Πως δημιουργήθηκε η pasta alla pescatora;

Το πιάτο δημιουργήθηκε από ψαράδες οι οποίοι μετά τη δουλειά, μαγείρευαν τα θαλασσινά που περίσσευαν από την ψαριά τους. Τα συνδύαζαν βέβαια με τα αγαπημένα τους ζυμαρικά και συνέθεταν ένα πιάτο γρήγορο, χορταστικό και πολύ γευστικό. Το μείγμα θαλασσινών αποτελούνταν από γαρίδες, μύδια, καλαμάρια και κάποια μικρά ψάρια που ήταν δύσκολο να πουληθούν. Τα υπόλοιπα υλικά που περιέχονται σε αυτό το πιάτο είναι οι ντομάτες, το σκόρδο, ο μαϊντανός και βέβαια το ελαιόλαδο. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η pasta alla pescatora είναι ένα πιάτο που καθρεφτίζει την Μεσογειακή κουζίνα!!

Τα ζυμαρικά που χρησιμοποιούνται συνήθως για να παρασκευάσουμε αυτό το πιάτο είναι τα λιγκουίνι ή τα σπαγγέτι. Τα θαλασσινά μαζί με το σκόρδο σωτάρονται γρήγορα (για να μην στεγνώσουν) και στη συνέχεια η προσθήκη της φρέσκιας ντομάτας δημιουργεί μία γευστικότητα σάλτσα. Το πιάτο ολοκληρώνεται με την προσθήκη φρεσκοκομμένου μαϊντανού και φρεσκοτριμμένου μαύρου πιπεριού.

Υλικά

◉ 400 γρ. σπαγγέτι (ή λινγκουίνι)
◉ 500 γρ. μύδια (καθαρισμένα)
◉ 300 γρ. γαρίδες (καθαρισμένες)
◉ 300 γρ. καλαμάρια (κομμένα σε ροδέλες)
◉ 2 σκελίδες σκόρδο
◉ 400 γρ. ψιλοκομμένες ντομάτες ή κονκασέ
◉ 50ml λευκό κρασί
◉ έξτρα παρθένο ελαιόλαδο
◉ φρέσκος μαϊντανός
◉ τσίλι (προαιρετικά)
◉ αλάτι
◉ φρεσκοτριμμένο πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

1. Σε μία κατσαρόλα με αλατισμένο νερό, βράζουμε τα ζυμαρικά σύμφωνα με τις οδηγίες του κατασκευαστή.
2. Ξεπλένουμε τα μύδια και καθαρίζουμε τις γαρίδες και τα καλαμάρια.
3. Σε μία κατσαρόλα με ελαιόλαδο βάζουμε μία σκελίδα σκόρδο και στη συνέχεια τα μύδια μέχρι να αρχίσουν να ανοίγουν. Αφότου ανοίξουν τα αφαιρούμε από την κατσαρόλα και κρατάμε τα υγρά τους.
4. Σε ένα τηγάνι με ελαιόλαδο, σοτάρουμε τις γαρίδες για 1 λεπτό από κάθε πλευρά και μετά τις αφαιρούμε σε απορροφητικό χαρτί. Στο ίδιο τηγάνι σοτάρουμε μία σκελίδα σκόρδο (και το τσίλι), στη συνέχεια προσθέτουμε τα καλαμάρια και σοτάρουμε για 2-3 λεπτά.
5. Σβήνουμε με το λευκό κρασί και αφήνουμε να εξατμιστεί. Στη συνέχεια προσθέτουμε τις ντομάτες και αφήνουμε τη σάλτσα να σιγοβράσει για 10 λεπτά.
6. Στο τέλος προσθέτουμε τις γαρίδες και τα μύδια (μαζί με τα υγρά τους) και αφήνουμε να βράσουν για άλλα 5 λεπτά.
7. Ρίχνουμε στο τηγάνι τα βρασμένα ζυμαρικά και ανακατεύουμε ώστε να αναμειχθούν μαζί με τα θαλασσινά και τη σάλτσα.
8. Σερβίρουμε με ψιλοκομμένο μαϊντανό και φρεσκοτριμμένο πιπέρι.

Το άρθρο Pasta alla pescatora, ένα κλασικό ιταλικό πιάτο θαλασσινών εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ήταν το 1892 και ένας άντρας ονόματι Alfredo, ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα εστιατόριο το οποίο διηύθυνε η μητέρα του. Την πρώτη δεκαετία του 1900 ο Alfredo γίνεται πατέρας. Η γυναίκα του ταλαιπωρημένη από τη γέννα και σε κατάσταση λοχείας πρέπει να φάει κάτι για να δυναμώσει.

Ο σύζυγός της σκέφτεται στην ουσία μία εύκολη συνταγή αλλά αρκετά δυναμωτική. Ανακατεύει τα ζυμαρικά μαζί με μπόλικο βούτυρο και παρμεζάνα. Το αποτέλεσμα που προέκυψε ήταν ένα γευστικό πιάτο με πλούσια κρεμώδη υφή.

Το 1914, ο Alfredo ανοίγει το δικό του εστιατόριο. Εννοείται πως η έμπνευσή του, παίρνει την πρώτη θέση στο μενού. Η ιδιαιτερότητά του ήταν η διαδικασία που παρασκευαζόταν αυτό το πιάτο καθώς ολοκληρωνόταν μπροστά στον πελάτη.

Η διαδικασία ξεκινούσε με το βούτυρο το οποίο ανακατευόταν μαζί με τα ζυμαρικά και την παρμεζάνα. Καθώς ανακατεύονταν, το τυρί έλιωνε και ”μαστίχωνε”. Ο σερβιτόρος σήκωνε ψηλά τα ζυμαρικά και τα σέρβιρε στον πελάτη.

Το πιάτο απέκτησε μεγάλη δημοτικότητα. Αμερικανοί τουρίστες που επισκέπτονταν τη Ρώμη μετέφεραν τη συνταγή από τα ζυμαρικά alfredo στη χώρα τους και στα αμερικάνικα εστιατόρια. Εκεί δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε σε μια πιο κρεμώδη υφή την οποία και γνωρίζουμε σήμερα.

Υλικά
◉ 500γρ. σπαγγέτι Νο6
◉ 150γρ. παρμεζάνα, τριμμένη
◉ 200ml κρέμα γάλακτος
◉ 50γρ. βούτυρο
◉ 2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένες
◉ αλάτι
◉ πιπέρι
◉ μαϊντανός για το γαρνίρισμα

Μέθοδος παρασκευής
Βράζουμε τα σπαγγέτι σε αλατισμένο νερό σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας. Κρατάμε λίγο από το νερό βρασμού (περίπου 1 φλιτζάνι) και στη συνέχεια στραγγίζουμε τα ζυμαρικά.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι λιώνουμε το βούτυρο σε μέτρια φωτιά. Προσθέτουμε το σκόρδο και σοτάρουμε για περίπου 1 λεπτό μέχρι να μυρίσει.

