκεί η επιβράβευση (μια κονκάρδα, ένα δημόσιο μπράβο..). Για άλλους το σταθερό πρόγραμμα. Υπάρχουν πολλά που μπορεί να διαγνώσει ο εργοδότης από τη συνέντευξη και να τα εμπλουτίσει κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τα οποία αν τα αξιοποιήσει σωστά θα έχει σίγουρα λιγότερες απώλειες και μεγαλύτερη σταθερότητα.

Διάγνωση σωστού κινήτρου.!!

Image by gpointstudio on Freepik

Το άρθρο Οι νέοι θέλουν να εργαστούν; εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Στην περίπτωση που μπορώ να αξιοποιήσω κάποιον άνθρωπο από το προσωπικό μου στον οποίο έχω διακρίνει τη δυνατότητα να αναλάβει μια θέση ευθύνης η οποία απαιτεί δεξιότητες επικοινωνίας, λήψης αποφάσεων, ανθεκτικότητα στην πίεση και ό,τι άλλο συνεπάγεται τότε ναι είναι λύση. Είναι όμως πολύ σπάνιο ένας καλός υπάλληλος να έχει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Οπότε η λύση αναζήτησης ατόμου εκτός επιχείρησης είναι μονόδρομος. Και πως μπορεί να γίνει αυτός ο άνθρωπος αποδεκτός;  Με τη σωστή εκπαίδευση φυσικά. Ο άνθρωπος αυτός πρέπει να γνωρίζει τα πάντα καλύτερα από κάθε υπάλληλο. Πρέπει να είναι σε θέση να λειτουργεί με μεγάλη ευκολία και άνεση σε όλα τα πόστα.

Συνεπώς είμαι θετική στην πλήρωση θέσεων ευθύνης είτε με κάποιον από το υπάρχον προσωπικό είτε με άτομο που προέρχεται από άλλο χώρο με ανεπτυγμένες διοικητικές ικανότητες αλλά και στις 2 περιπτώσεις πρέπει να συντρέχουν σοβαρές προϋποθέσεις.

Αν πρόκειται για έναν καλό υπάλληλο που θέλουμε να τον δοκιμάσουμε σε ανώτερη θέση θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι μπορεί να διαχειριστεί το κύρος που θα του προσφέρει η θέση. Είθισται να υπάρχει μια παρανόηση και λάθος χειρισμός της αίσθησης εξουσίας που δίνουν τέτοιες θέσεις με πολύ σοβαρές συνέπειες για τη συνοχή της ομάδας.

Με τον τρόπο αυτό θα κάψουμε ένα καλό στέλεχος δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία της επιχείρησης μας.

Από την άλλη το να τοποθετηθεί ένα άγνωστο άτομο σε εποπτικό ρόλο προϋποθέτει την άρτια και ολοκληρωμένη εκπαίδευση έτσι ώστε να μην αφεθεί κανένα περιθώριο αμφισβήτησης του από το υπόλοιπο προσωπικό. Μόνο έτσι μπορεί να εκτελέσει κάποιος τα καθήκοντα της εποπτείας και βέβαια με τον τρόπο αυτό θα μπουν οι βάσεις για την καθολική αποδοχή του και κατά συνέπεια τον απαιτούμενο σεβασμό από όλο το προσωπικό.

Και στις 2 περιπτώσεις καλό θα είναι η επιλογή να στηρίζεται σε κριτήρια που έχουν να κάνουν με επικοινωνιακές δεξιότητες, ικανότητα διαχείρισης ομάδας, χαρακτηριστικά δικαίου ηγέτη με σημεία αποτελεσματικής λήψης αποφάσεων.

Το άρθρο Η θέση υπεύθυνου έμεινε ορφανή! εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Πόσο εύκολο είναι και τι τελικά θα παίξει ρόλο ώστε να επιτευχθεί αυτό το συναίσθημα;

Σίγουρα από τις πρώτες ενέργειες είναι η τυπικότητα στη μισθοδοσία. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο εργαζόμενος πότε θα πληρωθεί αλλά κυρίως το ακριβές ποσό που θα εισπράξει γιατί βάσει αυτού θα τακτοποιήσει τις υποχρεώσεις τους και τις ανάγκες του. Έχοντας λοιπόν βάλει σε τάξη τις διαδικασίες μισθοδοσίας ο εργαζόμενος απολαμβάνει τη σταθερότητα που επιθυμεί και μπορεί να προγραμματίσει τα έξοδα του χωρίς τον φόβο ότι μπορεί να εκτεθεί. Σημαντικό αναμφισβήτητα και χαιρετίζουμε τις επιχειρήσεις που σέβονται αυτήν την ανάγκη.

