Αλήθεια όμως, πως και από ποιον πήρε το όνομα της;

Όλα ξεκινάνε με τον ερχομό του Gustav Clauss το 1854 στην αχαϊκή πρωτεύουσα σαν εμπορικός αντιπρόσωπος. Το 1859 το κοφτερό επιχειρηματικό του μυαλό τον κάνει να αγοράσει μία έκταση με σταφίδες στο Ριγανόκαμπο Πάτρας που τον οδηγεί δύο χρόνια μετά στην ίδρυση του περίφημου οινοποιείου “ Achaia Clauss” .

Μετά από πολλές προσπάθειες κατάφερε το έτος 1873 να εμφιάλωσει την γλυκιά Μαυροδάφνη που τότε κάποιος μπορούσε να την συγκρίνει με το μοναδικό γνωστό επιδόρπιο κρασί Port.

Όμως πίσω από αυτήν την επιτυχημένη επιχειρηματική ιστορία κρύβεται ένα μαύρο στενάχωρο αλλά και σύναμμα ρομαντικό γεγονός που σφράγισε την ζωή του Γουσταύου αλλά και έδωσε το όνομα Μαυροδάφνη.

Ο Γουσταύος είχε συνδεθεί με μια ελληνίδα καλλονή ονόματι Δάφνη. Η νεαρή Δάφνη είχε δύο χαρακτηριστικά που την ξεχώριζαν, τα μαύρα μάτια της και τα μαύρα μαλλιά της. Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, γίνονταν πιο έντονα ερχόμενα σε αντίθεση με την κατάλευκη επιδερμίδα της. Δυστυχώς την πανέμορφη νεαρά ο Clauss την έχασε νωρίς και ο συντετριμμένος ήρωας μας έδωσε το όνομα Μαυροδάφνη τιμώντας την μνήμη της.

Το άρθρο Μαυροδάφνη – Η πιο μαύρη ρομαντική ιστορία εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Επιλογή μας για να δροσιστούμε, επιλογή μας για να γλυκαθούμε ακόμα και ορισμένες φορές επιλογή μας για να ζεσταθούμε, με λίγα λόγια επιλογή για να κάνουμε τον κόσμο μας ομορφότερο!! Επιλογή μας να πίνουμε cocktails!!!

Σήμερα πολλά από αυτά τα συναντάμε με όλα τα αποστάγματα, με διαφορετικές γλυκαντικές ουσίες όπως μαρμελάδα, μέλι ακόμα και στέβια, σε διαφορετικά ποτήρια με διαφορετικούς τρόπους παρασκευής. Αλήθεια όμως ποια cocktails είναι πρόγονοι των τωρινών, ποια cocktails είναι η βάση των σημερινών. Ποιες οικογένειες cocktails έχουν την τιμή να λέγονται CLASSICS!!!

Πάμε λοιπόν να δούμε παραδείγματα που βρίσκονται σε αυτές τις «οικογένειες».

1. Champagne Cocktails

Cocktails με βάση την σαμπάνια. Σερβίρονται σε ποτήρι της σαμπάνιας και παρασκευάζονται κατ’ ευθείαν στο ποτήρι (build-up).

CHAMPAGNE COCKTAIL

◉ 1 κύβος ζάχαρη
◉ 2-3 σταγόνες Angostura
◉ Fill up with Champagne
◉ Decoration cherry, orange

2. Crustas

Παρασκευάζονται με βάση οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό στο σέικερ (shaked) και σερβίρονται σε ζαχαρωμένο ποτήρι (ζιβρέ) και συνήθως , μπαίνει σε ποτήρι goblet.

BRANDY CRUSTA

◉ 50ml Brandy
◉ 5ml Maraschino
◉ 15ml Triple sec
◉ 10ml lemon juice
◉ Decoration cherry, lemon

3. Cobblers

Τα cobblers είναι αμερικάνικα δροσιστικά cocktails, με βάση ένα αλκοολούχο ποτό ή κρασί . Παρασκευάζονται build up σε ποτήρι συνήθως κρασιού με θρυμματισμένο πάγο.

CLARET COBBLER

◉ 150ml κρασί
◉ 30ml triple sec
◉ 15ml σιρόπι ζάχαρης
◉ Decoration spearmint, orange

4. Daiquiris

Είναι δροσιστικά ποτά στην κατηγορία short drink. Παρασκευάζονται στο blender με θρυμματισμένο πάγο σε ποτήρι martini ή margarita.

FROZEN DAIQUIRI

◉ 30ml λευκό ρούμι
◉ 30ml σιρόπι ζάχαρης
◉ 30ml χυμό lime
◉ Decoration lime

5. Daisies

Παρασκευάζονται με βάση οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό και σερβίρονται σε ποτήρι κρασιού, συνήθως με θρυμματισμένο πάγο στο shaker.

GIN DAISY

◉ 50ml gin
◉ 30ml χυμό λεμόνι
◉ 10ml γρεναδίνη
◉ Decoration δυόσμο, λεμόνι

6. Fixes

Παρασκευάζονται με βάση οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό και σερβίρονται κατευθείαν σε ποτήρι κρασιού ή old-fashioned, συνήθως με θρυμματισμένο πάγο.

BRANDY FIX

◉ 50ml brandy
◉ 30ml χυμό λεμόνι
◉ 10ml σιρόπι ζάχαρης
◉ Decoration Κερασάκι, πορτοκάλι

7. Fizzes

Παρασκευάζονται στο shaker με βάση οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό, χυμό λεμόνι και ζάχαρη. Σερβίρονται σε ποτήρια long drink και απογεμίζοντα με σόδα . Όταν σερβίρονται με ασπράδι αυγού λέγονται Silver, όταν περιέχουν κρόκο λέγονται Golden.

GIN FIZZ

◉ 50ml gin
◉ 15ml χυμό λεμόνι
◉ 15ml σιρόπι ζάχαρης
◉ Decoration λεμόνι

8. Juleps

Cocktail που παρασκευάζεται σε ποτήρι short drink και περιέχει εκτός από το ποτό της βάσης, μέντα και σιρόπι ζάχαρης.