Ρίχνουμε την κρέμα γάλακτος, την τριμμένη παρμεζάνα και χαμηλώνουμε τη φωτιά.
Ανακατεύουμε για 3-4 λεπτά μέχρι να αρχίσει να δένει η σάλτσα. Αν η σάλτσα είναι πολύ πηχτή ρίχνουμε λίγο από το νερό των ζυμαρικών.

Στη συνέχεια ρίχνουμε τα βρασμένα σπαγγέτι μέσα στο τηγάνι και ανακατεύουμε καλά ώστε να καλυφθούν πλήρως από τη σάλτσα.

Προσθέτουμε πιπέρι, ανακατεύουμε και σερβίρουμε με φυλλαράκια φρέσκου μαϊντανού.

Κρασί της επιλογής μας γι αυτή τη συνταγή

Zuccardi Q Chardonnay

Zuccardi Q Chardonnay. Τα σταφύλια προέρχονται από δυο διαφορετικά αμπελοτόπια, ένα στο Gualtallary, στα 1400 μέτρα υψόμετρο και ένα στο El Peral, στα 1200 μέτρα υψόμετρο. Το κρασί ζυμώνει με γηγενείς ζύμες και ωριμάζει σε τσιμεντένιες δεξαμενές και 2ης – 3ης χρήσης δρύινα βαρέλια. Το αποτέλεσμα έχει κοφτερή οξύτητα, καθαρό φρούτο και διακριτικές νότες δρυός.

Έχει απαλό λεμονί χρώμα και διακριτικά αρώματα λεμονιού, περγαμόντου, βερίκοκου, ανανά, lime, κίτρου, βανίλιας, βουτύρου, φρυγανιάς και αμυγδάλου.

Στο στόμα έχει μέτριο σώμα, λιπαρή υφή και κοφτερή οξύτητα. Φρέσκα εσπεριδοειδή μπλέκονται με ζουμερά τροπικά φρούτα, πράσινο μήλο και νότες ζύμης, φρυγανιάς, καπνού, βανίλιας και ξηρών καρπών.

Οι πληροφορίες προέρχονται από το botilia.gr 

Το άρθρο Tαξίδι από την Ιταλία στην Αμερική με οδηγό τα ζυμαρικά alfredo εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Το βούτυρο, το σαφράν, ο ζωμός, το κρασί και η παρμεζάνα είναι τα βασικά συστατικά αυτού του πιάτου τα οποία σε συνδυασμό με το ρύζι, φτιάχνουν ένα από τα πιο γευστικά ριζότο.

Η ιστορία του Risotto à la Milanese

Η προέλευση του Risotto à la Milanese εντοπίζεται στα τέλη του 16ου αιώνα. Το πιάτο λέγεται ότι δημιουργήθηκε στο Μιλάνο κατά την κατασκευή του εμβληματικού καθεδρικού ναού της πόλης, του Duomo di Milano.

Ένας δημοφιλής μύθος υποδηλώνει ότι ένας Βέλγος μάστορας υαλουργός, ονόματι Valerio di Fiandra δούλευε στα βιτρό του καθεδρικού ναού. Ένας από τους μαθητευόμενους του, γνωστός για την αγάπη του για το σαφράν, θα το πρόσθετε στις χρωστικές του γυαλιού για να πετύχει ζωντανά χρώματα. Κατά τη διάρκεια μιας γαμήλιας γιορτής, αυτός ο μαθητευόμενος υποτίθεται ότι πρόσθεσε σαφράν σε ένα πιάτο με ρύζι, είτε ως αστείο είτε από περιέργεια, οδηγώντας με αυτόν τον τρόπο στη δημιουργία του Risotto alla Milanese.

Μπορεί αυτός να είναι ένας μύθος ωστόσο ένα είναι το βέβαιο ότι το ρύζι εισήχθη για πρώτη φορά στην Ιταλία από τους Άραβες κατά τον Μεσαίωνα.

Δεδομένου ότι το μεσογειακό κλίμα ήταν τέλειο για την καλλιέργεια κοντόκοκκου ρυζιού, τεράστιες ποσότητες άρχισαν να πωλούνται κυρίως στη Βενετία, τη Γένοβα και τις γύρω περιοχές. Καθώς το ρύζι απέκτησε δημοτικότητα, έγινε βασικό φαγητό στην κοιλάδα του Πάδου, στη Λομβαρδία, στο Πεδεμόντιο, στο Βένετο και στην πόλη του Μιλάνου.

Με το ρύζι σε αφθονία ήταν θέμα χρόνου να συνδυαστεί το ρύζι με το σαφράν, για το οποίο φημιζόταν η περιοχή του Μιλάνου και να εφευρεθεί το θρυλικό ριζότο alla Milanese.

Μέχρι τον 18ο αιώνα, η συνταγή είχε γίνει πιο εκλεπτυσμένη και άρχισε να εμφανίζεται στα ιταλικά βιβλία μαγειρικής. Το πιάτο εκτιμήθηκε για το πολυτελές χρώμα και την πλούσια γεύση του, η οποία αποδιδόταν στο σαφράν.

Το 1829, μια σημαντική συνταγή για το Risotto à la Milanese εμφανίστηκε στο βιβλίο μαγειρικής του Giovanni Felice Luraschi “Nuovo Cuoco Milanese Economico”. Αυτή η έκδοση περιελάμβανε μεδούλι στην συνταγή. Το μεδούλι έδινε μία γεμάτη και πλούσια γεύση στο ριζότο.

Ποια είναι τα βασικά συστατικά του Risotto alla Milanese και τι προσφέρουν στο πιάτο;

Ρύζι: Οι ποικιλίες που χρησιμοποιούνται είναι το Arborio, το Carnaroli ή το Vialone Nano. Έχουν υψηλή περιεκτικότητά σε άμυλο, η οποία συμβάλλει στην κρεμώδη υφή.

Σαφράν: Προσφέρει το χαρακτηριστικό χρυσαφί χρώμα και μια μοναδική, ελαφρώς γλυκιά γεύση.

Βούτυρο και κρεμμύδι: Αποτελούν τη βάση, με τα κρεμμύδια να σοτάρονται στο βούτυρο.

Λευκό κρασί: Χρησιμοποιείται για να κάνει ντεγκλασέ όλες τις κολλημένες ουσίες από τον πάτο του τηγανιού.