Είναι όμως αρκετό;

Πόση ασφάλεια μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να προγραμματίσει την προσωπική και κοινωνική του ζωή.

Φανταστείτε μια μητέρα που έχει συμφωνήσει με τον εργοδότη της να εργάζεται Δευτέρα – Σάββατο πρωινές ώρες και έχει προσαρμόσει το πρόγραμμα των παιδιών της στο ωράριο εργασίας της. Στις 17.00 παραλαμβάνει τα παιδιά της από τον παιδικό σταθμό και ο εργοδότης της ανακοινώνει ότι πρέπει να κάτσει δύο ώρες παραπάνω. Αυτόματα η μητέρα αυτή κλονίζεται. Χάνεται η εμπιστοσύνη στην επιχείρηση. Χάνεται το αίσθημα ασφάλειας. Αυτή η μητέρα αν αρνηθεί φοβάται ότι θα χάσει την εύνοια, ίσως φοβάται ότι θα χάσει και την δουλειά της.

Πιέζεται, βρίσκει μια λύση προσωρινή και δείχνει «σωστή» υπάλληλος. Μέσα της όμως δυσανασχετεί, χάνει την όρεξη της, μειώνεται η παραγωγικότητα της αλλά το προσπερνά. Στην τελική η δουλειά της είναι.

Νιώθει υποχρέωση, θέλει να «βάλει πλάτη». Την επόμενη ημέρα ο εργοδότης της, της ανακοινώνει ότι πρέπει να χάσει το ρεπό της. Την ημέρα που έχει αφιερώσει στα παιδιά της, στην ηρεμία της , στην ξεκούραση της ίσως και στη σχέση της με τον σύζυγο της. Λέει πάλι ναι.

Νιώθει άβολα να πει όχι. Εξάλλου το ίδιο έκανε και η συνάδελφος της. Αν εκείνη πει όχι, οι συνάδελφοι της πιθανόν να την χαρακτηρίσουν φυγόπονη. Ίσως την σχολιάσουν αρνητικά στον εργοδότη της. Ίσως την κατηγορήσουν για εγωισμό. Δεσμεύεται στα παιδιά της ότι την άλλη Κυριακή θα τα καταφέρει.

Τους λέει ότι υποχώρησε για το καλό τους. Απολογείται στο σύζυγο της που θα τον αφήσει μόνο του την Κυριακή με τα παιδιά τους. Μέσα της πλέον έχει θυμό. Νεύρα. Δε θέλει να δουλέψει. Σκέφτεται να παραιτηθεί, ζυγίζει την οικονομική σταθερότητα. Θα παραμείνει. Για πόσο;;;

Το αίσθημα ασφάλειας του προσωπικού εκμηδενίστηκε. Δε σώζεται!!! Καμία ενέργεια δεν μπορεί να φέρει πλέον την ισορροπία που αναζητά ο εργαζόμενος.

Αυτή η ανάγκη δεν είναι μόνο της μητέρας που έχει αυξημένες υποχρεώσεις. Την ίδια ανάγκη έχει ένας νεαρός φοιτητής που έχει προγραμματίσει να βγει με το κορίτσι του ή θέλει να πάει να δει τον αγώνα της αγαπημένης του ομάδας με τους φίλους του.
Δεν υπάρχει χειρότερη τακτική από το να υποτιμάμε τις κοινωνικές ανάγκες των ανθρώπων που εργάζονται στην επιχείρηση μας και να θεωρούμε δεδομένο ότι αυτοί οι άνθρωποι θα εγκαταλείψουν «τη ζωή τους» για να μπορέσει η δική μας επιχείρηση να δουλέψει ομαλά.

Στους χώρους της εστίασης η δουλειά είναι απρόβλεπτη. Μπορεί να προκύψει κάτι έκτακτο που να μην το έχουμε προβλέψει. Είναι λογικό να αναζητήσουμε τη βοήθεια του προσωπικού μας. Οφείλουμε όμως να ανταποδώσουμε με το ίδιο νόμισμα.

Δεν πληρώνεται με χρήμα η ξεκούραση. Δεν πληρώνεται με χρήμα ο χαμένος χρόνος με τα παιδιά μας. Δεν πληρώνεται με χρήμα ο χαμένος χρόνος με τους φίλους μας.

Στον άνθρωπο που «θα βάλει πλάτη» στην απρόβλεπτη δουλειά ας δώσουμε ένα εξτρά ρεπό, ας δώσουμε μια άδεια, ας δώσουμε την ανάσα που θα ισορροπήσει το αίσθημα της ασφάλειας.