BOURBON JULEP

◉ 50ml bourbon
◉ 10ml σιρόπι ζάχαρη
Τοποθετούμε φύλλα μέντα στο ποτήρι μαζί με το σιρόπι και ανακατεύουμε προσθέτουμε το ουίσκι και θρυμματισμένο πάγο μαζί με φύλλα δυόσμου για στολισμό.

9. Sours

Τα sours παρασκευάζονται στο shaker με ποτό της επιλογής μας με χυμό λεμόνι και σιρόπι ζάχαρης.

AMARETTO SOUR

◉ 30ml amaretto
◉ 30ml σιρόπι ζάχαρης
◉ 30ml χυμό λεμόνι
◉ Decoration λεμόνι, κεράσι

10. Eggnogs

Είναι παραδοσιακά αμερικάνικα ποτά. Σερβίρονται σε ποτήρι goblet ή long drink. Πίνονται το πρωί ή πριν κοιμηθούμε το βράδυ . Πολλά από αυτά παρασκευάζονται όχι μόνο ατομικά αλλά και σε punch.

AMBASSADOR’S MORNING LIFT

◉ 1 αυγό
◉ 50ml brandy
◉ 25ml ρούμι
◉ 25ml crème de cacao
◉ Decoration μοσχοκάρυδο

11. Grogs

Είναι hot drinks που έχουν σαν βάση εκτός από το αλκοολούχο ποτό, ζάχαρη ή μέλι με καυτό υγρό( νερό, γάλα, τσάι, καφέ) και σερβίρεται σε ποτήρι old-fashioned ή mug.

HOT BUTTERED RUM

◉ 1 κύβο ζάχαρη
◉ 1 κύβο βούτυρο
◉ 2-3 γαρύφαλλα
◉ 50ml ρούμι
◉ Απογεμίζουμε με καυτό νερό

12. Martinis

Short drink cocktails σε ποτήρι martini. Έχει ένα αλκοολούχο ποτό, ένα ή περισσότερα vermouth και ενδεχομένους διαφορετικό στολισμό.

DRY MARTINI

◉ 90ml gin
◉ 10ml dry vermouth
◉ Ελιά

13. Punches

Ποτά για πάρτυ ή συγκεντρώσεις που παρασκευάζονται σε μεγάλες ποσότητες

PLANTER’S PUNCH (για ένα άτομο)

◉ 50ml ρούμι
◉ 50ml χυμό λεμόνι
◉ 20ml grenadine
◉ 2-3 angostura

Το άρθρο Ταξιδεύοντας στον κόσμο με κλασσικά cocktails εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Αμύγδαλα, καρύδια, φιστίκια, φουντούκια είτε πολλοί άλλοι, οι ξηροί καρποί έχουν την τιμητική τους αφού τους καταναλώνουμε κατά κόρον,συνοδεύοντας το ποτό ή το κρασί μας.

Για να καταλάβουμε πόσο «αρέσουν», ο Έλληνας υπολογίζεται ότι καταναλώνει περίπου 15 κιλά ξηρών καρπών κάθε χρόνο. Από αυτά είναι βέβαιο πως μία σημαντική ποσότητα καταναλώνεται ως συνοδευτικό του αλκοόλ.

Όμως πίσω από αυτή την γευστική συνήθεια υπάρχει και κάποια διατροφική εξήγηση;

Κάποιοι πιστεύουν πως οι αλμυροί καρποί αυξάνουν την δίψα, ωθώντας έτσι σε κατανάλωση περισσότερου αλκοόλ. Οι λιγότερο καχύποπτοι πάλι, ελπίζουν πως η αυξημένη πρωτεΐνη θα καθυστερήσει τις συνέπειες της υπερβολικής κατανάλωσης ποτού. Η τελευταία εκδοχή δεν είναι λάθος, υπάρχει όμως και μία πιο επιστημονική εξήγηση.

Όταν μιλάμε για αλκοόλ, όπως η μπύρα και το κρασί, μιλάμε για τανίνες. Οι τανίνες αποτελούν ουσίες φυτικής προέλευσης, από λυκίσκο, σταφύλια και άλλα, οι οποίες προσδίδουν έντονη πικρή γεύση στα ποτά. Ο ανθρώπινος οργανισμός όμως έχει μία έμφυτη αποστροφή στις πικρές γεύσεις, η οποία των προστατεύει από την κατανάλωση τοξικών ουσιών.

Πώς όμως οι πληροφορίες αυτές σχετίζονται με την κατανάλωση ξηρών καρπών μαζί με αλκοόλ; Οι ειδικοί πιστεύουν πως το αλάτι που περιέχουν οι καρποί αυτοί και τα υπόλοιπα αλμυρά σνακ επιτρέπουν στους γευστικούς κάλυκες να διαχειριστούν καλύτερα τους πικρούς παράγοντες με αποτέλεσμα να απολαμβάνουμε περισσότερο το ποτό μας.

Φυσικά όμως εκτός από τους αλατισμένους καρπούς υπάρχουν και άλλες κατηγορίες που μπορούν να συνοδεύσουν το ποτό. Ποιος άλλωστε δεν έχει δοκιμάσει ωμούς ξηρούς καρπούς όπως αμύγδαλα, καρύδια, κολοκυθόσπορο, κουκουναρόσπορο, κάσιους, φιστίκια, μακαντέμια, φουντούκια.

Εννοείται όμως ότι δεν μπορούμε να παραλείψουμε και την επιλογή των ψημένων ξηρών καρπών, που μπορεί να περιέχουν αλάτι ή και όχι. Τέτοιοι είναι στραγάλια, πασατέμπο, φιστίκια αράπικα.

Η μόδα όμως των ξηρών καρπών επιτάσσει το έτος 2021 να επιλέγουμε και καραμελωμένους.

Τι μπορούμε να επιλέξουμε σε αυτήν την κατηγορία;
Εκπληκτικά φιστίκια καραμελωμένα με μέλι και πασπαλισμένα με σουσάμι, επίσης αμύγδαλα ή κάσιους ή πεκάν αρωματισμένα με βανίλια ή βατόμουρο ή φράουλα.
Όλοι αυτοί οι γλυκοί καρποί είναι απόγονοι της ελληνικής παράδοσης της μάντολας που κατάγεται από τα νησιά του Ιονίου πελάγους αλλά και από τα πατροπαράδοτα λευκά κουφέτα γεμισμένα με κακάο ή φρούτα που τα συναντάμε σε γάμους, τα οποία συμβολίζουν την αγνότητα της νύφης.