Ζωμός: Συνήθως ο ζωμός βόειου κρέατος ή κοτόπουλου δίνει γεύση στο ριζότο και προστίθεται σταδιακά μέχρι να βράσει το ρύζι.

Τυρί: Η παρμεζάνα ανακατεύεται στο τέλος της παρασκευής του ριζότο για πρόσθετη κρεμώδη υφή και γεύση.

Το Risotto à la Milanese είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό πιάτο καθώς αντιπροσωπεύει την πλούσια γαστρονομική κληρονομιά του Μιλάνου. Συχνά συνδέεται με ειδικές περιστάσεις και αποτελεί βασικό στοιχείο στα νοικοκυριά και τα εστιατόρια του Μιλάνου.

Υλικά

• 320γρ. ρύζι Arborio
• 1 λίτρο ζωμό κοτόπουλου
• 1 μικρό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
• 60γρ. βούτυρο αγελάδας
• 60ml λευκό ξηρό κρασί
• 0,5γρ. κλωστές σαφράν
• 60γρ. τριμμένο παρμεζάνα
• αλάτι
• πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

1. Βάζουμε σε ένα μπολάκι τις κλωστές σαφράν και προσθέτουμε ζεστό νερό ή ζωμό. Το αφήνουμε μέχρι να το χρησιμοποιήσουμε (περίπου 10-15 λεπτά).
2. Σε μια κατσαρόλα ή σε ένα τηγάνι λιώνουμε το βούτυρο και στη συνέχεια σοτάρουμε το κρεμμύδι μέχρι να ξανθίσει. Στη συνέχεια προσθέτουμε το ρύζι και ανακατεύουμε για 1 με 2 λεπτά.
3. Σβήνουμε με λευκό κρασί και κάνουμε ντεγκλασέ (μέχρι να απορροφηθεί το κρασί).
4. Προσθέτουμε σταδιακά το ζωμό και ανακατεύουμε. Αυτή η διαδικασία διαρκεί περίπου 20 λεπτά. Προς το τέλος ανακατεύουμε με το έγχυμα σαφράν και προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
5. Αφαιρούμε το ριζότο από τη φωτιά και προσθέτουμε την τριμμένη παρμεζάνα. Ανακατεύουμε και σερβίρουμε αμέσως.

Το άρθρο Risotto à la Milanese, ένα πιάτο με καταγωγή από το Μιλάνο εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η ιστορία του Cebularz Lubelski

Έχει μία βαθιά ριζωμένη ιστορία στις γαστρονομικές παραδόσεις της Ανατολικής Πολωνίας.

Η προέλευσή του είναι εβραϊκή και μας πάει πίσω στον 19° αιώνα όπου και φτιάχτηκε για πρώτη φορά από Εβραίους της επαρχίας Λούμπλιν και ιδιαίτερα στην παλιά πόλη του Λούμπλιν, στο Kazimierz Dolny και στο Zamość.

Το όνομα “Cebularz” προέρχεται από την πολωνική λέξη “cebula” που σημαίνει κρεμμύδι και μας παραπέμπει στο χαρακτηριστικό συστατικό του το οποίο είναι μία γενναιόδωρη ποσότητα από καραμελωμένα κρεμμύδια.

Τα πρώτα αρχεία δείχνουν ότι οι Εβραίοι αρτοποιοί ήταν οι πρώτοι που εισήγαγαν το Cebularz στην περιοχή, πουλώντας το από τους πάγκους στις πολυσύχναστες αγορές.

Η απλότητα της συνταγής και τα οικονομικά συστατικά του, έκαναν το Cebularz ένα δημοφιλές σνακ τόσο για τους Εβραίους όσο και για τους Πολωνούς.

Οι αλμυρές του γεύσεις, η τραγανή υφή και η απλότητά του, το έκαναν ένα εύκολο και ικανοποιητικό σνακ, ιδιαίτερα μεταξύ των ατόμων της εργατικής τάξης.

Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έφερε σημαντικές αλλαγές στην παραγωγή και την κατανάλωση του Cebularz. Ο εκτοπισμός των εβραϊκών κοινοτήτων και η επακόλουθη διαταραχή των παραδοσιακών αρτοποιείων οδήγησαν σε μείωση της δημοτικότητας του ψωμιού.

Ωστόσο, η μεταπολεμική Πολωνία γνώρισε μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τη διατήρηση των τοπικών γαστρονομικών παραδόσεων.

Το 2007, το Cebularz Lubelski αναγνωρίστηκε επίσημα ως Παραδοσιακό Προϊόν από το Πολωνικό Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης

Το 2014, ήταν η χρονιά όπου στο Cebularz χορηγήθηκε ο χαρακτηρισμός Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης (ΠΓΕ) από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτός ο χαρακτηρισμός διασφαλίζει ότι στην συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή της επαρχίας Λούμπλιν, ακολουθώντας τις παραδοσιακές μεθόδους, μπορεί να χαρακτηριστεί ως “Cebularz Lubelski”.

Το Cebularz Lubelski το σερβίρουμε συνήθως ζεστό, συχνά με κρέμα γάλακτος ή τυρί cottage. Μπορούμε επίσης να το απολαύσουμε ως σνακ μόνο του ή ως συνοδευτικό σε σούπες ή μαγειρευτά.

Το αλμυρό του προφίλ συνδυάζεται όμορφα με μια ποικιλία ποτών, όπως μπύρα, βότκα και χυμούς φρούτων. Σε ορισμένες περιοχές, το Cebularz σερβίρεται επίσης με τοπικά τυριά.

Υλικά

Για τη ζύμη

• 500γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 240γρ. νερό χλιαρό
• 7γρ. ξηρή μαγιά
• 1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
• 1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
• 2 κουταλιές της σούπας φυτικό λάδι

Για την επικάλυψη

• 4 μεγάλα κρεμμύδια, ψιλοκομμένα
• 3 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
• παπαρουνόσπορος
• αλάτι
• πιπέρι

Μέθοδος παρασκευής

Για τη ζύμη

1. Σε ένα μικρό μπολ, βάζουμε το χλιαρό νερό μαζί με τη ζάχαρη και την ξηρή μαγιά. Αφήνουμε περίπου 5-10 λεπτά μέχρι να δράσει η μαγιά.
2. Σε ένα μεγάλο μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι και το αλάτι. Κάνουμε μια λακκούβα στο κέντρο και ρίχνουμε μέσα το μείγμα της μαγιάς και το φυτικό λάδι.
3. Ανακατεύουμε τα υλικά μέχρι να σχηματιστεί μια ζύμη.
4. Ζυμώνουμε τη ζύμη σε αλευρωμένη επιφάνεια για περίπου 8-10 λεπτά ή μέχρι να γίνει λεία και ελαστική.
5. Τοποθετούμε τη ζύμη σε ένα ελαφρά λαδωμένο μπολ, τη σκεπάζουμε με μια καθαρή πετσέτα κουζίνας και την αφήνουμε σε ζεστό μέρος για περίπου 1-2 ώρες ή μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο.