Αν όχι τότε με μαθηματική ακρίβεια «αύριο» θα ψάχνουμε προσωπικό. Προσωπικό που θα κάνει έρευνα για εμάς. Έρευνα που θα καταλήξει σε ένα αποτέλεσμα : μηδενική ανταπόκριση ή ανταπόκριση από άτομα που δεν έχουν καμία άλλη επιλογή.

Το αίσθημα ασφάλειας του προσωπικού αποτελεί έναν από τους πρωταρχικούς τομείς δράσης στον αγώνα για τη διατήρηση του ανθρωπίνου δυναμικού

Τροφή για σκέψη.

Το άρθρο Δίνουμε προτεραιότητα στο αίσθημα ασφάλειας του προσωπικού μας. εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Οι περισσότεροι επιχειρηματίες στους επισιτιστικούς χώρους θεωρούν τη εφαρμογή πρακτικών Διοίκησης Ανθρωπίνου Δυναμικού πολυτέλεια.

Μικρές και ανεξάρτητες επιχειρήσεις εστίασης λειτουργούν πρόχειρα και χωρίς πλάνο σε ό,τι αφορά το προσωπικό τους.

Οι περισσότεροι επιχειρηματίες θεωρούν τη στοχοθέτηση άχρηστο εργαλείο και πρεσβεύουν ότι η καλή απόδοση και η μεγάλη παραγωγικότητα αποτελεί μέρος των υποχρεώσεων των υπαλλήλων τους.
Αγαπητέ επιχειρηματία θα μπορούσες να σταθείς όρθιος 9 ώρες αντιμετωπίζοντας την πίεση, το stress και την ευθύνη αμειβόμενος με τον βασικό μισθό; Θα άντεχες τις απαιτήσεις των αγενών πελατών, τη διαχείριση του ταμείου, την ανάγκη για ταχύτητα εξυπηρέτησης, τη ζέστη το καλοκαίρι και το κρύο το χειμώνα χωρίς μία επιβράβευση;

Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν καταστρώναμε για τους επισιτιστικούς χώρους ένα σχέδιο επιβραβεύσεων και κινητοποιήσεων του προσωπικού μας.! Το μεγαλύτερο ποσοστό των υπαλλήλων αποχωρεί από τις επιχειρήσεις μας γιατί νιώθει ότι ο εργοδότης του δεν τον σέβεται.

Είναι η στιγμή που πρέπει να εκτιμήσουμε τους συνεργάτες μας να τους δώσουμε κίνητρα και τους επιβραβεύσουμε για τη συνεισφορά τους στους δικούς μας επιχειρηματικούς στόχους.

Οι πρακτικές είναι απλές και πολλές φορές και ανέξοδες. Οργανώνουμε meetings και δίνουμε τα εύσημα σε αυτούς που δώσανε το κάτι παραπάνω είναι μια πρακτική που δε στοιχίζει, όμως δίνει το μεγαλύτερο κίνητρο σε όλους να προσπαθήσουν και να επιμείνουν στηρίζοντας την επιχείρηση και προσδοκώντας την αναγνώριση τους.

Ένα διπλό ρεπό ή ρεπό Σαββατοκύριακο για τον υπάλληλο του μήνα ο οποίος έφερε σε επιτυχία το στόχο που του θέσαμε ακούγεται απλό αλλά για εκείνον είναι σπουδαία ανταμοιβή.

Ακόμα και ένα ευχαριστώ στο τέλος μιας απαιτητικής βάρδιας θα αποτελούσε κίνητρο παραμονής των υπαλλήλων στην επιχείρηση μας.
Είναι χιλιάδες οι πρακτικές εκείνες που μπορούν να δημιουργήσουν κλίμα εμπιστοσύνης και δέσμευσης του προσωπικού απέναντι στις επιχειρήσεις.

Είναι στο χέρι μας να επιλέξουμε αν θα είμαστε από τη μεριά εκείνων που ψάχνουν μονίμως προσωπικό ή θα βρεθούμε στην μεριά εκείνων που το προσωπικό μας επιλέγει και επιθυμεί να εργαστεί κοντά μας.

Εμείς επιλέγουμε!

Το άρθρο Μόλις παραιτήθηκα ! εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ποιος δε θα έρθει να δοκιμάσει το εκπληκτικό μενού, τον τέλειο καφέ, τα υπέροχα προϊόντα; Πόση όρεξη και μεράκι κρύβει αυτή η επιχείρηση εστίασης που δημιούργησα!!!