Σε κάθε περίπτωση οι ξηροί καρποί αποτελούν πλέον αναπόσπαστο στοιχείο της κουλτούρας μας όταν καταναλώνουμε αλκοόλ. Αυτό που θα ήταν ιδανικό σε ένα σωστά δομημένο μπαρ θα ήταν η πληθώρα επιλογών αλλά και ο σωστός συνδυασμός ποτού και καρπών που θα οδηγεί στην απόλυτη ικανοποίηση του πελάτη.

Το άρθρο Are you nuts? Ξηροί καρποί εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Αλήθεια όμως τι είναι λικέρ; Ποια η ιστορία τους; Ποια ελληνικά λικέρ ξεχωρίζουν;

Η λέξη λικέρ προέρχεται από το λατινικό liquifacere που σημαίνει διαλύω και αναφέρεται στην διάλυση των αρωμάτων και των γεύσεων στο οινόπνευμα. Στις σελίδες της ιστορίας τα ηδύποτα εμφανίζονται ως φαρμακευτικά προϊόντα ανάμιξης βοτάνων διαλυμένων σε οινόπνευμα, για την αντιμετώπιση ασθενειών και παθήσεων του οργανισμού όπως η μαλάρια, οι πόνοι της περιόδου και οι στομαχικές διαταραχές.

Τα πρώτα λικέρ εμφανίστηκαν τον 16ο αιώνα, τα περισσότερα με την υπογραφή μοναχών και αρκετά από αυτά με στόχο τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Τον 17ο και τον 18ο αιώνα η κατανάλωση τους άρχισε να κερδίζει έδαφος, αλλά παρ ’όλα αυτά εξακολούθησαν να παραμένουν σε μονοδιάστατες, γλυκές εκδοχές. Τον 19ο άρχισε η μεγάλη εξέλιξη των λικέρ και πολλά από αυτά ανανεώθηκαν και ενισχύθηκαν αρωματικά και γευστικά.

Στον 20 αιώνα για αρκετές δεκαετίες, μέχρι τα ’80s, δεν υπήρχε ελληνικό αστικό σπίτι που να μην είχε στην κάβα του.

Ο πρώτος όμως διάσημος “μπάρμαν” που διέδωσε την τεχνογνωσία του πως φτιάχνονται λικέρ ήταν ο μάγειρας Νικόλαος Τσελεμεντές που στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στο περιοδικό Οδηγός Μαγειρικής, τα έβαλε σε κάθε ελληνικό σπίτι. Από τότε πολλά έχουν αλλάξει αφού η γνώση έχει μεγαλώσει αλλά το μεράκι των παραγωγών συνεχίζει να περνάει από γενιά σε γενιά.

Εξέχουσα θέση στην ελληνική χαρτογραφία των λικέρ έρχεται από μία μικρή ποτοποιία από το Ρέθυμνο της οικογένειας Ζουμπεράκη . Η πρόταση της δεν είναι άλλη από το PetimezoRaki. Ένα εκπληκτικό λικέρ που έχει σαν βάση την διάσημη κρητική τσικουδιά που συνδυάζεται με το φυσικό σιρόπι του μούστου δηλαδή το πετιμέζι. Ένα αλκοολούχο ποίημα που παράγετε με αυστηρή επιλογή σταφυλιών πάντα με τους κανόνες της βιολογικής καλλιέργειας.

Ακόμα μία ξεχωριστή πρόταση από την Κρήτη έρχεται από την Καίτη Ντιναπόγια που κατάφερε να βάλει τις κρητικές ομορφιές μέσα σε ένα μπουκάλι οινοπνεύματος. Η εταιρεία Dinapoja μας προσφέρει ιδιαίτερες συνταγές αφού πολύ δύσκολα θα βρει κάποιος λικέρ με γεύσεις όπως ρόδι με τσίλι, μέλι, μύρτο, αρμπαρόριζα, φασκόμηλο. Έκπληξη όμως κάνει το μοναδικό λικέρ που έρχεται από το σήμα κατατεθέν της ελληνικής φύσης την περιβόητη ελιά. Ένα ποτό που συνδυάζει τον καρπό και τα φύλλα της ελιάς με άνθη και βότανα της ελληνικής φύσης που συναντάνε μία τσικουδιά εξαιρετικής ποιότητας. Ακόμα πιο ξεχωριστή πρόταση το πως μπορείς να απολαύσεις αυτό το αριστούργημα είναι ότι μπορείς να το προσθέσεις σε παγωτό, κρέπες και για τους πιο τολμηρούς σε dressing για σαλάτες.

Μπορεί να μιλάμε για τους αντιπροσώπους της ελληνικής φύσης στα ποτά αλλά το χρυσό πορτοκάλι που κατάγεται από την Κίνα, πλέον αποτελεί το σήμα κατατεθέν της ποτοποιίας της Κέρκυρας. Φυσικά αναφερόμαστε στο κουμκουάτ, ένα παραδοσιακό λικέρ που παρασκευάζεται με αγνές πρώτες ύλες, με υπέροχη γεύση και μοναδικό άρωμα. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά αναδεικνύονται ιδανικά με την τέχνη του marketing από το εργοστάσιο της οικογένειας Μαυρομμάτη.

Η συγκεκριμένη εταιρεία παρουσιάζει αυτό το λικέρ σε διαφορετικές περιεκτικότητες σε αλκοόλ που συνοδεύονται σε διαφορετικά μπουκάλια με ακόμα διαφορετική περιεκτικότητα. Χαρακτηριστικά οι περιεκτικότητες σε αλκοόλ που προτάσσονται είναι 15%, 20% και 25%, τα διαφορετικά μπουκάλια πάνω από 30 και η περιεκτικότητα των μπουκαλιών ξεκινάν από 40ml μέχρι και 700ml.