Για την επικάλυψη

1. Σε ένα τηγάνι σοτάρουμε τα ψιλοκομμένα κρεμμύδια σε ελαιόλαδο μέχρι να ροδίσουν και να καραμελώσουν. Προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι.
2. Χωρίζουμε τη ζύμη σε μερίδες και ανοίγουμε επίπεδους κύκλους. Βάζουμε τα ζυμαράκια στο ταψί και απλώνουμε στην επιφάνεια κάθε ζυμαριού τα καραμελωμένα κρεμμύδια.
3. Πασπαλίζουμε από πάνω τους σπόρους παπαρούνας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200°C για 15 – 20 λεπτά.

Το άρθρο Cebularz Lubelski, ένα τέλειο Πολωνικό σνακ εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η ιστορία του Mujaddara χρονολογείται αιώνες πριν και έχει τις ρίζες του στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα σε χώρες όπως ο Λίβανος, η Συρία, η Παλαιστίνη και η Ιορδανία. Θεωρείται βασικό πιάτο σε πολλά νοικοκυριά της Μέσης Ανατολής και εκτιμάται για την απλότητα, την οικονομική προσιτότητα και τις θρεπτικές του ιδιότητες.

Η απλότητα του πιάτου, τα οικονομικά αλλά και διαθέσιμα συστατικά συνέβαλαν στην δημιουργία του Mujaddara

Η ακριβής προέλευση του Mujaddara είναι δύσκολο να εντοπιστεί, καθώς έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου και παραλλαγές του πιάτου μπορούν να βρεθούν σε πολλές περιοχές. Ωστόσο, οι φακές και το ρύζι αποτελούν διατροφικά προϊόντα στη Μέση Ανατολή εδώ και αιώνες, καθιστώντας το Mujaddara ένα πιάτο που πιθανότατα να προέκυψε από την πρακτική ανάγκη να συνδυαστούν αυτά τα εύκολα διαθέσιμα και οικονομικά συστατικά.

Η δημοτικότητα του Mujaddara δεν οφείλεται μόνο στην απλότητά του, αλλά και στο ότι παρέχει μια καλή ισορροπία πρωτεΐνης από τις φακές και υδατάνθρακες από το ρύζι. Η προσθήκη καραμελωμένων κρεμμυδιών προσθέτει μια γλυκιά και αλμυρή γεύση που ενισχύει τη συνολική γεύση του πιάτου.

Σε πολλούς πολιτισμούς, το Mujaddara δεν απολαμβάνεται μόνο ως ένα νόστιμο και ανακουφιστικό γεύμα, αλλά συχνά συνδέεται με περιόδους γιορτών και κοινών συγκεντρώσεων. Αντανακλά τις πλούσιες γαστρονομικές παραδόσεις της Μέσης Ανατολής και συνεχίζει να είναι ένα από τα αγαπημένα πιάτα των κατοίκων των εκεί περιοχών.

Υλικά

• 500γρ. καφέ φακές
• 240γρ. ρύζι bonnet
• 2 κρεμμύδια, κομμένα σε φέτες
• 120ml ελαιόλαδο
• 1 λίτρο νερό
• 1κ. γλ. αλάτι
• 2 κ. γλ. κίμινο

Μέθοδος παρασκευής

1. Ξεπλένουμε τις φακές με κρύο νερό και τις βάζουμε σε μία κατσαρόλα με νερό να βράσουν σε χαμηλή φωτιά για 15 λεπτά.
2. Σε μία μπασίνα ξεπλένουνε καλά το ρύζι με άφθονο κρύο νερό. Το προσθέτουμε στην κατσαρόλα με τις φακές, προσθέτουμε αλάτι και βράζουμε για άλλα 15 λεπτά. Αν χρειαστεί προσθέτουμε λίγο νερό ακόμα.
3. Αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και αφήνουμε για 5 λεπτά να ”ξεκουραστεί” το φαγητό.
4. Στη συνέχεια προσθέτουμε κίμινο και ανακατεύουμε ώστε να ενωθούν όλες οι γεύσεις.
5. Παράλληλα σε ένα τηγάνι σοτάρουμε σε χαμηλή φωτιά τα κρεμμύδια μέχρι να καραμελώσουν και να γίνουν τραγανά.
6. Σερβίρουμε σε πιάτο στρώνοντας από πάνω τα καραμελωμένα κρεμμύδια.

Photos by:
Boxed Halal
Bon Viveur

Το άρθρο Mujaddara, ένα παραδοσιακό πιάτο της Μέσης Ανατολής εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Η Τασμανική πίτα με χτένια είναι μια αλμυρή απόλαυση!!

Οι Αυστραλοί λατρεύουν τις αλμυρές πίτες. Αποτελείται από φρέσκα χτένια Τασμανίας που πνίγονται σε σάλτσα κάρυ και μπαίνουν σε σφολιάτα, η οποία στη συνέχεια ψήνεται στο φούρνο. Αυτή η κλασική πίτα παρασκευάζεται παραδοσιακά σε παραθαλάσσια αρτοποιεία σε όλη την πολιτεία και χρησιμοποιεί φρεσκοκομμένα χτένια Τασμανίας που προέρχονται από την ανατολική ακτή της πολιτείας.

Για την καλύτερη δυνατή γεύση, τα χτένια πρέπει να είναι ποικιλία Pecten fumatus, ή «χτένι Τασμανίας», όπως είναι πιο γνωστά.

Τα δύο στοιχεία που χαρακτηρίζουν την πίτα είναι τα χτένια και το κάρυ. Μπορεί να μην υπάρχει κάτι ιστορικά συγκεκριμένο για την τασμανική πίτα με χτένια αλλά υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από τη χρήση αυτής της πίτας σε σκόνη κάρυ που μπορεί να εξηγήσει την προέλευσή της.

Περίπου την ίδια εποχή που τα χτένια έγιναν τοπική λιχουδιά, έφτασε στην Τασμανία ένας μάγος με το όνομα Τζόζεφ Κιν. Φούρναρης στο επάγγελμα, ασχολήθηκε επίσης με τη δημιουργία καρυκευμάτων και σαλτσών, με αποκορύφωμα μια βραβευμένη σκόνη, γνωστή ως “Keen’s Curry Powder”. Για ένα μικρό νησί πολύ μακριά από την υποήπειρο, αυτό ήταν μεγάλη είδηση. Ύστερα από αυτό κάποιος ανακάλυψε το έξυπνο συνδυασμό των χτενιών με αυτή τη φανταστική σκόνη κάρυ και δημιούργησε την Τασμανική πίτα με χτένια!!