Οκ δεν υπολόγισα πόσο κοστοβόρο, χρονοβόρο και κυρίως ψυχοφθόρο θα ήταν να εκδώσω την άδεια του υγειονομικού. Δεν είχα υπολογίσει το μέγεθος των Δημοτικών τελών, δε γνώριζα τον όγκο του τέλους πεζοδρομίου (κοινόχρηστου χώρου), πόσο τεράστια είναι η χρέωση του ρεύματος και του νερού. Δημοτικός φόρος! ΦΠΑ! Τέλος επιτηδεύματος! Επιμελητήριο! ΕΦΚΑ! ΙΚΑ! ΦΜΥ! Τεχνικός Ασφαλείας! Αναπαραγωγή Μουσικής!

Εγκλωβισμός!!! Πανικός!!!

Αυτό είναι μένος. Δε γίνεται να δέχομαι τέτοια επίθεση και καταιγισμό χρεών και οφειλών επειδή θέλησα να δημιουργήσω έναν χώρο όμορφο για να περνάει ευχάριστα ο κόσμος!!

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν όλοι οι επιχειρηματίες του χώρου αυτού. Αυτή είναι η ελληνική πραγματικότητα που μαστιγώνει άγρια την επιχειρηματικότητα στο χώρο της εστίασης. Αυτή η κατάσταση αποδυναμώνει τον επιχειρηματία σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως ψυχολογικά.

Δε θα το βάλουμε όμως κάτω. Θα παλέψουμε και θα κερδίσουμε!

Τα προβλήματα είναι πράγματι αρκετά και ο χρόνος που απαιτείται για να τα λύσουμε πολύς ώστε να μην μας αφήνει το περιθώριο να ασχοληθούμε επαρκώς με ουσιαστικά θέματα που θα ενισχύσουν την επιχείρηση μας και θα μας θωρακίσουν έναντι όλων αυτών των προβλημάτων και του ανταγωνισμού.

Εμείς μπορεί να στηρίζουμε αυτήν την επιχείρηση με αγάπη και πολλή προσπάθεια, όμως οι συνεργάτες μας, οι άνθρωποι που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και προβάλλουν το εστιατόριο, το καφέ, τον φούρνο, το αναψυκτήριο, αυτοί οι άνθρωποι χρειάζονται ενίσχυση και ενδυνάμωση προκειμένου να υπερπηδήσουμε τις δυσκολίες και τα καθημερινά προβλήματα.

Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής είναι οι επαγγελματίες που έχουμε ανάγκη και θα μας βγάλουν από τη δύσκολη θέση, είναι οι άνθρωποι που θα προβάλλουν την επιχείρηση μας και θα αναδείξουν την ποιότητα της και την υπεροχή της. Είναι η πιο αποτελεσματική διαφήμισή μας.
Η επιλογή του προσωπικού, η καθοδήγησή του, η συνεχής εκπαίδευση και αξιολόγησή του είναι η πιο σημαντική επένδυση που έχουμε να κάνουμε αν θέλουμε πραγματικά να επιβιώσουμε σε αυτή την κατάσταση στην οποία έρχονται καθημερινά να προστεθούν ένα σωρό εμπόδια.

Ο τρόπος με τον οποίο εξυπηρετούνται οι πελάτες μας δεν πρέπει να είναι μια τυχαία διαδικασία.

Επιβάλλεται να έχει προηγηθεί η κατάλληλη εκπαίδευση στο σύνολο του προσωπικού μας.
Επιβάλλεται να υπάρχει συνεχής καθοδήγηση και αξιολόγηση έτσι ώστε να μην υπάρχει περιθώριο λάθους.
Στον κυκεώνα των διαδικασιών και δυσκολιών δε μας χρειάζεται η κακή κριτική από τους πελάτες. Δε έχουμε το περιθώριο να χάνουμε πελάτες και να επισκιάζεται η φήμη του καταστήματος μας!

Έχουμε ανάγκη καλών κριτικών , έχουμε την ανάγκη προσέλευσης νέων πελατών.

Σήμερα που η εξυπηρέτηση των πελατών θεωρείται το πιο σημαντικό κομμάτι μια επιχείρησης, σήμερα που έχουμε αντιληφθεί ποιο είναι το κλειδί της επιτυχίας θα πρέπει να δράσουμε και να προπονήσουμε το προσωπικό μας με τους πιο αξιόπιστους trainers δίνοντας του την ευκαιρία να αναδείξει αυτό που με τόσο κόπο δημιουργήσαμε.

Όποιοι υποτίμησαν την αξία της εκπαίδευσης του προσωπικού τους είναι στους χαμένους.
Η δράση είναι η λύση! Αν γίνουμε θεατές σε αυτό το έργο τότε θα δούμε ένα δράμα και θα βρεθούμε κι εμείς στην κατηγορία των λουκέτων και των κλειστών καταστημάτων!

Photo credits by Yanalya

Το άρθρο Ανοίξαμε και σας περιμένουμε ! εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.