Ένα χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει ακόμα περισσότερο την παραπάνω πρόταση είναι ότι το λικέρ παράγεται και με την προσθήκη γάλακτος ( κουμκουάτ creme ) που προφανώς η γεύση παραπέμπει στα διάσημα cocktail τύπου collada που έκαναν θραύση στην δεκαετία του 80.

Φυσικά αντιπρόσωπο δεν έχει μόνο το Ιόνιο Πέλαγος αλλά και το Αιγαίο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Νάξος με το λικέρ από κίτρο. Σαν πρώτη ύλη είναι τα αιθέρια έλαια από τα φύλλα του δέντρου της κιτριάς. Η καλλιέργεια αυτών των ισχυρών αρωματικών ελαίων από το ελληνικότατο εσπεροειδές φρούτο ξεκίνησε από τον Μάρκο Βαλληνδρά το μακρινό 1896 και συνεχίζεται η παράδοση μετά από 5 γενιές που όχι μόνο κράτησαν την πατροπαράδοτη συνταγή αναλλοίωτη αλλά το προτείνουν σε τρία διαφορετικά είδη:

πράσινο 30% αλκοόλ
άσπρο 33%
κίτρινο 36%

Η διαφορετικότητα των συγκεκριμένων λικέρ υπάρχει και στη αναλογία σε ζάχαρη με προτίμηση των ντόπιων στο άσπρο αφού δεν είναι πάρα πολύ γλυκό όπως το πράσινο αλλά και όχι τόσο λίγο σε γλυκύτητα όσο το κίτρινο.

Η πεμπτουσία της ελληνικής γαστρονομίας μπορεί να είναι το φαγητό. Μπορεί ένα κομμάτι φέτα να αποδίδει 100% το τι είναι made in Greece, το ίδιο ενδεχoμένως και το αυγοτάραχο από το Μεσολόγγι ή και ακόμα η σταφίδα από την Κόρινθο.

Μα γιατί όμως πρέπει να λέμε όχι σε ελληνικές πρώτες ύλες που συνδυάζονται σε παραδοσιακές συνταγές που έρχονται στο ποτήρι μας. Το ελληνικό liquidization πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση σε κάθε επισιτιστική επιχείρηση όχι μόνο γιατί απλά είναι μια διαφορετική πρόταση αλλά γιατί μπορεί ένα γεύμα ή και ακόμα ένα ποτό να το μετατρέψει σε ανεπανάληπτη γαστρονομική εμπειρία .

Το άρθρο Greek drinks εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Πριν όμως ταξιδέψουμε στους κανόνες κάθε χώρας ας δούμε τα κριτήρια που διέπουν την νομοθεσία σύμφωνα με το Διεθνές Κέντρο Πολιτικής για το Αλκοόλ (International Center for Alcohol Policies):

Όλες οι χώρες έχουν κατώτατο ηλικιακό όριο για κατανάλωση σε καταστήματα επισιτιστικού ενδιαφέροντος (legal drinking age)

• Η νομοθεσία διαφοροποιείται στην πώληση από την πόση
• Κατηγοριοποίηση αλκοόλ π.χ άλλο κρασί άλλο μπύρα
• Απαγόρευση αλκοόλ σύμφωνα με τα θρησκευτικά πιστεύω

Οι χώρες που έχουν θεσπίσει το χαμηλότερο ηλικιακό όριο αγοράς αλκοόλ είναι η Μάλτα και η Ιταλία που είναι τα 16. Ακόμα πιο γενναίο είναι το Ολλανδικό Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας που με ειδική ρύθμιση όρισε τα 16 έτη σαν σωστό ξεκίνημα κατανάλωσης κρασιού και μπύρας και 18 σε όλα τα άλλα οινοπνευματώδη ποτά. Από την άλλη στην Μεγάλη Βρετανία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που επιτρέπει το αλκοόλ στα 5 έτη στην εστία με γονική συναίνεση και την κατανάλωση από τα 16.

Ακόμα στην Αυστρία και στον Καναδά επιτρέπεται το αλκοόλ πάνω από τα 18 ανάλογα με τις επαρχίες ή τις περιοχές. Στην Γερμανία πάλι ο ανήλικος πρέπει να έχει συνοδεία για να πιει. Ενώ στην Νέα Ζηλανδία επιτρέπεται η κατανάλωση μόνο με συνδυασμό φαγητού με εξαίρεση χώρους που δεν είναι ανοιχτοί για όλο το κοινωνικό σύνολο όπως ιδιωτικές λέσχες.

Η Κίνα πάλι έχει θεσπίσει την πιο αυστηρή νομοθεσία αφού το Υπουργείο Εμπορίου επιβάλει άδειες για τους πωλητές του αλκοόλ αλλά και πιστοποίηση καθαρότητας όλων των ποτών. Επίσης όσοι κάτω από 18 πιαστούν να πίνουν αλκοόλ έχουν πρόστιμο πάνω από 250 ευρώ και οι υπεύθυνοι των μαγαζιών που τους προμηθεύουν έχουν αναστολή τρεις μήνες για να μην οδηγηθούν σε σωφρονιστικό κατάστημα.

Στις ΗΠΑ μετά από πολλές αλλεπάλληλες αλλαγές των νόμων, θεσπίστηκε στις περισσότερες πολιτείες στα τέλη της δεκαετίας του 80 ,μετά από κεντρική ομοσπονδιακή παρέμβαση, το όριο των 21 ετών για την κατανάλωση αλκοόλ.

Όμως υπάρχουν και χώρες που δεν επιτρέπεται το αλκοόλ όπως η Ινδία που σε πολλές περιοχές επιτρέπεται μόνο εάν έχεις στην κατοχή σου ειδική άδεια. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι οι Μαλβίδες και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα που απαγορεύονται εντελώς εκτός όμως από τα ξενοδοχειακά καταλύματα .

Στο βασίλειο του Μπρούνεϊ μπορεί κάποιος να πιει μετά από ειδική άδεια μέχρι 2 λίτρα εντός 48 ωρών και στις ακόλουθες χώρες Ταϊλάνδη, Φιλιππίνες και Βενεζουέλα απαγορεύεται κατά την περίοδο εκλογών. Και στο Σουδάν απαγορεύεται η πώληση και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών στη χώρα από το 1983. Στο Πακιστάν οι μουσουλμάνοι δεν επιτρέπεται να παράγουν, να πωλούν και να χρησιμοποιούν αλκοολούχα ποτά εντός της χώρας.