Η ζεστή πίτα με χτένι απολαμβάνεται συνήθως με συνοδεία από σαλάτα και πατατάκια και συνδυάζεται με ένα ποτήρι εκλεκτή μπύρα lager Τασμανίας.

Υλικά

• 400γρ. χτένια Τασμανίας
• 240ml γάλα
• 1 μικρό κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
• 1 μικρό καρότο, κομμένο σε κύβους
• 1 κλωναράκι σέλινο, κομμένο σε κύβους
• 30γρ. βούτυρο
• 2 κ.σ αλεύρι
• 4 φύλλα σφολιάτας
• 1 κ. γλ. κουρκουμά
• 1 κ. γλ. κάρυ
• 1 κ. γλ. αλεσμένο κύμινο
• 1 κ. γλ. τριμμένο κόλιανδρο
• ½ κ. γλ. τσιμένι

Μέθοδος παρασκευής

1. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 200°C. Ζεσταίνουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι με λίγο λάδι και βούτυρο. Σοτάρουμε τα χτένια και τα σβήνουμε με λευκό κρασί. Δεν θέλουμε τα χτένια να ψηθούν εντελώς στο τηγάνι, απλά τα θωρακίζουμε από τις δύο πλευρές και στη συνέχεια τα αφήνουμε στην άκρη.
2. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε βούτυρο και σοτάρουμε σε μέτρια φωτιά τα κρεμμύδια, το καρότο και το σέλινο μέχρι να γίνουν διάφανα τα κρεμμύδια. Πουδράρουμε με το αλεύρι και προσθέτουμε τα μπαχαρικά. Ανακατεύουμε μέχρι να μας δώσουν ένα μυρωδάτο άρωμα. Προσθέτουμε το γάλα και συνεχίζουμε το μαγείρεμα, ανακατεύοντας απαλά, μέχρι να δέσει η σάλτσα.
3. Σε μία μεγάλη ταρτιέρα ή σε μικρές φόρμες για ταρτάκια στρώνουμε ένα φύλλο σφολιάτας. Τοποθετούμε τα χτένια πάνω στο φύλλο ζύμης μέχρι να γεμίσουν περίπου τα ¾. Από πάνω ρίχνουμε το μείγμα της σάλτσας. Τοποθετούμε από πάνω σαν καπάκι άλλο ένα φύλλο ζύμης σφολιάτας. Κλείνουμε καλά να μην χυθεί η γέμιση και αλείφουμε με χτυπημένο αυγό. Ψήνουμε για 25-30 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει η ζύμη.
4. Σερβίρουμε με πατατάκια, σαλάτα και καλής ποιότητας Lager Τασμανίας.

Το άρθρο Tasmanian Scallop Pie – Η Τασμανική πίτα με χτένια εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τι είναι όμως το smorrebrod;

Είναι ένα ανοιχτό σάντουιτς αποτελούμενο από ψωμί σίκαλης το οποίο το βουτυρώνουμε και στη συνέχεια του προσθέτουμε τακτοποιημένα διάφορα υλικά πάνω του.

Ανοιχτό σάντουιτς το λένε οι περισσότεροι εκτός από τους Σκανδιναβούς οι οποίοι το λένε ‘’βουτυρωμένο ψωμί’’ (smorrebrod).

Ποια είναι η ιστορία του;

Αυτό το σάντουιτς το εφηύραν τον 19° αιώνα Σκανδιναβοί εργάτες όπου δούλευαν σε χωράφια. Για το μεσημεριανό τους έφτιαχναν μία ποικιλία από ανοιχτόχρωμα σάντουιτς με υλικά που είχαν περισσέψει από την προηγούμενη μέρα.

Μία άλλη θεωρία μας πηγαίνει πίσω στο 1800 όπου οι άνθρωποι ξεκίνησαν να διακοσμούν τις φέτες του ψωμιού αντί να τις χρησιμοποιούν απλά. Αυτό έγινε μόδα με αποτέλεσμα ο κόσμος να μαζεύετε στα μαγαζιά για να φάει αυτές τις περίτεχνα διακοσμημένες δημιουργίες.

Το smorrebrod θεωρείται ένα από τα εθνικά πιάτα της Δανίας. Τρώγεται πάντα με μαχαίρι και πηρούνι και χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες:

• Party smorrebrod. Είναι ένα περίτεχνα διακοσμημένο ανοιχτό σάντουιτς το οποίο έχει διαφορετικές επικαλύψεις και χρώματα. Το συναντάμε συνήθως σε πάρτι. Λέγεται πως υπάρχουν πάνω από 160 διαφορετικές επιλογές.
• Homely smorrebrod. Το σερβίρουν τα Χριστούγεννα και το Πάσχα!!
• Μεσημεριανό smorrebrod. Εδώ ως βάση έχουμε πάλι το ψωμί σίκαλης. Η διαφορά από τα προηγούμενα είναι η απλότητα στα γαρνιρίσματα και ότι αυτά τα τρώμε με το χέρι σε σχέση με όλα τα προηγούμενα. Είναι γνωστά ως Madder (φαγητά), Handmadder (φαγητά με τα χέρια) και Klapsammen madder (αν έχουν ψωμί από πάνω).

Παρακάτω σας παραθέτουμε κάποια από τα πιο γνωστά σάντουιτς.

• Sild (ρεγγα)
• Makrel (σκουμπρί)
• Laks (καπνιστός σολομός)
• Rejer (γαρίδες)
• Frikadelle (κεφτεδάκια)
• Leverpostej (πατέ συκωτιού)
• Ψητό βοδινό (Roastbeef)
• Aeg (αυγό)
• Kartoffel (πατάτα)

Από τα παραπάνω επιλέγουμε να σας παρουσιάσουμε το Laks με καπνιστό σολομό.

Υλικά

• Ψωμί σίκαλης
• Βούτυρο
• Φέτες αγγουριού
• Καπνιστός σολομός
• Κόκκινο κρεμμύδι
• Άνηθος
• Φέτες λεμονιού
• Χυμός λεμόνι

Μέθοδος παρασκευής

1. Αλείφουμε βούτυρο σε μία φέτα ψωμιού σίκαλης.
2. Στρώνουμε πάνω στο ψωμί τις φέτες αγγουριού και στρώνουμε από πάνω τον καπνιστό σολομό.
3. Προσθέτουμε αλάτι, πιπέρι και ρίχνουμε λίγο χυμό λεμονιού από πάνω.
4. Προσθέτουμε από πάνω φέτες κρεμμυδιού, λεμόνι και άνηθο.

Το άρθρο Smorrebrod, το διάσημο φαγητό της Δανίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Ποια είναι η ιστορία αυτού του πιάτου;

Όπως συμβαίνει με πολλά δημοφιλή πιάτα, ο εντοπισμός της ιστορία τους είναι μία πρόκληση καθώς είτε δεν έχει γίνει γνωστή είτε υπάρχουν πολλές θεωρίες και πολλοί μνηστήρες για αυτήν. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τα τάκος.

Τα Tacos πιστεύεται ότι προέρχονται από το Μεξικό, πολύ πριν φτάσουν οι Ισπανοί.

Υπάρχουν κάποια στοιχεία που υποδηλώνουν ότι οι αυτόχθονες πληθυσμοί από την κοιλάδα του Μεξικού έτρωγαν ψάρια τυλιγμένα σε τορτίγιες. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως πρόδρομος του τάκος ψαριού. Ωστόσο, αυτό δεν επιβεβαιώνεται.

Πάμε πίσω στο 1500!!

Λέγεται ότι ο Μοκτέζουμα χρησιμοποιούσε την τορτίγια ως «κουτάλι» για να κρατά τα φαγητά, τα οποία παρασκευάζονταν πάνω σε καυτές πέτρες.

Παραθέτουμε και κάποια άλλα στοιχεία τα οποία αποτελούνται από μία 20ετή έρευνα του μεξικάνικου φαγητού από τον καθηγητή ιστορίας τροφίμων και ερευνητή, Τζέφρι Μ. Πίλτσερ. Ο Μεξικανός ιστορικός υποστηρίζει ότι το πιάτο ξεκίνησε γύρω στον 18° αιώνα στα μεξικάνικα ορυχεία αργύρου. Ο όρος taco χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί σε μικρά κομμάτια χαρτιού που τυλίγονταν γύρω από την πυρίτιδα και τα έβαζαν στις τρύπες που σκάλιζαν στην πρόσοψη του βράχου για την εξόρυξη μεταλλεύματος.

Όπως πολλά πολιτιστικά τρόφιμα, η ιστορία του tacos επηρεάζεται από τον αποικισμό και την εκβιομηχάνιση. Όταν οι Ισπανοί εισέβαλαν στο Μεξικό, κοίταξαν περιφρονητικά τα γηγενή φαγητά της περιοχής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα εγχώρια τρόφιμα (μεξικάνικα τρόφιμα) θεωρούνταν κατώτερης κατηγορίας σε σύγκριση με τα ευρωπαϊκά τρόφιμα. Λόγω αυτών των ιστορικών πλαισίων και του τρόπου με τον οποίο διαφορετικά συστατικά είναι εγγενή σε διαφορετικές περιοχές στο Μεξικό, υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί τρόποι παρασκευής τάκος.

Η πρώτη αναφορά των tacos στις Ηνωμένες Πολιτείες χρονολογείται από το 1905

Τότε ήταν η  εποχή της μετανάστευσης όπου Μεξικάνοι άρχισαν να φτάνουν στις πολιτείες για να δουλέψουν στα ορυχεία ή στους σιδηρόδρομους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το μεξικάνικο φαγητό θεωρούνταν φαγητό του δρόμου, φαγητό κατώτερης τάξης. Συνδέθηκε επίσης με μία ομάδα γυναικών που ονομάζονταν Chili Queens. Οι Chili Queens του San Antonio ήταν πλανόδιες πωλήτριες που κέρδιζαν λίγα επιπλέον χρήματα πουλώντας φαγητό κατά τη διάρκεια των φεστιβάλ.

Το 1910 και το 1920, νέοι μετανάστες από το Λίβανο έρχονται στο Μεξικό. Φέρνουν μαζί τους ψησταριές όπου μαγειρεύουν αρνί και το βάζουν σε μικρά ψωμάκια πίτας. Δοκιμάζουν να το βάλουν και σε τορτίγιες οι οποίες ονομάζονται tacos arabes. Η δεύτερη γενιά, τα παιδιά των Λιβανέζων αρχίζουν να χρησιμοποιούν χοιρινό αντί για αρνί και αρχίζουν να προσθέτουν λίγο ανανά μέσα. Αυτό το tacos ονομάστηκε tacos al pastor το οποίο μέχρι και το 1960 δεν είχε γίνει τόσο γνωστό όσο διάσημο είναι τώρα.

Αυτή ήταν η αρχή της διάδοσης του μεξικάνικου φαγητού η οποία έγινε ευρέως γνωστή το 1962 όταν και άνοιξε το πρώτο Taco Bell από τον Glen Bell και έκανε την εκδοχή του tacos προσβάσιμη στους Αμερικανούς που δεν ήθελαν να πάνε σε μεξικανικές γειτονιές για να τα δοκιμάσουν. Τότε ήταν που παρασκευάστηκε η πρώτη τορτίγια σε σχήμα ‘’U’’ και άλλαξε τα δεδομένα. Οι τηγανητές τορτίγιες διατηρούνταν περισσότερο από τις φρέσκες και ο Glen Bell είχε βρει έναν νέο τρόπο για να πουλήσει το υπάρχον μεξικάνικο φαγητό σε περισσότερους Αμερικάνους.

Τα τάκος είναι πλέον διάσημα σε όλο τον κόσμο όμως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι τα αυθεντικά μεξικάνικα τάκος χρησιμοποιούσαν φρέσκες τορτίγιες με αρωματικές γεμίσεις και φρεσκό-φτιαγμένες σάλτσες.

Η συνταγή που σας παραθέτουμε είναι η πασίγνωστη tacos al pastor.

Υλικά

• 300 γρ. χοιρινό σε λεπτά φιλέτα
• 6 φρέσκες πιπεριές τσίλι
• 2 σκελίδες σκόρδου
• 100 ml ξύδι
• κύμινο
• γαρίφαλο
• ρίγανη
• χυμός ανανά
• 2 φέτες ανανά
• αλάτι
• ½  κρεμμύδι
• φρέσκο ​​κόλιανδρο
• λεμόνι

Μέθοδος παρασκευής

1. Ξεκινάμε μαγειρεύοντας τις πιπεριές τσίλι στο ξύδι. Στη συνέχεια σπάμε τις πιπεριές μέσα στο ξύδι. Προσθέτουμε τις σκελίδες του σκόρδου, το κύμινο, τα γαρίφαλα και τη ρίγανη. Προσθέτουμε αλάτι και αφήνουμε να βράσει για λίγο. Προσθέτουμε χυμό ανανά και αφαιρούμε από τη φωτιά.
2. Παίρνουμε τα χοιρινά φιλέτα και τα μαρινάρουμε με τη μαρινάδα που μόλις φτιάξαμε. Τα αφήνουμε να μαριναριστούν στο ψυγείο για 5 ώρες.
3. Σε ένα τηγάνι με ελαιόλαδο σοτάρουμε τα φιλέτα. Μόλις ψηθούν τα κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια (λεπτές φέτες).
4. Τοποθετούμε πάνω στην τορτίγια το ψημένο κρέας μαζί με κόλιανδρο, ψιλοκομμένο ωμό κρεμμύδι, ανανά, ψιλοκομμένο λεμόνι και μία ελαφρώς πικάντικη σάλτσα.