Όσον αφορά την Ελλάδα, το ισχύον νομοθετικό διάταγμα του 1994 (ΦΕΚ26/Α) θεωρεί ποινικά κολάσιμη την πώληση οινοπνεύματος σε νέους κάτω των 17, με αποτέλεσμα την δίωξη του ιδιοκτήτη και του υγειονομικού υπεύθυνου. Ακόμα σε ορισμένες περιπτώσεις την ανάκληση της άδειας του μαγαζιού μέχρι 60 μέρες ή και ακόμα την οριστική αφαίρεση της.

Το σίγουρο είναι ότι στην πράξη καμιά νομοθεσία δεν μπορεί να ανακόψει την θέλησή της κατανάλωσης του αλκοόλ. Πιο σίγουρο είναι ότι το μέτρο για την ποσότητα που θα πιει κάποιος αλλά και σε ποια ηλικία πρέπει να γευτεί το αλκοόλ θα πρέπει να μην καταστρατηγείται.

Με απλά λόγια όπως έλεγε ο μεγάλος Frank Sinatra Το αλκοόλ μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, αλλά η Βίβλος λέει να αγαπάς τον εχθρό σου. Άρα παν μέτρον άριστον!!!!!!

Image by lookstudio on Freepik

Το άρθρο License to drink εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Όχι δεν είναι φυσικά κάποιο παλαιωμένο απόσταγμα ούτε κάποιο ακριβό κρασί αλλά δεν είναι άλλο από το λεγόμενο “ποτό της ζωής” το πολύτιμο νερό. Το νερό λοιπόν πρέπει να έχει ξεχωριστή θέση στην κάρτα της επιχείρησης μας γιατί η σωστή επιλογή είναι εκείνη που θα δώσει ώθηση στη συνολική αίσθηση της γαστρονομικής εμπειρίας μας.

Αλήθεια όμως, ποια “νερά” πρέπει να βάλουμε στο μενού μας; Σίγουρα πρέπει να αναλογιστούμε το είδος της επιχείρησης μας αλλά πάνω από όλα την υπάρχουσα νομοθεσία.

Σύμφωνα με τον Νόμο Ν87(Ι)/2001, Οδηγία 98/83/ΕΚ, “το νερό πρέπει να είναι υγιεινό και καθαρό χωρίς μικροοργανισμούς και χημικές ουσίες που θα μπορούσαν να βλάψουν την υγεία”.

Ας μιλήσουμε πιο εξειδικευμένα, βάσει της ευρωπαϊκής νομοθεσίας αναγνωρίζονται 3 τύποι εμφιαλωμένου νερού.

Το επιτραπέζιο νερό είναι το νερό που μπορεί να έχει υποστεί απολύμανση. Μπορεί να προέρχεται από γεώτρηση, από λίμνη ή ποτάμι ακόμη και από αφαλάτωση θαλασσινού νερού. Δηλαδή απλό νερό εμφιαλωμένο σε γυάλινη ή πλαστική συσκευασία.

Το νερό πηγής είναι αποκλειστικά υπόγειας προέλευσης δεν υπόκειται σε απολύμανση.

Το φυσικό μεταλλικό νερό είναι αποκλειστικά υπόγειας προέλευσης, εμφιαλώνεται επιτόπου, δεν υπόκειται σε απολύμανση και διαφοροποιείται από το νερό πηγής ως προς την περιεκτικότητα του σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία.

Το ανθρακούχο νερό δεν αποτελεί διαφορετικό τύπο αλλά μπορεί να ανήκει σε έναν από τους παραπάνω 3 με την προσθήκη διοξειδίου του άνθρακα με τεχνητό ή φυσικό τρόπο. Τα περισσότερα νερά πηγής όπως και τα ανθρακούχα ανήκουν στην 3η κατηγορία των φυσικών μεταλλικών νερών.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνουμε στις παράνομες συσκευασίες αφού οποιαδήποτε άλλη ονομασία νερού όπως ιαματικό, θεραπευτικό, μεταλλικό πηγής, φυσικό νερό απαγορεύονται αυστηρά.

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφέας *Nicolas Chamfort για να αποδείξει την σημαντικότητα του νερού διηγήθηκε την εξής ιστορία:

Σε μια πολιορκία, ένας νεαρός που κουβαλούσε δυο κουβάδες νερό φώναζε: «έξι νομίσματα για έναν κουβά νερό!». Μια βόμβα έπεσε και κατέστρεψε τον ένα κουβά. «Δώδεκα νομίσματα για έναν κουβά νερό!», συνέχισε ατάραχα ο νεαρός.

Στα εστιατόρια και τα μπαρ του σήμερα ένα από τα πιο κύρια χαρακτηριστικά για να καταλάβει κάποιος την ποιότητα των υπηρεσιών που του προσφέρουν είναι η σωστή επιλογή ετικετών εμφιαλωμένου νερού που να αναδεικνύουν την σωστή φιλοσοφία που θέλουμε να προσφέρουμε.

Ο Sébastien-Roch Nicolas, γνωστός ως Nicolas Chamfort και ως Sébastien Nicolas de Chamfort (6 Απριλίου 1741 – 13 Απριλίου 1794), ήταν Γάλλος συγγραφέας, γνωστός για τα επιγράμματα και τους αφορισμούς του. Ήταν γραμματέας της αδελφής του Λουδοβίκου XVI και της λέσχης των Ιακωβιτών.

Το άρθρο Το πιο διάσημο ποτό στο κόσμο είναι το νερό εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Με οίνο τιμούσαν οι Έλληνες τους θεούς στις γιορτές και με αγγεία κρασιού αποχαιρετούσαν τους νεκρούς τους. Η λατρεία του οίνου παρέμεινε και στις επόμενες ιστορικές περιόδους όπως στους Ελληνιστικούς και στους Ρωμαϊκούς χρόνους αλλά και στους Βυζαντινούς που η χριστιανική θρησκεία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, με τον ίδιο μάλιστα τον Χριστό να τον αναφέρει ως “άμπελος” και τη θεία κοινωνία να προσφέρεται στους πιστούς.