Το άρθρο Τάκος το διάσημο μεξικάνικο φαγητό εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Τι είναι το όμως οι Salteñas

Είναι μία ψημένη γλυκιά ζύμη σε σχήμα μισοφέγγαρου, της οποίας η γέμιση αποτελείται από ένα ζελατινώδες μείγμα βόειου κρέατος ή κοτόπουλου με λαχανικά, αυγά και μπαχαρικά. Το χαρακτηριστικό αυτής της ζύμης είναι το μοναδικό χρώμα της καθώς ψήνεται και το κλείσιμό της το οποίο θυμίζει πλεξούδα.

Ποια είναι η ιστορία αυτού του πιάτου;

Όπως όλα τα ιστορικά πιάτα έτσι και αυτό έχει δύο ιστορίες. Η πρώτη μας λέει ότι το όνομα αυτού του πιάτου προέρχεται από τον πρώτο γνωστό αρτοποιό αυτών των λιχουδιών, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Salta, αλλά αργότερα εξορίστηκε στο Potosi.

Η δεύτερη ιστορία μας λέει ότι οι Salteñas εφευρέθηκαν από την Juana Manuela Gorriti δημοσιογράφο και φεμινίστρια από την Αργεντινή η οποία κατέφυγε στην Tarija της Βολιβίας για να ξεφύγει από το κατασταλτικό καθεστώς της χώρας εκείνη την εποχή. Τα Salteñas τα έφτιαχνε και τα πούλαγε στους ντόπιους για να μπορέσει να επιβιώσει.

Η παρασκευή των Salteñas είναι κάπως δύσκολη και χρονοβόρα καθώς χρειάζεται αρκετή προετοιμασία και πολλές δεξιότητες.
Υλικά
1 ½ κιλό μοσχαρίσιος κιμάς
7γρ. ζελατίνη
3 πατάτες
1 ½ κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
1 κρεμμύδι, ψιλοκομμένο
300γρ. αρακάς
1 φρέσκο κρεμμυδάκι, κομμένο σε φέτες
1 ματσάκι μαϊντανό, ψιλοκομμένο
20γρ. λευκή ζάχαρη
10γρ. γλυκιά πάπρικα
2γρ. κύμινο
10γρ. αλάτι
2 γλ. μαύρο πιπέρι
120ml κρύο νερό
3 αυγά σφιχτά, καθαρισμένα και ψιλοκομμένα
60γρ. μαύρες ελιές κομμένες σε φέτες
200γρ. σταφίδες, μουλιασμένες σε νερό και στραγγισμένες

Για τη ζύμη
750γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
65γρ. λευκή ζάχαρη
5γρ. αλάτι
240γρ. βούτυρο, κομμένο σε κύβους
360γρ. χλιαρό νερό
Για να κλείσουμε τη ζύμη
2 αυγά, χτυπημένα
2 κουταλάκια του γλυκού νερό

Για την επικάλυψη
2 κρόκοι αυγών
10γρ. γάλα
5γρ. ζάχαρη
5γρ. πάπρικα

Μέθοδος παρασκευής

Για τη γέμιση
Καθαρίζουμε τις πατάτες και τις βάζουμε σε μία κατσαρόλα με κρύο νερό. Τις αφήνουμε να βράσουν σε μέτρια φωτιά. Μόλις βράσουν τις αφήνουμε στην άκρη να κρυώσουν και στη συνέχεια τις κόβουμε σε μικρότερα τεμάχια.
Σε μία κατσαρόλα με νερό βράζουμε τον αρακά.
Βάζουμε τη ζελατίνη σε 120ml κρύο νερό για να μαλακώσει. Στη συνέχεια την βάζουμε μαζί με το νερό σε ένα κατσαρολάκι και την ζεσταίνουμε μέχρι να λιώσει. Μεταφέρουμε το μείγμα νερού-ζελατίνας σε ένα μικρό μπολ και το βάζουμε στο ψυγείο για να σφίξει.
Βάζουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και προσθέτουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι μέχρι να μαλακώσει. Προσθέτουμε τον κιμά και μαγειρεύουμε μέχρι να γίνει σπυρωτός. Στη συνέχεια βάζουμε τον βρασμένο αρακά, τις πατάτες, το φρέσκο κρεμμυδάκι και τον μαϊντανό. Προσθέτουμε και τη ζάχαρη, την πάπρικα, το κύμινο, το αλάτι και το πιπέρι.
Σιγοβράζουμε τη γέμιση για 5 λεπτά. Αποσύρουμε από τη φωτιά και αφήνουμε στην άκρη.

Για τη ζύμη
Βάζουμε στον κάδο του μίξερ το αλεύρι με τη ζάχαρη και το αλάτι. Προσθέτουμε το βούτυρο κομμένο σε μικρά κομματάκια και χτυπάμε μέχρι να γίνει ένα τρίμμα. Προσθέτουμε σιγά – σιγά το νερό και ζυμώνουμε μέχρι να δημιουργηθεί ένα ζυμάρι. Αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί για 30 λεπτά και στη συνέχεια κόβουμε 16 ισοζυγείς μπάλες.
Ανοίγουμε την κάθε μπάλα σε κύκλο πάχους 3 χιλιοστών. Φτιάχνουμε ένα μείγμα για να κολλήσει η ζύμη με τα αυγά και το νερό. Αλείφουμε στις άκρες γύρω από κάθε ζύμη. Τοποθετούμε λίγη γέμιση κρέατος στο μισό στρογγυλό της ζύμης.
Προσθέτουμε λίγο αυγό βραστό (3γρ.), λίγη ζελατίνη (2γρ.), 1-2 μαύρες ελιές κομμένες σε λεπτές φετούλες και λίγες σταφίδες.
Διπλώνουμε τη ζύμη κλείνοντας τις άκρες. Για να δημιουργήσουμε το χαρακτηριστικό κλείσιμο, ξεκινάμε από τη μία άκρη του μισού κύκλου διπλώνοντας ένα μικρό κομμάτι ζύμης και πιέζουμε ελαφρά.
Διπλώνουμε ακόμα ένα μικρό κομμάτι ζύμης με τέτοιον τρόπο ώστε να επικαλύπτει το πρώτο κομμάτι. Επαναλαμβάνουμε την ίδια κίνηση μέχρι να σφραγίσουμε όλη την επιφάνεια.
Τοποθετούμε τα Salteñas σε ένα ταψί με λαδόκολλα αλείφουμε με το μείγμα της επικάλυψης (κρόκο αυγού, γάλα, ζάχαρη, πάπρικα) και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 220°C για 15-20 λεπτά.

Θα ταιριάξει άψογα με ένα Colomé Torrontés

Το Torrontés είναι ένα εμβληματικό λευκό σταφύλι της Αργεντινής. Αυτή η περιοχή έχει ένα ειδικό μικροκλίμα που αποτελείται από ένα ακραίο υψόμετρο (1700 και 3100 μ.), μια υπερβολική φωτεινότητα και ένα ευρύ φάσμα ημερήσιων θερμοκρασιών.

Πρόκειται για μια πολύ ιδιαίτερη αλχημεία που ανήκει αποκλειστικά σε αυτά τα εδάφη και συμβάλλει στον μοναδικό χαρακτήρα και το άρωμα του σταφυλιού.

Τα σταφύλια καλλιεργούνται στο κτήμα του αμπελώνα La Brava στα 1700 μέτρα, που θεωρείται το καλύτερο υψόμετρο για αυτήν την ποικιλία. Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ημερήσιων θερμοκρασιών και η έντονη ηλιακή έκθεση σημαίνει ότι τα σταφύλια που καλλιεργούνται εκεί αναπτύσσουν μια μοναδική αρωματική έκφραση που με τη σειρά της παράγει ένα φρέσκο κρασί μεγάλης οξύτητας.

Winemaker: Thibaut Delmotte
Viticultural Area: Upper Calchaquí Valleys, Salta, Argentina
Vineyards: Valles Calchaquíes
Variety: 100% Torrontés

Το άρθρο Salteñas το εθνικό πιάτο της Βολιβίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.

Άλλοι ισχυρίζονται ότι προέρχεται από την επαρχία της Παλένθιας, όπου από εκεί εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα. Η επαρχία της Παλένθιας βρίσκεται στο βόρειο τμήμα της αυτόνομης κοινότητας της Καστίλης και Λεόν.

Το Leche frita σημαίνει τηγανιτό γάλα. Η υφή του είναι απαλή και κολλώδης ενώ κάτω από την χρυσή επικάλυψη του εμφανίζεται μια γλυκιά, κρεμώδης γέμιση. Μπορεί να σερβιριστεί κρύο, χλιαρό ή ακόμα και ζεστό. Το ιδανικό είναι να συνδυαστεί με μία μπάλα παγωτού στο πλάι.

Το εσωτερικό του Leche frita είναι ένα μείγμα από γάλα, αλεύρι και ζάχαρη. Το τραγανό κέλυφος του δημιουργείται με αυγά και αλεύρι. Στη συνέχεια τηγανίζεται σε ελαιόλαδο μέχρι να δημιουργηθεί μία ωραία χρυσαφένια κρούστα.

Ανάλογα την περιοχή προστίθενται υλικά όπως κανέλα, ξύσμα λεμονιού, ξύσμα πορτοκαλιού, κ.α. Σήμερα, το Leche frita είναι ένα δημοφιλές street food. Μπορούμε επίσης να το βρούμε σε ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια.

Υλικά

• 950ml πλήρες γάλα
• 25γρ. κορνφλάουρ
• 50γρ. αλεύρι
• 100γρ. ζάχαρη
• 1 ξύλο κανέλας
• 1 φλούδα λεμονιού
• 2,5ml εκχύλισμα βανίλιας
• 120ml ελαιόλαδο
• 2 αυγά
• Για το γαρνίρισμα
• ζάχαρη
• κανέλα σκόνη

Μέθοδος παρασκευής

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το κορνφλάουρ, τη ζάχαρη και το μισό αλεύρι (25γρ.). Προσθέτουμε 250ml γάλα, ανακατεύουμε και αφήνουμε στην άκρη.

Σε μία κατσαρόλα ζεσταίνουμε το υπόλοιπο γάλα μέχρι να αρχίσει να βγάζει τις πρώτες φουσκάλες.

Αποσύρουμε από τη φωτιά και προσθέτουμε το ξυλάκι κανέλας, τη φλούδα λεμονιού και τη βανίλια. Ανακατεύουμε και αφήνουμε να καθίσει για 5 λεπτά εκτός φωτιάς.

Μετά τα πέντε λεπτά στραγγίζουμε το γάλα και το προσθέτουμε στο πρώτο μείγμα ανακατεύοντας μέχρι να ομογενοποιηθεί.

Ξαναβάζουμε την κατσαρόλα στη φωτιά και ζεσταίνουμε σε χαμηλή θερμοκρασία ανακατεύοντας συνεχώς μέχρι το μείγμα να πήξει αρκετά (αυτή η διαδικασία διαρκεί τουλάχιστον 15 λεπτά).

Στη συνέχεια λαδώνουμε ένα μεγάλο ταψί και ρίχνουμε μέσα το μείγμα. Σκεπάζουμε με μεμβράνη ώστε να ακουμπάει στην επιφάνεια του μείγματος. Βάζουμε το ταψί στο ψυγείο και το αφήνουμε τουλάχιστον για 4 ώρες (θα πρέπει να σταθεροποιηθεί το μείγμα).

Βγάζουμε το κρύο μείγμα από το ταψί και το κόβουμε σε μικρά τετράγωνα κομμάτια. Χτυπάμε σε ένα μπολ τα αυγά και σε ένα άλλο το αλεύρι (25γρ.).

Βουτάμε κάθε κομμάτι πρώτα στα χτυπημένα αυγά και στη συνέχεια στο αλεύρι.

Βάζουμε σε ένα τηγάνι ελαιόλαδο και τηγανίζουμε τα κομμάτια για περίπου ένα λεπτό από κάθε πλευρά, μέχρι να ροδίσουν. Τοποθετούμε σε απορροφητικό χαρτί και μετά ρίχνουμε ζάχαρη και κανέλα.

Σερβίρουμε σε θερμοκρασία δωματίου, ιδανικά με παγωτό.

Το άρθρο Leche frita το τυπικό γλυκό της Βόρειας Ισπανίας εμφανίστηκε πρώτα στο F&B Magazine.