Έτσι το κρασί στην Ελληνική επικράτεια, αν και ξεκίνησε σαν Διονυσιακή λατρεία, έμεινε μια ανάμνηση που μεταλλάχτηκε στην σύγχρονή γιορτή του προστάτη των αμπελουργών, του Αγίου Τρύφωνα, ο οποίος εικονίζεται να κρατάει στο ένα χέρι το Σταυρό και στο άλλο το κλαδευτήρι.

Βέβαια στην ορθόδοξη πίστη οι αναφορές για το κρασί ξεκινούν από την Παλαιά Διαθήκη. Ο πρώτος καταγεγραμμένος αμπελουργός ήταν ο ίδιος ο Νώε, που μετά τον κατακλυσμό, μια από τις πρώτες δουλειές που έκανε, ήταν να φυτέψει ένα αμπέλι. Η σημαντικότητα του κρασιού ως ένα μέσο που αναδεικνύει τα καλύτερα συναισθήματα του ανθρώπου φαίνεται και από τα λόγια του Δαυίδ «οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου…».

Μα φυσικά όμως ο πρώτος που μας δίδαξε την ιερή σημασία του οίνου ήταν ο Χριστός στον Μυστικό Δείπνο, λέγοντας στους μαθητές του

πίετε εξ αυτού πάντες τούτο γαρ εστί το αίμα μου το της καινής διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών.

Ακόμα, όταν ὁ Χριστός βρέθηκε με τους μαθητές του στην Κανά έκανε το γνωστό πρώτο του θαύμα, να μετατρέψει το νερό σε κρασί για να μπορέσουν οι παραβρισκόμενοι να συνεχίσουν την χαρά στο γλέντι.

Στη συνέχεια διδάσκοντας τους μαθητές του για να καταλάβουν την σχέση τους με τον ίδιο, παρομοιάζει τον εαυτό του με αμπέλι: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα …» ο Χριστός είναι το αμπέλι και οι μαθητές καθώς και όλοι οι πιστοί, αποτελούν τα κλήματα τα οποία μπορούν να παράγουν καρπούς μόνο αν μείνουν συνδεδεμένα μαζί του.

Στους αιώνες που ήρθαν, οι απόστολοι, οι πατέρες και οι άγιοι δάσκαλοι της εκκλησίας δεν αποτρέπουν τους πιστούς από την λογική χρήση του κρασιού, τονίζοντας όμως τις βλαβερές συνέπειες της υπερβολικής κατανάλωσης και των γεγονότων που οφείλονται σε αυτή.

Όσον άφορά στους σύγχρονους καιρούς η εκκλησία μας χρησιμοποιεί το κρασί σε πάρα πολλά Θεία Μυστήρια. Σημαντική είναι η χρήση του στη Θεία Ευχαριστία.

Ο οίνος μαζί με το ψωμί τα οποία προσφέρουμε στο Θεό για να τα αγιάσει και να τα μεταβάλει σε Σώμα και Αίμα από τα οποία θα κοινωνήσουμε.

Γνωστή επίσης η κοινωνία από το κοινό ποτήριο των νεόνυμφων στο μυστήριο του γάμου, πράξη που μαρτυρεί τη σύνδεση του γάμου με τη Θεία λειτουργία. Ακόμα θα το συναντήσουμε στην αρτοκλασία όπου μαζί με τους άρτους, τον σίτον, το έλαιον και την προσευχή μας να αυξάνει ο Θεός τις τροφές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Φυσικά όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε το ξύδι, ένα ακόμα προϊόν της αμπέλου. Ένα θρεπτικότατο συστατικό που ακόμα και οι μοναχοί γνωρίζουν για τις θεραπευτικές του ιδιότητες. Την γνώση αυτή την παίρνουμε και από μοναστηριακά έγγραφα που περιέχουν πλήθος συνταγών με βάση τον οίνο ως αντισηπτικό, αιμοστατικό, αντιβηχικό μέχρι και για παρασκευή μελανιού.

Στο Άγιο Όρος επίσης όταν πηγαίνουν εργάτες που βοηθούν στις δουλειές των μοναστηριών, οι μονές πρέπει να τους φιλέψουν ρακή από στέμφυλο. Ρακή προσφέρεται και στους επισκέπτες όταν πρωτοφτάνουν στο Αρχονταρίκι. Οι Άγιοι πατέρες το δικαιολογούσαν λέγοντας ότι ένα ποτήρι “κόβει” τον ιδρώτα από την κοπιαστική εργασία.

Με πίστη ή όχι το κρασί αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της ελληνικής κουλτούρας . Με αυτό μπορούμε να βγάλουμε τα καλύτερα συναισθήματα μας για να ομορφύνουμε τον κόσμο μας. Όπως π.χ να επικυρώσουμε μια φιλία.

Ο Σολομώντας έλεγε ότι: οι νέες φιλίες δεν είναι σίγουρα καλές, αυτές που παλαιώνουν και δοκιμάζονται από τον χρόνο είναι πιο ευχάριστες… σαν το παλιό κρασί.
Με άλλα λόγια: «οἶνος νέος φίλος νέος, ἐὰν παλαιωθεῖ μετ᾿ εὐφροσύνης πίεσαι αὐτόν»

Το άρθρο Οίνος με πίστη εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Φυσικά όμως πίνεται, αυτοί που το ανακαλύψαν πρώτοι είναι οι Έλληνες και την σκυτάλη πήραν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι που τελειοποίησαν την συνταγή. Η τότε συνταγή πλησιάζει την σύγχρονη απόδοση της από τον Dr Pierre Ordinaire που το 1792 στη Val de Traver της Ελβετίας που δημιούργησε ένα υψηλής περιεκτικότητας αλκοολούχο απόσταγμα από γλυκάνισο, μάραθο και φυσικά από αψιθιά.

Η αλήθεια του γιατρού αυτού που έλεγε ότι θεραπεύει πάσα νόσο απέχει κατά πολύ από την πραγματικότητα αφού στην καλύτερη περίπτωση σήμερα μπορούμε να ισχυριστούμε ότι χρησιμεύει στην πρόληψη της ελονοσίας.

Ο σκεπτικισμός εντάθηκε όταν άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων όπως ο Vincent van Gogh και ο Oscar Wilde μίλαγαν κολακευτικά για τις δήθεν παραισθησιογόνες ιδιότητες που έχει το αψέντι. Οι δοξασίες της πράσινης νεράιδας όπως την αποκαλούσε ο Ordinaire εντάθηκαν το 1906 που το Βέλγιο απαγόρευσε την κατανάλωση του και γιγαντώθηκε το 1908 στην Ελβετία που με την μορφή δημοψηφίσματος έγινε και με την βούλα παράνομη η παραγωγή του.

Μέχρι το 1915 την ετικέτα του «μη νόμιμου» την αποδέχθηκαν κι άλλες χώρες της Ευρώπης αλλά και οι Ηνωμένες πολιτείες της Αμερικής. Η γοητεία της πράσινης νεράιδας βαθμιαία άρχισε και έσβηνε με αποκορύφωμα το 1960 που έπαυσε τελείως η παραγωγή της. Ένα γεγονός που συντέλεσε στην αποδοχή των υποτιθέμενων ψυχοδραστικών ιδιοτήτων που έχει το αψέντι.

Η αρχή του τέλους της δυσφήμησης του πράσινου ποτού ξεκίνησε όταν στην δεκαετία του 1990 άρχισαν να εισάγονται στην βρετανική αγορά, τσέχικα αποστάγματα από αψέντι. Οι δοξασίες επέστρεψαν όταν ξεκίνησαν οι συζητήσεις για την υπέρβαση της περιεκτικότητας του σε μεγάλες ποσότητες σε αλκοόλ.

Αποτέλεσμα αυτού, ήταν η αυστηρή νομοθέτηση που οριοθετεί ότι αιθυλική αλκοόλη πρέπει να κυμαίνεται από 45 μέχρι 74% .

Η συνέχεια της αμφισβήτησης ήρθε όταν στην παραδοσιακή παρασκευή της νεράιδας (νερό, μαύρη ζάχαρη) προστέθηκε στην σύγχρονη εκδοχή της, το άναμμα του κύβου της ζάχαρης. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος ήταν σε πολλές περιπτώσεις η δημιουργία φωτιάς λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ αλλά και της πλήρους απελευθέρωσης όλων των ουσιών που έχει το αψέντι, όπως γλυκάνισο και μάραθο όπου για πολλούς συνωμοσιολόγους είναι σήμα κατατεθέν αφροδισιακών ή παραισθησιογόνων ιδιοτήτων.

Η Αρτεμισία, το αψίνθιο, σαν ποτό μπορεί να είναι συνάμα δυνατό και ρωμαλέο αλλά έρχεται μαζί με πολλά ψέματα αλλά και μία αλήθεια, που δεν είναι άλλη από την θυϊόνη.
Η θυϊόνη είναι πρώτη ύλη του αιθέριου ελαίου της αψιθιάς που είναι μία νευροτοξίνη, που μόνο σε μεγάλες δόσεις προκαλεί σπασμούς που οδηγούν σε επιληπτικές κρίσεις. Για αυτό θεσπίστηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση ανώτερο όριο αυτής της ουσίας, με αποτέλεσμα την μηδενική επικινδυνότητα του.

Ένα ακόμα απόσταγμα που η φήμη του ακολουθείται από μυθεύματα δεν είναι άλλη από την γνωστή μας κεντροαμερικάνα κυρία την Τεκίλα. Το μοναδικό αυτό προϊόν οφείλεται στην απόσταξη της μπλε αγαύης που ξεκίνησε στα μέσα του 17 αιώνα στο Μεξικό.

Ο πρώτος μύθος αφορά το διάσημο πλέον σκουλήκι. Κάποιοι παραγωγοί χρησιμοποίησαν ένα σκουλήκι ονόματι gusano πετώντας το μέσα στο μπουκάλι επίτηδες μόνο και μόνο για να τραβήξουν την προσοχή του κοινού. Αυτό το υποτυπώδες αλλά και επιτυχημένο marketing όπως αποδείχθηκε, γέννησε ένα τόσο ισχυρό μύθευμα, που οδήγησε ορισμένους να καταναλώνουν τεκίλα τρώγοντας σκουλήκια.

Ο δεύτερος μύθος που κυκλοφορεί είναι ότι η μπλε αγαύη είναι κάκτος. Η αγαύη δεν είναι κάκτος αν και μοιάζει. ‘Εχει έναν εντελώς διαφορετικό κύκλο ζωής με αποτέλεσμα να κατατάσσεται σαν διαφορετικό είδος φυτού. Μάλιστα από τα 136 είδη αγαύης μόνο η μπλε ή αλλιώς τεκιλιάνα μπορεί να μας δώσει αυτό το απόσταγμα.

Οι αλήθειες και τα ψέματα πρέπει να σταματάνε όταν δύο από τα πιο ιδιαίτερα αποστάγματα μπαίνουν στο ποτήρι μας. Με λίγα λόγια όταν «η απόλαυση έρχεται οι μύθοι πρέπει να φεύγουν».

Το άρθρο Οι αλήθειες της πράσινης νεράιδας και τα ψέματα της μπλε αγαύης εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Είναι γνωστό ότι εδώ και 6500 χρόνια οι Έλληνες παρήγαγαν και απολάμβαναν κρασί στην καθημερινή αλλά και στην θρησκευτική ζωή τους, για χάρη του Θεού Διόνυσου. Από τότε μπορεί να έχουν αλλάξει πολλά, αλλά το ασίγαστο πάθος για την δημιουργία ποιοτικών αποσταγμάτων δεν έχει σβήσει ποτέ.

Με το να έχεις εθνικά αλκοολούχα ποτά στην κάρτα του bar που διοικείς είναι σίγουρο ότι επιτυγχάνεις μία αξιοζήλευτη επαγγελματική ταυτότητα που διαφοροποιεί το τελικό προϊόν από ανταγωνιστές. Άρα εάν θέλουμε να πωλήσουμε μια εναλλακτική κουλτούρα στην κατανάλωση ποτών τότε πρέπει να εμπιστευτούμε τη διαφορετικότητα των ελληνικών προϊόντων, που έρχονται μόνο από την επιλογή επώνυμων αποσταγμάτων και όχι από τα ανώνυμα χύμα αμφιβόλου ποιότητας.

Τι διαφορετικό λοιπόν να πίνεις μια Margarita με βάση tequila από την Αμοργό.

Ή να την πούμε πιο σωστά Μεκίλα. Φυσικά δεν προέρχεται από την μπλε αγαύη την διάσημη πρώτη ύλη από το Μεξικό αλλά από τα ευρέως γνωστά φραγκόσυκα. Ο Αντώνης Βεκρής έκανε την τρέλα του πραγματικότητα όταν το 2012 λάνσαρε μια λευκή, μία κίτρινη και μία παλαιομένη μεκίλα με το όνομα Αμοργιόν.

Ξεχωριστή μνεία πρέπει να κάνουμε στην δημιουργία ενός μοναδικού brandy από τον Σπύρο Μεταξά που χρονολογείται από το 1888. Ποιος μπορεί να πει όχι σε ένα παλαιωμένο ποτό που μπορεί να αναδύει άρωμα από τριαντάφυλλο και κανέλλα .Ένα απόσταγμα που μπορείς να το απολαύσεις σκέτο σε ένα ποτήρι balloon ή μαζί με tonic ή τέλος βάση για εκπληκτικά cocktails όπως το Brandy Αlexander. Ένας από τους λόγους που είναι παγκοσμίως γνωστό είναι ότι μπορείς να το επιλέξεις σε διαφορετικές παλαιώσεις 3 έτη,5 έτη, 7 έτη, 12 έτη το μοναδικό dry brandy αλλά και το φανταστικό PRIVATE RESERVE.

Άλλο ένα απόσταγμα μέλος της ελληνικής κουλτούρας μας είναι το τσίπουρο. Υπάρχουν πάρα πολύ παραγωγοί που μας δίνουν αυτό το θείο δώρο αλλά εν έτει 2021 η εξέλιξη της ποτογνωσίας προτάσσει την επιλογή ενός τσίπουρου πενταετούς ωρίμανσης σε δρύινα βαρέλια. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από ένα άκρως αρωματισμένο spirit από σταφίδες, δαμάσκηνα, βανίλια αλλά και σοκολάτα, όνομα αυτού το εκπληκτικό Dark Cave του τσίπουρου Τσιλιλή.

Μια ακόμα εξέχουσα προσωπικότητα στο κόσμο των αποσταγμάτων είναι το ούζο, ένα κατεξοχήν ελληνικό ποτό. Πάρα πολύ παραγωγοί συνεχίζουν την παραδοσιακή συνταγή που περνά από γενιά σε γενιά. Συνταγές που μπορεί να διαφοροποιούνται, άλλες να έχουν πιο έντονο τον μάραθο άλλες το μοσχοκάρυδο άλλες ακόμα και το κακουλέ αλλά πάντα να επικρατεί ο γλυκάνισος. Την διαφορά όμως την κάνει το γνωστό ούζο Βαρβαγιάννη που προτείνει την απόλαυση του σε διαφορετικούς αλκοολικούς βαθμούς αναλυτικά το πράσινο 42%,το μπλε 46%,το εύζων 47% και η Αφροδίτη 48%.

Ακόμα μία ιδιαίτερη επιλογή έρχεται από την λεβεντομάνα Κρήτη που δεν είναι άλλη από τη περιβόητη τσικουδιά. Ποιος νομίζει ότι μοναστηριακές συνταγές ποτών είναι ξενικό χαρακτηριστικό. Όχι αλκοολούχα ποτά δεν βγάζουν μόνο οι μοναχοί του Grande Chartreuse ή οι Βενεδικτίνοι αλλά και διαμένοντες στην Ιερή Μονή Τοπλού της Σητείας. Όταν η συγκεκριμένη τσικουδιά παράγεται από βιολογικά σταφύλια και όταν η τεχνογνωσία των μοναχών που χρονολογείται από τον 14ο αιώνα μπαίνει στην εξίσωση, τότε έχουμε ένα μοναδικό ποτό με ντελικάτο άρωμα και απίστευτη επίγευση βασισμένο στα γλυκά εσπεροειδή, στο μέλι αλλά και στο μπισκότο.

Το να πάρεις μία παραδοσιακή Αγγλική συνταγή να βάλεις μέσα όλη την ελληνική φύση και να δημιουργήσεις ένα προϊόν που να σπάει το κατεστημένο των βρετανικών gin είναι το ίδιο στο να φτιάχνουν οι Σκωτσέζοι την δικιά μας φέτα. Παρόλα αυτά το Grace gin της ποτοποιίας Αβάντες κατέχει περίοπτη θέση στην κατηγορία non London dry. 50 διαφορετικά βότανα από όλη την Εύβοια στο ποτήρι μας μέσα σε tonic με ένα κομμάτι φλούδας αγγουριού μας βοηθάει να αντιληφθούμε την πολυπλοκότητα της γεύσης που μας δίνει το ροζ πιπέρι, ο κόλιανδρος και η κανέλλα.

Τι καλύτερο λοιπόν για έναν νεοφερμένο επισκέπτη στην Ελλάδα να συνδυάσει την φιλοξενία μας απολαμβάνοντας ένα gin που παράγεται στην χώρα που έχει επιλέξει για διακοπές.

Αλκοολούχα ποτά υπάρχουν πάρα πολλά, ποτά όμως που πάνε σε ένα ανώτερο επίπεδο την λέξη γαστρονομία είναι πραγματικά λίγα. Εάν θέλουμε στους πελάτες που έρχονται στο bar να τους δημιουργήσουμε ξεχωριστές αναμνήσεις που οδηγούν σε διαφορετικές εμπειρίες ώστε να μας ξαναεπιλέξουν, τα ελληνικά αποστάγματα είναι ο σίγουρος δρόμος της επιτυχίας.

Το άρθρο Drinks Made in Greece εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.